abbey ale

Piwo fermentacji górnej warzone w belgijskich klasztorach (Chimay, Orval, Rochefort, Westmalle, Westvleteren) i w Holandii (Schaapskooi), dlatego jest nazywane piwem klasztornym. Charakteryzuje się bogatym wachlarzem aromatów (wanilia, kwiat pomarańczy, migdały, morele, figi) oraz wyższą zawartością alkoholu w granicach od 6 do 12%. Piwo klasztorne otrzymuje się w wyniku podwójnej lub potrójnej fermentacji. Barwa od jasnej, po ciemny bursztyn, po ciemną. Częstym jest dodawanie cukru w momencie rozlewu, w celach osłodzenia i dostarczenia substancji fermentującej.

Pierwsza faza aromatu piw klasztornych może przywodzić na myśl piwa pszeniczne. Wyraźny aromat drożdżowy przeplata się tu z fenolami o goździkowym zapachu i typowym dla weizenów bananowym octanem izoamylu. Jest to jednak tylko chwilowe wrażenie. Zaraz po nim wyczuć możemy intensywny bukiet owocowy, w skład którego wchodzą aromaty gruszek, śliwek, rodzynek i winogron. Piwa klasztorne słyną też z wyraźnego, rześkiego zapachu melona.

Po delikatnym ogrzaniu próby kontynuujemy sensoryczną podróż wyczuwając nuty słodu, karmelu i biszkoptów oraz zdecydowany zapach alkoholowy, który jest wynikiem wysokiej zawartości alkoholu (nawet 10%). Niewątpliwą zaletą profilu tego stylu jest dobre związanie alkoholu. Jego zapach otoczony jest m.in. nutami cherry i koniaku.

To grupa zapachów, która w większości gatunków jest traktowana jako poważna wada. Tu jednak związki pachnące świeżo skopaną ziemią i stęchlizną dopełniają klasztornego profilu, uzupełniając zapach piwa o piwniczne tchnienie. Resztę pobocznych nut stanowi różany zapach geraniolu, migdałowy benzaldehyd oraz świeży, trawiasty zapach będący efektem obecności cis-3-heksenolu.

Smak tego stylu to przede wszystkim zdecydowana goryczka z wyraźnym garbnikowym posmakiem oraz słodycz wyczuwana koniuszkiem języka. Słodycz, której charakter przypomina bardziej ziarna zbóż lub mąkę niż cukier. Ciekawym posmakiem Trapistów jest specyficzna, alkoholowa cierpkość obecna tylko w piwach o zawartości alkoholu powyżej 7%. Piwo to cechuje długi finisz, będący złożeniem tanin, słodowości i kwasów goryczkowych.

Oceniając piwa klasztorne, trzeba mieć przede wszystkim świadomość tego stylu i znać wszystkie składowe jego profilu. Wady najczęściej spotykane w tym piwie to kartonowy zapach trans -2-nonenalu, ziemisty (wykraczający poza typowe klasztorne nuty) zapach etylofenolu i nadmierna kwasowość. Sporadycznie spotkać w nim można zaburzenie struktury estrów. Tam, gdzie spodziewamy się bananowego octanu izoamylu wyczuwamy czasami rozpuszczalnikowy octan etylu, zaburzający profil sensoryczny.

Piwa klasztorne wymagają specjalnej kultury serwowania. Obowiązkowo podajemy je w pokalu typu koniakowego. Trzymając szkło tego typu, podgrzewany je ręką zwiększając lotność związków, bowiem im trunek cieplejszy, tym mocniej pachnie. Jego miejsce na stole to zdecydowanie przestrzeń pomiędzy deską serów złożoną z sera typu blue, koziego, twardego żółtego, brie i camembert a półmiskiem owoców w skład którego wchodzą ciemne winogrona, dojrzałe brzoskwinie i orzechy. Wyraźna chmielowa goryczka obecna w piwie doskonale skomponuje się z kilkoma liśćmi rukoli, którymi możemy posypać całą tą serowo-owocową kompozycję. Wysoka zawartość alkoholu oraz intensywny bukiet owocowy sprawia, że piwo to idealnie sprawdzi się jako winter warmers czyli zimowy rozgrzewacz. Jego smak najlepiej docenimy więc w okresie jesienno-zimowym, kiedy to cechy tego typu są najbardziej pożądane. Alkoholowy posmak, owocowe nuty i ciepłe nuty palono-karmelowe doskonale podkreślają bogaty profil tego stylu.

Przykłady piw w stylu klasztornym: Rochefort 10, Orval, Westvleteren 12.

admiral

Brytyjska odmiana chmielu o właściwościach goryczkowych. Admiral charakteryzuje się przyjemnym chmielowym aromatem i wysoką zawartością alfa-kwasów. Stosowany w warzeniu piw górnej fermentacji typu pale ale oraz IPA.

adsorbcja

Proces polegający na powierzchniowym wiązaniu cząsteczek płynu (cieczy lub gazu) przez cząsteczki ciała stałego wykorzystywany w procesie stabilizacji piwa tuż po filtracji. Preparaty stabilizacyjne wiążą na powierzchni cząsteczek substancje zawarte w piwie niekorzystnie wpływające na jego trwałość. W wyniku tego procesu piwa posiadają dużą trwałość.

aerometr

Przyrząd do mierzenia gęstości cieczy.

Działanie tego urządzenia jest oparte na prawie Archimedesa. Gęstość cieczy wyznacza głębokość zanurzenia. Aerometr wyskalowany jest w odpowiedniej temperaturze (np. cukromierz stosowany w browarnictwie w temp. 20°C). Na tej zasadzie działają cukromierze, alkoholomierze, solomierze. Dawni mistrzowie piwowarstwa mieli bardzo nietypowe sposoby na badanie jakości piwa.

Mimo iż cukromierz znany był już pod koniec XIX stulecia, wśród piwowarów rozpowszechniony był także inny, nad wyraz oryginalny tester stopnia zawartości cukru w brzeczce. Otóż jej jakość badano w następujący sposób: doświadczony piwowar ubrany w skórzane spodnie siadał na ławce, na której uprzednio rozlano brzeczkę. Jeśli portki przyklejały się do ławki, a majster wstawał razem z nią, był to widomy znak, iż wszystko jest jak należy i można dalej warzyć złocisty napój. W niektórych browarach metodę tę stosowano aż do wojny.

Obecnie browary stosują nowoczesne elektroniczne gęstościomierze.

ahil

Słoweński chmiel aromatyczny powstały poprzez skrzyżowanie odmian Brewer's Gold i dzikiej odmiany z terenów byłej Jugosławii. W Słowenii produkcja tego chmielu znacznie zahamowała po tym, jak zaczęto w większości przerzucać się na starszą odmianę Savinski Golding.

Zawartość alfa-kwasów 10-12%.

ahtanum

Amerykańska odmiana chmielu po raz pierwszy wyhodowana w mieście Yakima w stanie Waszyngton. Charakteryzuje się bogatym aromatem cytrusowym i kwiatowym (porównywalnym z chmielami Cascade i Amarillo) i małą zawartością alfa-kwasów (4-6%).

aldehyd octowy

Naturalnie wytworzony związek obecny we wszystkich stylach piw na świecie, jednak rzadko osiągający stężenie pozwalające go wyczuć. Występuje w postaci ulotnej, owocowej nuty aromatycznej przypominającej zapach zielonych jabłek. Stanowi cechę negatywną w wysokich stężeniach. Pożądany jest tylko w nielicznych gatunkach piwa. Związek powstaje za sprawą drożdży podczas procesu fermentacji. Bardzo łatwo ulega utlenieniu negatywnie wpływając na jakość sensoryczną piwa. Może być także wytwarzany na drodze zakażenia bakteryjnego. Możliwa jest interakcja z zapachem siarkowym (SO₂), który ma zdolność maskowania zapachu aldehydu octowego. Technika degustacji w tym przypadku polega na zakryciu dłonią piwa, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

ale belgijski

Jasne piwo górnej fermentacji zbliżone do angielskiego pale ale, jednak o bardziej owocowym smaku. Jest warzone od połowy XVIII w., jednak największą popularnością zaczęło się cieszyć po II wojnie światowej. Najczęściej jest warzone we flamandzkich prowincjach Antwerpii i Brabancji Flamandzkiej. Charakteryzuje się wyraźnym słodowym aromatem, owocowymi (pomarańcze, gruszki, suszone morele), kwiatowymi i przyprawowymi nutami. Do chmielenia zazwyczaj używane są odmiany angielskie: Styrian Goldings, East Kent Goldings albo Fuggles, choć aromaty chmielowe grają drugoplanową rolę.

Zawartość alkoholu waha się od 4,8 do 5,5% obj.

Przykłady piw w stylu ale belgijski: Speciale Palm, Dobble Palm, Russian River Perdition.

ale brytyjski

Angielskie piwo górnej fermentacji o niskiej zawartości alkoholu wahającej się w granicach 3,5 do 6%. Lekko mętne, o zróżnicowanym chmieleniu, podawane w temperaturze nieco niższej od pokojowej. Posiada intensywną miedzianą barwę. Zazwyczaj jest pozbawione piany, źle znosi rozlew pod ciśnieniem dwutlenku węgla, dlatego też do napełnienia szklanki używa się pompy ręcznej. Najbardziej znane piwa typu ale to: bitter, brown, mild, pale, vintage. Różnią się one od siebie stopniem goryczy oraz zawartością ekstraktu.

Przykłady piw w stylu ale: Harveys Best Bitter, Timothy Taylor Pale Ale, India Pale Ale Meantime, Tomas Hardy's Ale.

alfa kwasy

Związki organiczne występujace w szyszkach chmielowych, zaliczane do żywic chmielowych. Alfa kwasy są odpowiedzialne za goryczkę w piwie. Nie rozpuszczają się w zimnej wodzie. Zawartość alfa-kwasów jest jedną z najważniejszych cech jakościowych chmielu.

alkaliczny

Związek alkaliczny to wodorowęglan sodu (soda oczyszczona) o bogatych cechach sensorycznych. Ten organiczny kwas posiada aromat piaskowy, ługowy (skarpety), trociny chomika, krochmalu, szarego mydła, pieluchy tetrowej, łupki z orzeszków ziemnych albo kartonu namoczonego w ługu. Zawsze objawia się w piwie jako silna wada świadcząca o przedostaniu się ługu podczas rozlewu piwa. Technika oceny sensorycznej w tym przypadku, polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

alkohol

Jest organicznym związkiem chemicznym, który miesza się z wodą w dowolnym stosunku. Alkohol i dwutlenek węgla jest uzyskiwany w piwie w wyniku fermentacji przy użyciu wyselekcjonowanych szczepów drożdży. W zależności od rodzaju użytych drożdży proces fermentacji alkoholowej przebiega do poziomu 9% alkoholu i więcej. Zwykle mocne piwa mają też wyższy ekstrakt.

Podział piw na słabe, pełne i mocne zależy od kraju. W Polsce za piwa lekkie uważa się te o zawartości alkoholu do 5,5%, pełne to piwa z zawartością alkoholu na poziomie 5,5 – 6,5%, a mocne to piwa które mają ponad 6,5% alkoholu.

W Czechach, Niemczech, Niderlandach i północnej Francji piwa dzieli się w zależności od gęstości początkowej brzeczki nastawnej – najsłabsze to "ósemki" (8% ekstraktu) mające ok. 2,5% alkoholu, następnie można kupić piwa z 10, 11, 12, 13 i 14% ekstraktu, przy czym najpopularniejsze są "dziesiątki" (ok. 3,5% alkoholu) i "dwunastki" (ok. 4,5% alkoholu). Na samym końcu są rarytasy – czyli piwa zawierające 16 a nawet 20% ekstraktu.

W Anglii piwa w ogóle nie dzieli się w ten sposób. Klasyczny Bitter ma 9-15% ekstraktu i musi zgodnie z prawem mieć poniżej 5% alkoholu. Ale i Stouty zawierają zazwyczaj mniej alkoholu – ok. 4,5%. Najmocniejszymi piwami pitymi w Anglii są portery, które mogą mieć nawet do 10% alkoholu.

Istnieją różne metody warzenia piw wysokoprocentowych, np. poprzez wymrażanie. Kiedy woda zawarta w piwie zamarznie lód zostaje oddzielony. W ten sposób pozostaje piwo o bardzo wysokim ekstrakcie i alkoholu (piwa typu Eisbock). Bardzo mocne piwa np. Bocki osiągają zawartość alkoholu 16%; są także piwa, gdzie poza drożdżami piwowarskimi pracują drożdże winiarskie (angielskie ale – barley wine) lub szampańskie (Biere de Champagne). Rekord świata to 55% alkoholu w piwie warzonym metodą wymrażania. Zawartość alkoholu w piwie stanowi jedną ze składowych profilu smakowego. W piwach mocnych powoduje wrażenie cierpkości i rozgrzewania.

alkohole wyższe

Zwane są też fuzlami, produkowane przez drożdże w trakcie fermentacji. Są to związki organiczne kształtujące bukiet niektórych typów piwa. W niskich stężeniach są pożądane w piwach typu ale. W wysokich nadają piwu nieprzyjemny smak i zapach alkoholowy.

alpharoma

Nowozelandzki chmiel o profilu aromatyczno-goryczkowym wyhodowany w miejscowości Riwaka. Został oficjalnie wypuszczony na rynek w 1983 r., nieoficjalnie hodowany od końca 1970 r. Obecnie uprawiany w małych ilościach, m.in. przez Dutchess Hops of New York. Idealnie nadaje się do chmielenia "na zimno" w piwach typu Pale Ale. Zawartość alfa-kwasów 6-11%.

alt

Piwo fermentacji gónej wywodzące się z Dolnej Nadrenii (głownie Düsseldorf) o zawartości 4,5 do 5,5 % alkoholu. Nazwa wywodzi się od słów: stare, dawne. Zbliżone do brytyjskich i belgiljskich piw typu ale z domieszką słodów palonych lub monachijskich. Charakteryzuje się bursztynową miedzianą lub intensywnie brązową barwą. W smaku delikatnie owocowe i bardziej chmielowe niż niemiecki lager.

Do najbardziej znanych browarów warzących piwo typu alt należą Schumacher i Zum Uerige.

altbier

Patrz: alt.

amarillo

Amerykańska odmiana chmielu o właściwościach zarówno aromatycznych jak i goryczkowych. Zawiera owocowe nuty zapachowe z przewagą tych o charakterze cytrusowym. Jest świetnym komponentem piw górnej fermentacji.

Amber Browar

Browar Amber należy do najnowocześniejszych wśród małych i średnich browarów w Polsce. Położony wśród morenowych wzgórz otaczających Gdańsk kontynuuje browarnicze tradycje regionu. Browar może warzyć 250 tysięcy hektolitrów rocznie. Hasło browaru to "Naturalne z Pomorza". Od momentu powstania Browar Amber prowadzi aktywne działania promujące region. Jest członkiem Stowarzyszenia Turystyczne Kaszuby (największej lokalnej organizacji turystycznej na Kaszubach) oraz Pomorskiego Klubu Dobrej Marki, skupiającego najlepszych producentów pomorskiej żywności.

Browar jest także pomysłodawcą i głównym organizatorem największej imprezy biesiadnej na Pomorzu – "Koźlaków Bielkowskich". To wydarzenie pod patronatem międzynarodowej organizacji Slow Food odbywające się każdego roku w połowie września łączy w sobie zabawę z możliwością poznania najsmaczniejszych produktów opartych na regionalnych pomorskich recepturach. Piwa warzone w browarze: Amber Koźlak, Piwo Żywe, Złote Lwy, Amber Classic, Amber Mocny Red.

American Wheat

Jasne piwo pszeniczne, amerykańska odpowiedź na piwa pszeniczne głównie niemieckie i belgijskie. Może być fermentowane drożdżami górnej lub dolnej fermentacji (szczepy lagerowe). Do zasypu używa się często ponad 50% słodu pszenicznego, reszta to słód pilzneński lub pale ale. W odróżnieniu od innych piw pszenicznych, amerykańska wersja pozbawiona jest nut goździków i bananów. Posiada natomiast aromaty żywiczne i cytrusowe (pochodzące od amerykańskich odmian chmielu) i pszeniczne oraz lekko kwiatowe i korzenne. Goryczka jest niska, wysycenie duże, a w smaku piwo jest orzeźwiające i lekkie.

Przykłady piw w stylu american wheat: Hey Now, Harpoon UFO Hefeweizen, Sierra Nevada Unfiltered Wheat Beer.

amethyst

Czeski chmiel o niskiej zawartości alfa-kwasów (2%) i przyjemmym ziemisto-korzennym aromacie.

amoniak

Gaz o charakterystycznym zapachu. W browarnictwie używany jako czynnik chłodniczy w chłodziarkach.

amos’ early bird (early bird)

Odmiana angielskiego chmielu Goldings, po raz pierwszy wyhodowana przez Alfreda Amosa w 1887 r. Charakteryzuje się przyjemnym aromatem i delikatną goryczką. Wykorzystany m.in. przez najstarszy angielski browar Shepherd Neame w piwie Early Bird Spring Hop Ale.

Zawartość alfa-kwasów 4-6%.

amylazy

Enzymy odpowiedzialne za rozkład wielocukrów na cukry proste. Wytwarzane w procesie słodowania słodu i wykorzystywane w procesie warzenia piwa na warzelni. Są najważniejszymi enzymami w słodzie. Za ich pomocą w procesie zacierania jest rozkładana skrobia.

antał

Dawna jednostka objętości płynów wynosząca ćwierć beczki. Pojemnik stosowany dawniej w Polsce zgodnie z ustawą sejmową z XVI w. mierzył 18 garnców czyli 72 l.

antyutleniacz

Inaczej E300, czyli kwas askorbinowy. W browarnictwie chronił piwo przed utlenieniem (starzeniem się piwa). W przeszłości bardzo popularnym antyutleniaczem była witamina C, czyli właśnie kwas askorbinowy.

Dziś praktycznie nie jest używany. Piwa warzone w nowoczesnych firmach piwowarskich, do których należy Kompania Piwowarska, na każdym etapie są zabezpieczone przed dostępem tlenu. Wysokie standardy warzenia i nalewania piwa spowodowały, że antyutleniacze stały się niepotrzebne dla uzyskania trwałości smaku piwa. Dodatkowo piwo zawiera naturalne antyoksydanty.

anyżowy zapach

Zapach obecny w piwie związany z obecnością jednego z estrów czyli kapronianu etylu. Tworzą go drożdże piwowarskie w procesie fermentacji alkoholowej.

aparat czopowy

Urządzenie zamontowane na rurze przelewowej zbiornika, pozwalające na utrzymanie prawidłowego ciśnienia w tanku leżakowym (leżakowanie – dojrzewanie piwa). Stare aparaty czopowe wodne i rtęciowe, zastąpione zostały przez dźwigniowe, sprężynowe zawory bezpieczeństwa.

aparat ociekowy

Urządzenie służące dawniej do chłodzenia brzeczki. Gorąca brzeczka przepływała przez system miedzianych rurek, po których na zewnątrz spływała ciecz chłodząca np. woda studzienna, solanka. Chłodzenie brzeczki przebiegało w dwóch etapach tzw. sekcjach.

aparat propagacyjny

Urządzenie do kontrolowanego procesu rozmnażania drożdży zarodowych do ilości przemysłowej. Dawniej w browarach aparaty propagacyjne stanowiły pojemniki – nierzadko izolowane 10-20 litrowe garnki i większe otwarte naczynia tzw. kadki, które stały w wydzielonych czystych pomieszczeniach. Obecnie aparaty propagacyjne to zamknięte zbiorniki, różnej wielkości, wyposażone w skomplikowaną armaturę. Gwarantują sterylność brzeczki oraz utrzymywanie odpowiedniej temperatury.

apollo

Amerykański chmiel goryczkowy wyhodowany po raz pierwszy w 2000 r. przez firmę Hopsteiner i wypuszczony na rynek w 2006 r. Idealnie nadaje się do piw typu IPA oraz Imperial IPA, ze względu na bardzo wysoką zawartość alfa-kwasów (15-19%). Uzyskana goryczka od chmielu Apollo charakteryzuje się aromatem grejpfrutowym. Jedną z zalet tej odmiany jest to, że po 6 miesiącach przechowywania nadal zawiera od 80 do 90% alfa-kwasów.

aquila

Amerykańska odmiana chmielu odkryta w 1988 roku. Zaliczana do grupy chmieli aromatycznych, obecnie nie jest hodowana. Został zastąpiony przez piwowarów głównie odmianami Cluster i Galena, ze względu na podobne parametry i aromat. Stosowany był do piw w stylu Ale i Belgian Ale.

aramis

Francuska odmiana chmielu o profilu cytrusowo-ziołowym, podobnym do Saaz i Hallertau. Jest to bardzo uniwersalny chmiel, bardziej aromatyczny i goryczkowy niż popularna we Francji odmiana Strisselspalt. Najczęściej używany do chmielenia piw typu saison, biere de garde i blonde.

Zawartość alfa-kwasów około 8%.

aromat do piwa

Naturalny surowiec używany do warzenia piwa. Aromaty używane są najczęściej do warzenia piw owocowych. Ekstrakty z owoców dodawane do piwa pozwalają na uzyskanie różnych odmian danego gatunku. Aromaty owocowe podkreślają orzeźwiający charakter napoju i pozytywnie wpływają na jego pijalność. Jednymi z najczęściej używanych surowców są te uzyskiwane z malin (np. w piwie Redd's Raspberry) i wiśni (belgijskie piwo Kriek). Browary jednak coraz częściej sięgają po owoce cytrusowe (chociażby Redd's Grapefruit-Pineapple o smaku grejpfrutowo-ananasowym) oraz przyprawy (od dawna do aromatyzowania piwa był używany np. anyż). 

aromat piwa

Zapach piwa to przede wszystkim cechy chmielowe (zioła, tytoń, żywica, rośliny), słodowe (zbożowy, karmelowy, toffi, palony), owocowe (banany, gruszki, jabłka, morele) i wiele innych cech obecnych w różnych gatunkach piwa. Na zapach piwa składać się może nawet 1000 różnych związków chemicznych. Nos ludzki zdolny jest wyczuć tylko kilkadziesiąt z nich. Sam chmiel zawiera około 300 różnych związków, które pachną w odmienny sposób. Słód daje co najmniej kilkanaście różnych nut zapachowych, natomiast drożdże obok alkoholu i dwutlenku węgla wytwarzają nawet kilkaset związków, pachnących na różne sposoby. Aromat piwa zależy od szczepu użytych drożdży oraz wytworzenia przez nie odpowiednich metabolitów. Następny czynnik to odmiany i formy użytego chmielu oraz zawartości związków siarkowych.

W największym stopniu końcowy zapach piwa jest zależny od użytych drożdży, które różnią się znacznie w zdolnościach do tworzenia wyższych alkoholi i estrów. Ważny jest przy tym stosunek estrów do wyższych alkoholi. Pomijając wpływ rodzaju drożdży (fermentacji górnej czy dolnej), uzyskamy aromat uzależniony od sposobu zadawania drożdży, napowietrzenia brzeczki, stosowanych temperatur fermentacji, geometrii zbiorników fermentacyjnych, stosowania nadciśnienia, itp.

Delikatność aromatu chmielowego będzie zależała z kolei od jakości użytego chmielu lub jego preparatów, napowietrzania brzeczki gorącej (gdy zbyt silne, może powstać zapach serowy w wyniku tworzenia kwasu izowalerianowego), i na końcu od eliminacji tlenu w czasie butelkowania piwa. Aromat chmielowy ma również wpływ na stabilność smakowo-zapachową piwa.

Związki siarkowe wpływają na smak piwa poprzez tworzenie dwutlenku siarki. Związek ten ma korzystny wpływ na zapach piwa, a szczególnie na jego stabilność aromatyczną. W niektórych browarach, w celu ochrony piwa przed niepożądanymi zmianami oksydacyjnymi, wprowadza się do niego dwutlenek siarki w postaci siarczynów. Tworzenie SO2 zależy od szczepu drożdży oraz stopnia napowietrzenia brzeczki i piwa. Z drugiej strony związki siarki mogą wywoływać również niekorzystne zmiany smakowo-zapachowe.

Takie wady, jak smak siarkowo-drożdżowy obecny czasami w lekkich piwach jasnych jest spowodowany obecnością siarczynów i merkaptanów. Wynika to z używania słodu suszonego w wysokich temperaturach, niedostatecznego natlenienia brzeczki podczas zadawania drożdżami, ukwaszania biologicznego brzeczki, zbyt szybkiej fermentacji głównej i dofermentowania.

Z kolei, jeżeli gorąca brzeczka poddawana jest oddziaływaniu zbyt silnych naprężeń ścinających, wtedy związki siarkowe tworzą posmak cebulowy.

Assobirra

To powołana w 1947 roku włoska "Organizacja Piwa i Słodu". Zrzesza największe firmy, które sprzedają i warzą piwo na terenie Włoch. Firmy zrzeszone wokół Assobirry kontrolują 90 proc. włoskiego rynku piwa i zatrudniają 133 tys. pracowników. Assobirra pełni również funkcje reprezentacyjne i promocyjne. Poza tym dba o rozwój branży piwnej na terenie Włoch. W skład zarządu Assobirry wchodzą: prezydent Piero Perron, wiceprezydenci: Roy Bagattini i Claudio Riva.

autoliza

Samorozpuszczanie, samotrawienie zamierających lub obumarłych komórek i tkanek, jeden z pośmiertnych, rozkładowych procesów organizmu. W piwowarstwie pojęcie dotyczy obumierania komórek drożdżowych w piwie. Jest to niepożądane zjawisko powodujące gnilny, drożdżowy posmak i zapach piwa, które było zbyt długo leżakowane. W celu uniknięcia takiego zjawiska drożdże, które osiadły na dno zbiornika po zakończonej fermentacji zostają oddzielone od piwa przez odpompowanie lub ich odwirowanie.

Azacca

Chmiel wyhodowany w Stanach Zjednoczonych w stanie Waszyngton w 2014 r. Nazwa pochodzi od imienia haitańskiego boga rolnictwa. Posiada on charakterystykę dualną (jest chmielem aromatyczno-goryczkowym), w piwie nadaje odczucie owoców tropikalnych (mango) oraz lekkie aromaty jabłek, gruszek i moreli. Używany głównie do piw górnej fermentacji. Zawartość alfa-kwasów 14-16%. 

Baba Jaga

Browar kontraktowy powstały we wrześniu 2015 roku we Wrocławiu, założony przez Jarosława Danielaka, Grzegorza Jóźwiaka i Tomasza Schutza. Ich pierwszym piwem było Baba Jaga Session India Pale Ale – uwarzone w Browarze Rzemieślniczym Jan Olbracht w Piotrkowie Trybunalskim. Później Baba Jaga warzyła jeszcze w Browarze Staromiejskim Jan Olbracht i Browarze Wąsosz. Najciekawsze piwa browaru to: Hern, Luna, Mrok, Mùlk, Black Widow, Elixir, Widmak.

Babka piwna

– 3 szklanki mąki
– 1 szklanka cukru
– 1 łyzeczka cukru waniliowego
– 1 szklanka jasnego piwa
– 1 szklanka oleju
– 4 jaja
– 2 łyżeczki proszku do pieczenia
– rodzynki

Jaja ubić z cukrem na puch. Wciąż ucierając dosypywać stopniowo mąkę z proszkiem do pieczenia i cukrem waniliowym i wlewać olej. Na koniec dodać piwo,wymieszać, wsypać garść rodzynek wymieszać, wlać do natłuszczonej formy , najlepiej z kominkiem. Wstawic do nagrzanego piekarnika i piec w temp. 180 stopni 4o minut. Nie wyjmować z piekarnika od razu po upieczeniu

balot

Nazwa dotyczy sprasowanych szyszek chmielu w kształcie walca i obszytych gęstą tkaniną. Balot zawiera ok. 200 kg chmielu. W takiej postaci chmiel transportowany jest od producentów do zakładów wytwarzających granulaty lub ekstrakty chmielowe.

Dawniej, kiedy stosowano w browarze surowy chmiel, magazynowano go w postaci balotów. Sprasowany chmiel nie ulegał zbyt szybko procesom utleniania powodujących obniżenie jego jakości. Warunkiem utrzymania dobrej kondycji chmielu w balocie była niska temperatura przechowywania.

bananowy aromat

Nuta aromatyczna zbliżona do zapachu bananów obecna niemal we wszystkich piwach na świecie. Za wyczuwanie tego aromatu odpowiedzialny jest związek z grupy estrów o nazwie octan izoamylu. Powstaje jako produkt przemiany metabolicznej drożdży podczas fermentacji alkoholowej. Dość często bywa także opisywany jako zapach brzoskwiniowy lub gruszkowy. Jego obecność szczególnie łatwo zauważyć w piwach pszenicznych górnej fermentacji (weissbier), ale także w lekkich piwach typu lager (np. Tyskie Gronie).

barley wine

Piwo fermentacji górnej o wysokiej zawartości alkoholu (7-12 %). Szczególnie popularne w Anglii, Stanach Zjednoczonych i Belgii. Inna nazwa to wino jęczmienne. Charakteryzuje się aromatami owocowymi, winnymi a nawet whisky. Barwa waha się od bursztynowej po miedzianogranatową. W smaku pełne, słodowe, mocniej chmielone.

Przykłady piw w stylu barley wine: Fuller's Golden Pride, Robinson's Old Tom, Traquair Jacobite Ale.

barwa piwa

Dostarcza wielu informacji dotyczących piwa. W ocenie sensorycznaj bierze się pod uwagę barwę i klarowność – dobre piwo nie może posiadać zmętnień. Ciemne piwa zawierają zwykle więcej ekstraktu i mogą być mocniejsze. Natężenie barwy mierzone jest w stopniach EBC (European Brewing Convention). Lekkie lagery mają kolor słomkowy, jasnozłoty (np. Kolsch). Lager typu pilsner i piwo pszeniczne są żółte, złote. Piwo marcowe ma intensywną ciemnozłotą lub bursztynową barwę, a stout i porter są czarne. Im wyższa wartość EBC tym ciemniejsza barwa piwa. Barwa piwa uzależniona jest od gatunku słodu jęczmiennego użytego do warzenia. Słody jasne powodują powstawanie piw jasnych, słody ciemne (palone, karmelowe) piw ciemniejszych bądź ciemnych. Wiele piw powstaje z mieszanki słodów jasnych i karmelowych dzięki czemu ich barwa jest bursztynowa.

barwa smaku

Pojęcie stosowane w opisie profilu sensorycznego, czyli cech smakowo-zapachowych różnych gatunków piw. Wyróżnia się cztery wiodące barwy smaku: brązowy, zielony, czerwony i żółty. W każdej z nich odnajdziemy inne nuty aromatyczne.

Bazyliszek

Browar kontraktowy początkowo warzący piwo w Puławach w Browarze Trzy Korony. Później produkcję przenoszono kolejno do Browaru w Zamościu, Browaru Tumskiego w Płocku i Pivovarii w Radomiu. Ostatecznie w 2015 roku Bazyliszek przeniósł się do Natolina (okolice Warszawy) – odkupił browar od Artezana. Piwowarami są tam Arek Kalinowski i Michał Krupa – piwowarzy domowi i członkowie PSPD. Zdolności produkcyjne na chwilę obecną to 120 hektolitrów piwa miesięcznie. Najciekawsze piwa z browaru to: Jelonki, Rafineria, Szpieg z Krainy Bluszczowców, Wściekła Kaczka, American Psycho IPA, Sawa, Wwa, Złota Kaczka, W Malinowym Chruśniaku, Koko Bongo, Cherryniaków, Banan. 

BBT

Skrót używany w browarach do określenia tanków pośredniczących, usytuowanych bezpośrednio przed rozlewem piwa. Bright Beer Tank.

beczka

Jedno z najstarszych piwnych opakowań, którego historia ma ponad tysiącletnią tradycję. Już w I w. p.n.e były używane przez Celtów do przechowywania płynów i ziarna. Wykonywane były z suszonych skorup dyni, gliny i skóry zwierzęcej. Z czasem ulepszono ich trwałość aby mogły się nadawać do transportu. Dzisiaj beczki to naczynia cylindryczne często wyoblone. Wykonywane z trwałych materiałów, np. dębowe, aluminiowe i ze stali kwasoodpornej KEGi.

Ich pojemność była różna, np. w piwowarstwie używano ćwiartki – dębowe beczki o pojemności 25 litrów, połówki – 50 litrowe, całe – czyli 100 litrów i 200 litrowe – dublaki. Drewniane beczki zastąpione zostały przez aluminiowe o pojemności 100 litrów, a najlepsze do przechowywania i transportu piwa są współczesne stalowe KEGi – 30 i 50 litrowe. Chociaż prawie wszystkie piwa na świecie leżakują w nowoczesnych zbiornikach ze stali, to są piwa (np. w Belgii), które dojrzewają tak jak wina, w dębowych kadziach lub beczkach. Przykładem takiego piwa są przedstawiciele stylu Biere de Garde.

bednarnia

Dawniej dział w browarze, w którym składano, remontowano i smołowano beczki.

bednarz

Rzemieślnik wytwarzający beczki drewniane. W browarze zatrudniano bednarzy, którzy składali beczki z dostarczanych od wytwórcy elementów, takich jak klepki, dennice, obręcze. Po złożeniu beczka była smołowana od wewnątrz specjalną masą. Bednarze dokonywali również przy pomocy wody dokładnego pomiaru pojemności beczki, a następnie wypalali na dennicy cechę browaru, numer beczki oraz pojemność.

Beer and food pairing

Termin odnoszący się do odpowiedniego doboru piwa do potrawy i odwrotnie.

Jest kilka zasad, którymi należy się kierować:

• łączyć potrawy lekkie z piwami lekkimi, ciężkie z ciężkimi – odnajdywać podobieństwa;
• szukać kontrastów: słodki deser – kwaśne piwo,
• szukać regionalnych połączeń: bratwurst z piwem pszenicznym, czy ciemny stout ze świeżymi ostrygami. 

Istnieje masa "klasycznych" połączeń:

• hefeweizen i biała kiełbasa,
• pilzner i marynowany ser,
• stout i ostrygi,
• india pale ale i curry.

Beer Bros

Browar rzemieślniczy założony w 2015 roku przez Szymona Milczarka i Łukasza Sędzielowskiego. Mieści się on w budynkach szwalni zakładów lniarskich w Żyrardowie. Warzelna posiada wybicie na poziomie 22 hektolitrów, są tu również tanki fermentacyjno-leżakowe o pojmności 20hl – jest ich siedem. Browar nie posiada linii filtracyjnej, piwa są zawsze niepasteryzowane. Najlepsze piwa z browaru to: Latający Rosomak Smoke on the Porter, Dżentelmenel, Hop Sztos, Kwassiflora, Fenegryka, Ice Tea Ale, Hippie IPA, Muodafocka, Ice Tea Stout, Panzer Lager, Cascader.

BEER BUSTER

BEER BUSTER

40 ml wódki czystej,
200-250 ml piwa jasnego pełnego,
2 D. sosu Tabasco

Do szklanicy collinsowej wlać kolejno wódkę, Tabasco i bardzo zimne piwo, lekko zamieszać.

BEER PANACHEE

BEER PANACHEE

125 ml piwa jasnego pełnego,
150 ml 7 UP,
1ł. syropu cukrowego,
1/2 ł. soku cytrynowego

Do dużego pokala włożyć 4-5 kostek lodu, wlać syrop z sokiem cytrynowym oraz zimne piwo i zimny mix, lekko zamieszać.

BEER PUNCH

BEER PUNCH

125 ml piwa jasnego pełnego,
150 ml soku grejpfrutowego lub pomarańczowego,
125 ml Ginger Ale,
50 ml syropu cukrowego,
1Ł. soku z lime lub cytryny

Do dużego balonowego kielicha wlać syrop z sokiem, zamieszać, dodać 4-5 kostek lodu, wlać pozostałe zimne napoje i lekko zamieszać.

BEER SHAKE

BEER SHAKE

360 ml jasnego piwa
3 gałki lodów

Połączyć wszystkie składniki w blenderze (mixerze) do uzyskania jednolitej konsystencji. Przelać do szklanki typu highball.

Beer taster’s log

Piwne kompendium wiedzy dla poszukiwaczy nowych gatunków piwa. Opracowanie zawiera opis 6000 marek piwa różnych gatunków, pochodzących z różnych części świata. Podział na kraje ułatwia poszukiwanie konkretnych marek piwa. Opis smaku każdego z nich zawiera się w około 30 słowach i dostarcza kluczowych informacji na temat czołowych cech wyróżniających dane piwo.

BEER TOP

BEER TOP

300 ml jasnego piwa
60 ml 7-UP’u

Napełnić kufel piwem, a następnie wlać 7-UP. Można go wlać więcej lub mniej w zależności od gustu. Biorąc proporcje 50/50 jest to drink zwany SHANDY. Dobre na gorące dni lub po dużej ilości picia.

BELFAST CAR BOMB

BELFAST CAR BOMB

0,5 l piwa
30 ml Bailey’s Irish Cream
30 ml whisky szkockiej

Do kufla wypełnionego piwem wlożyć (zatopić :)) kieliszek (shooter) z whisky. Na wierzch piwa wlać Bailey’s Irish Cream.

Belma

Chmiel aromatyczno-goryczowy wyhodowany przez Hops Direct and Puterbaugh Farms w Stanach Zjednocznych w 2012 roku. Posiada aromat pomarańczy, melona, truskawki, ananasa oraz grejpfruta. Wyhodowany z odmian Magnum i Kitamidori. Zawartość alfa-kwasów 9-12%. 

berliner weisse

Jasne piwo fermentacji górnej warzone w Berlinie od XVI wieku o wysokiej zawartości dwutlenku węgla i alkoholu na poziomie 3%. Stosunek słodu pszenicznego do jęczmiennego: 25 do 75%. Podczas fermentacji dodawane są bakterie kwasu mlekowego, przez co piwo nabiera kwaśnego smaku. Charakterystyczne nuty zapachowe to banany oraz goździki.

Przykład piwa w stylu berliner weisse: Berliner Kindl Weisse.

Biała kiełbasa w piwie

1,5 szklanki jasnego piwa,

1kg białej kiełbasy,

2 łyżeczki masła,

szklanka bulionu z kostki,

2 cebule,

2 łyżki startego czerstwego razowego chleba,

mąka,

sól.

Ułożoną w rondlu kiełbasę zalać piwem i bulionem, dodać plastry cebuli i część masła-gotować. Kiełbasę wyjąć po ugotowaniu. Do sosu dorzucić starty chleb oraz dodać zasmażkę z mąki i masła. Zalać nim kiełbasę. Podawać
z surówką z białej kapusty i jabłek.

Bieraufstrich

wspaniała pasta piwna na chleb:

500 g gotowanej szynki

2-3 dużych Łyżek śmietanki
1/8-? l ciemnego piwa
3-4 małe świeże czerwone Chili
2-3 dużych Łyżek proszku paprykowego
jedna mała łyżeczka pieprzu Cayenne

jedna szczyota soli
jedna szczypta pieprzu czarnego

? wiązka pietruszki

Jadłam w Wiedeńskiej knajpie piwnej niedaleko centrum, więc jak się wybierzecie do Wiednia, to koniecznie musicie się tam wybrać. Serwują też swoje własne piwo, warzone tam na miejscu.

http://www.salmbraeu.com

biere de Champagne / biere brut

Styl szczególnie popularny w Belgii i Francji. Po tradycyjnym warzeniu, piwo przechodzi dwufazową fermentację przy udziale specjalnie wyselekcjonowanych szczepów drożdży szampańskich. Następnie jest butelkowane i leżakuje w piwnicy 9 – 12 miesięcy. Poddawane jest powolnemu obracaniu wokół własnej osi, ze stopniowym kierowaniem szyjki w dół, tak aby drożdże zebrały się u jej wylotu. Drożdże są zamrażane i usuwane, dzięki ciśnieniu powstałemu w butelce, a ubytek piwa jest uzupełniany. Należy je pić w temperaturze 2-4°C (inaczej traci swoje właściwości i staje się mdłe), w kieliszkach do szampana.

Przykłady piw w stylu biere de champagne: Deus Brut Des Flandres, L'Equilibrista Birra Del Borgo, Dominus Vobiscum Brut.

biere de garde / saison / ale farmerskie

Jasne piwo fermentacji górnej warzone wiosną w Belgii i Francji (w rejonach Pas-De-Calais) przy udziale mnóstwa konserwujących ziół oraz chmielu. Leżakowane w piwnicach aż do nadejścia cieplejszych dni. W smaku odświeżające, pikantne, lekko kwaśne, cierpkie z mocnym posmakiem owocowym. Kondycjonowane w butelce. Czasem w trakcie warzenia dodaje się do niego niedojrzałe kwiaty chmielu.

Przykłady piw w stylu biere de garde: Saison Dupont, Jenlain Ambrée.

biergarten

Jest to określenie typowego niemieckiego ogródka piwnego. Te bawarskie ogródki piwne, bardzo słynne w Niemczech, powstały w XIX wieku. Podawane w nich piwo określa się na ogół jako "eine Mass" czyli jedna miara wynosząca 1 litr. Najbardziej słynny tradycyjny biergarten znajduje się w monachijskim Hirschgarten. Typowymi potrawami w biergarten są pieczone uda bądź nogi świni. Dla wielu Monachijczyków spędzanie czasu w takich ogródkach piwnych w letnie wieczory to tradycja.

Birbant

Browar kontraktowy powstały w grudniu 2013 roku w Zielonej Górze, założony przez Jarosława Sosnowskiego (piwowara domowego z 10-letnim doświadczeniem) i Krzysztofa Kulę (piwowara zielonogórskiego browaru restauracyjnego Haust). Pierwsze oficjalne piwo Birbant uwarzył w Browarze Witnica, później przeniesiono produkcję do Browaru Zarzecze. Najciekawsz piwa z browaru to: American Brown Ale, Citra IPA, Dark Citra IPA, Double Robust Porter, Robust Porter, 10 hops, ABW, Belgian Blond Ale, Black IPA, DR IPA, Black AIPA, Old Ale, Old Ale Slyrs Bavarian Whisky Single Malt Barrel Aged, Pale Ale Simcoe, RIS Blended Barrel Aged, RIS Bourbon Barrel Aged, RIS Rum Barrel Aged, RIS Whisky Barrel Aged, Saison Curry Wurst, White AIPA .

birofilia

Hobby polegające na kolekcjonowaniu różnych przedmiotów, związanych z kulturą piwną: etykiet do butelek, podstawek pod kufle, kapsli, serwetek, kartek pocztowych, żetonów piwnych czy naczyń służących do picia piwa. Birofile stanowią bardzo dużą grupę kolekcjonerów wszędzie tam, gdzie sprzedaje się piwo. Spotykają się na zlotach i zjazdach zbieraczy piwnych przedmiotów. Dodatkowo posiadają swoje strony internetowe, fachową literaturę i gazety oraz giełdy krajowe, jak i międzynarodowe (np. Międzynarodowa Giełda Birofilów w Żywcu, Łowcy Birofilów w Tychach). Odpowiednikiem birofilii skupionej na kolekcjonowaniu wafli jest tegestologia.

bitter / best bitter

Piwo fermentacji górnej wywodzące się z Wielkiej Brytanii o zawartości alkoholu (3,5-4% alk.). Ciekawostką jest 10% alk. bitter Boddington z regionu Manchester, który podobnie jak wina ma wersję rocznikową. Temperatura podawania nieco niższa od pokojowej. Barwa od jasno do bardzo ciemnozłocistej, poprzez czerwone odcienie miedzi. Zazwyczaj pozbawiony piany, do napełniania szklanki używa się pompy ręcznej. Beczka musi być opróżniona maksymalnie 1 dzień od otwarcia, ponieważ piwo bardzo źle znosi kontakt z tlenem.

Przykłady piw w stylu bitter: Shepherd Neame Spitfire, Young's Bitter, Fuller's Extra Special Bitter.

BJCP (Beer Judge Certification Program)

Organizacja powstała w 1985 roku zajmująca się kategoryzacją stylów piwnych, szerzeniem kultury piwnej oraz szkoleniem sensorycznym. 

Black India Pale Ale

Zwane również India Dark Ale, India Black Ale, Cascadian Dark Ale, Dark IPA, ciemne IPA. Określenia charakteryzujące ciemne piwo górnej fermentacji, posiadające cechy stylu India Pale Ale (wysokie nachmielenie, żywiczność, cytrusowość), Portera (wysoka zawartość alkoholu, aromaty czekoladowe) i Stouta (paloność, nuty kawowe).

Zazwyczaj mocno nachmielone (dodatkowo chmielone na zimno), wysokoalkoholowe (8-10% obj.) i o charakterystycznym profilu palonym i tostowym.

Przykłady piw w stylu Black Ipa: Hill Farmstead Society & Solitude #2, Mikkeller Beer Hop Breakfast, Buxton Imperial Black.

BLACK VELVET

BLACK VELVET

1/2 zimnego piwa Stout (ciemne mocne),
1/2 zimnego Piper-Heidsieck Champagne Brut

Do pokala lub szklanicy highballowej wlewać ostrożnie i jednocześnie wymienione składniki (nie mieszać!).

blanche

Piwo pszeniczne fermentacji górnej wywodzące się z Belgii. Nazywane białym z powodu braku klarowności i szczególnego zmętnienia, niefiltrowane. Niezwykle orzeźwiające, niskoalkoholowe (4-5% alk.). W przeciwieństwie do niemieckiego piwa pszenicznego bardziej pikantne w smaku, warzone z użyciem przypraw, skórki pomarańczy oraz kolendry, o aromacie bananów i goździków.

Przykłady piw w stylu biere de blanche: Hoegaarden, Blanche de Bruxelles, Blanche de Namur.

blato

Jedna z pierwszych oficjalnie zarejestrowanych odmian chmielu w Czechach (dawna Czechosłowacja). Należy do rodziny Saazer (ew. Bohemian Early Red) i odznacza się bardzo podobnym profilem do chmielu Saaz.

Zawartość alfa-kwasów ok. 4%.

BLG – stopnie

Stopnie Ballinga określające stężenie ekstraktu (procentową zawartość cukru) w brzeczce.

blisk

Chmiel hodowany dawniej w rejonach miasta Žalec w Słowenii. Obecnie zrezygnowano z jego uprawy, ze względu na jego podatność na pleśń oraz szybkie starzenie.

Zawartość alfa-kwasów 9-11%.

blond ale

Piwo górnej fermentacji popularne w Wielkiej Brytanii oraz Belgii i Stanach Zjednoczonych. Nieznacznie przekraczające 5% alk. piwo, stanowi brakujące ogniwo między stylami ale i lager, z racji barwy (zbliżonej do lagera) i aromatów (idących w stronę belgijskich ale). Ciekawostką jest dodanie w procesie warzenia słodu biszkoptowego (delikatnie palonego o słodo-ciasteczkowym bukiecie). W smaku umiarkowanie chmielone, w ostatnich latach na festiwalach piwnych zajmuje pierwsze miejsca. Wyczuwalne nuty miodowe, fenolowe, perfumowe oraz estrowe.

Przykłady piw w stylu blond ale: La Trappe Blond, Grimbergen Blond, Affligem Blond, Lomond Gold.

Blue Northern Brewer

Krzyżówka dwóch odmian chmielu: Canterbury Golding oraz belgijskiego chmielu, mającego identyczne parametry, co Northern Brewer. Zawartość alfa-kwasów jest w jego przypadku niska (około 6-8%), ale dobrze się przechowuje i nie traci swojego aromatu nawet po upływie 6 miesięcy. Najbardziej pasuje do piw w stylu IPA, jest bardzo podobny do odmiany chinook.

boadicea

Odmiana chmielu aromatycznego powstała w instytucie Horticulture Research International w Anglii w 2004 r. Ze względu na swoją wysoką odporność na choroby i pleśń, idealnie nadaje się do upraw ekologicznych. Boadicea charakteryzuje się aromatem kwiatowo-ziołowym i jest wykorzystywana do piw górnej fermentacji np. brytyjskiego ale.

Zawartość alfa-kwasów (6-9%) jest niska, jednak pozwala to na osiągnięcie ładnego aromatu i delikatnej goryczki.

bock

Mocne piwo dolnej fermentacji warzone przeważnie ze słodu wiedeńskiego i monachijskiego, nieznacznie chmielone o zawartości alkohoku 6-13%. Odznacza się ciemnobrązową barwą.

Nazwa wywodzi się od miejscowości Einbeck z południowej Saksonii, w której zaczęto warzenie.

Wyróżnia się długim okresem leżakowania (12-15 tygodni). Koźlak może być warzony w kilku stylach:

• koźlak tradycyjny – warzony ze słodów monachijskiego, karmelowego i czekoladowego o barwie ciemnej miedzi,
• koźlak podwójny / dubeltowy (doppelbock) – o większym ekstrakcie i alkoholu,
• koźlak majowy (maibock) – warzony jako piwo sezonowe o zawartości 16-18% wag. ekstraktu i 6-7,7% obj. alkoholu,
• koźlak pszeniczny (weizenbock) – warzony z dodatkiem 30-60% słodu pszenicznego przygotowywany na okres Bożego Narodzenia,
• koźlak lodowy (eisbock) – otrzymywany przez wymrożenie zwykłego bocka, o zawartości ekstraktu 28% wag. i alkoholu do 10% obj.

Bohemian Red

Patrz: žatecki chmiel.

BOILERMAKER

BOILERMAKER

Serwować: 1 large jagger (50 ml) wybranego gatunku whiskey
oddzielnie z piwem jasnym pełnym (250-335 ml).

bor 704 (bone yard)

Odmiana chmielu zarejestrowana w 1995 r. Źródła podają, że może ona pochodzić od niemieckiego Hallertau Mittelfruh lub od czeskiego Saaz. Obecnie w niewielkich ilościach hodowana w okolicach miasta Yakima w stanie Waszyngton.

Charakteryzuje się niską zawartością alfa-kwasów (2-3%) i jest dodawany do piw w stylu niemiecki pilzner, pale ale czy piwo pszeniczne.

Boski napój

Dzięki swoim magicznym właściwościom piwo stało się medium umożliwiającym kontakt z bogami. Składano je w ofierze za dostatnie życie pośmiertne, a przy świątyniach obowiązkowo powstawały browarnie, w których pracowały kapłanki – piwowarki.

Patronką warzenia piwa była bogini Ninkasi, która opiekowała się browarnikami. Hymn napisany na jej cześć jest uznawany za pierwszą recepturę przyrządzania piwa.

Bowle z piwem

. Bowle z piwem:

1,3 l jasnego piwa
50 dkg truskawek
2 łyżeczki cukru
2 butelki białego wina

Truskawki włożyć 4-litrowego naczynia, posypać cukrem, a gdy puszczą sok wlać do nich pół butelki wina. Przykryć i postawić na dwie godziny w lodówce. Następnie dolaćresztę schłodzonego wina i piwa. Podawać w pucharach lub szklankach wrac z owocami.

Bracki Browar Zamkowy

Browar przemysłowy założony w 1846 r. przez rodzinę Habsburgów. W 1920 r. browar został upaństwowiony i powstały Państwowe Zamkowe Zakłady Przemysłowe w Cieszynie. Po roku 1945 dołączył do Bielskich Zakładów Piwowarsko-Słodowniczych, a później do Zakładów Piwowarskich w Żywcu. Z początkiem lat 90. XX wieku sprywatyzowany i kupiony przez koncern Heineken. Od czasu wejścia Holendrów browar skupił się na warzeniu jednego rodzaju piwa – Żywiec Brackie. W 2003 r. rozpoczęto produkcję ogólnopolskiej marki Żywiec Porter. Ciekawostką jest fakt, że prowadzi się tu fermentację w otwartych kadziach. Oprócz portera robione jest tu sztandarowe piwo browaru – Brackie. Warto wspomnieć, że browar co roku gości najlepszych piwowarów domowych (zwycięzców Konkursu Piw Domowych Festiwalu Birofilia w Żywcu), którzy warzą tu swoje najlepsze piwo – Grand Championa.

bramling cross

Brytyjska odmiana uniwersalnego chmielu o charakterze aromatycznym i goryczkowym. Bramling cross posiada ciekawe, pikantne nuty zapachowe przypominające aromat czarnej porzeczki. Stanowi idealny komponent angielskich piw górnej fermentacji w stylu ale.

Bravo

Odmiana chmielu nazywana również Hopsteiner 0146, zaliczana do grupy wysokogoryczkowej. Powstała w roku 2006 w Stanach Zjedoczonych w dolinie Yakima. Charakteryzuje się kwiatowo-owocowym aromatem i wysoką zawartością alfa-kwasów (14-17%). Pasuje idealnie do mocno chmielonych piw typu India Pale Ale oraz Amerykańskie Pale Ale, oraz każdego rodzaju piwa chmielonego "na goryczkę". 

brązowy

Wiodąca barwa smaku piwa – brązowy. Brązowe nuty obecne w piwie przypominają aromaty karmelowe, toffi, waniliowy, migdałowy, czekoladowy, kawowy, orzechowy, kory drzewa, pieczonego mięsa albo dymu wędzarniczego. Brązowe nuty aromatyczne są pochodną zastosowanych słodów. Im więcej ciemnych, palonych słodów, tym bardziej wyrazisty jest zapach piwa. Słody jasne, karmelowe, monachijskie, palone, wędzone etc. nadają piwu określone zapachy. Proces gotowania brzeczki wydobywa z surowca cechy palone i karmelowe.

Istnieją piwa, które w składzie mają czekoladę (chocolate stout), która dodatkowo podkreśla brązowy aromat. W ocenie piwa zapachy te budują pełnię smaku i stanowią istotną część jego bukietu. Wyczuwane są z reguły w początkowej fazie degustacji. Później mieszają się z owocowymi zapachami estrów i alkoholi wyższych. Starzejące się piwa również nabierają brązowych zapachów jednak są one częściej chlebowe i miodowe. Związki za nie odpowiedzialne powstają na drodze nieenzymatycznego brązowienia. Różne odmiany i sposób przygotowania słodu, dodatek surowców niesłodowanych i parametry technologiczne pozwalają na tworzenie ogromnej ilości brązowych aromatów.

BRIGHT SPEAR

BRIGHT SPEAR

90 ml jasnego piwa
90 ml Sprite’a

Wymieszać składniki w szklance typu highball – dobre dla ludzi którzy nie mogą znieść czystego smaku piwa.

Brodacz

Browar kontraktowy powstały w 2015 roku, założony przez Tomasza Brzostowskiego w Sopocie. Pierwsze piwo z browaru nosiło nazwę Takie Życie i reprezentowało styl roggenbier (piwo żytnie). Browar najczęściej warzy w Kościerzynie (Stary Browar), choć cztery piwa powstały w Browarze Wąsosz oraz Browarze Kaszubskim w Bytowie. Najciekawsze piwa z browaru, jakie do tej pory się ukazały to: Columbus, Afro, Americano, California, China Town, Primavera, Robust Afro, Salvia.

Brokreacja

Browar kontraktowy powstały w Krakowie, założony przez Mateusza Górskiego i Filipa Kuźniarza. Początkowo piwo warzono w Browarze Restauracyjnym Marysia (Szczyrzyc), później przeniesiono produkcję do Szczyrzyckiego Browaru Cystersów Gryf. Najciekawsze piwa browaru to: F*ck The Boundaries, The Gravedigger, The Teacher, BroKreacja / Dukla Nafciarz Dukielski, Copper Brain, The Alchemist, The Butcher, The Farmer, The Lumberjack, The Miner, The Nurse.

bromofenol

Związek fenolowy posiadający aromat atramentu lub kaszy gryczanej. Zawsze objawia się jako wada, świadcząca o zakażeniu piwa. Technika degustacji w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

Brouwerij’t IJ

Jeden z najstarszych browarów w Amsterdamie w Holandii powstały w 1985 r. Umiejscowiony w starym młynie na wschód od centrum miasta. Wszystkie piwa warzone są na miejscu, w tradycyjny sposób, nie są filtrowane ani pasteryzowane. Najsłynniejsze piwa pochodzące z tego browaru to: Zatte, Natte, Ijwit, Columbus, I.P.A., Flink, Struis, Plzeň, Ijbok, Vlo, White IPA, Zomerblond.

browar

Zakład przemysłowy, w którym warzy się piwo.

W browarze wyodrębnione są nastepujące działy:

• warzelnia,
• fermentacja,
• leżakownia,
• filtracja,
• rozlewnia 
• i magazyn do przechowywania piwa.

Kiedyś browarnictwem zajmowali się mnisi. Już w XVII wieku istniały browary w klasztorach. Średniowieczne browary były osadzane w dużych pomieszczeniach wyposażonych w kotły do warzenia brzeczki, kadzie chłodnicze i fermentacyjne (w których mnisi prowadzili bardzo długą fermentację spontaniczną, ponieważ jeszcze nie znali drożdży), kadzie filtracyjne wypełnione chrustem i plewami oraz kadzie leżakowe (kufy). Do dziś w niektórych browarach klasztornych warzy się piwa fermentacji spontanicznej. Specjalistami w tej dziedzinie są: Trapiści, Cystersi i Augustianie.

Dzieje polskiego browarnictwa trudno jest odnaleźć w annałach, mimo że piwo było powszechne już w czasach Mieszka I. Wyjątkiem jest browar na warszawskim Solcu, który spłonął podczas nocy listopadowej w 1831 roku. W epoce staropolskiej do najpopularniejszych browarów należały warecki i świdnicki. W XIX wieku sukces odniosły browary Habersburga, Klawegi i Schielego i zaczęły się klarować na rynku największe obecnie browary w Tychach, Żywcu i Brzesku (Okocim).

Dziś pod względem zagęszczenia browarów Polska wypada bardzo dobrze, choć nie może się równać z Niemcami. Spośród marek kilka zdominowało rynek krajowy, ale niewątpliwym liderem (40% rynku) jest globalny koncern SABMiller Kompania Piwowarska (Poznań, Tychy, Białystok – Dojlidy). Największy browar na świecie to według ekspertów amerykański browar AncheuserBush warzący najsilniejszą markę piwa na rynku Bud. Jest to bardzo lekkie piwo masowo wypijane w Stanach Zjednoczonych.

Browar Amber

Browar wybudowany w 1994 r. w Bielkówku pod Gdańskiem, należący do grupy browarów średniej wielkości, produkującym do 250 tys. hl piwa rocznie. Skupia się głównie na sprzedaży w rejonie Pomorza Gdańskiego i północnej Polski, choć piwa z browaru są szeroko dostępne poprzez sieci supermarketów, a także są wysyłane do Stanów Zjednoczonych i Danii. Jego twórcą jest Andrzej Przybyło, który pozostaje również jego prezesem. Najpopularniejsze piwa: Koźlak Amber, Piwo Żywe, Grand Imperial Porter, Złote Lwy, Pszeniczniak, Johannes, Harde, Amber Mocny Red, Amber Naturalny. Browar Amber jest również pomysłodawcą i głównym organizatorem największej imprezy biesiadnej na Pomorzu – Koźlaków Bielkowskich.

Browar Artezan

Browar rzemieślniczy założony w 2012 r. w Natolinie pod Grodziskiem, obecnie znajduje się w Błoniu w województwie mazowieckim. Stworzony przez 3 członków Polskiego Stowarzyszenia Piwowarów Domowych: Darka Doroszkiewicza, Jacka Materskiego i Piotra Wypycha.

Browar Bartek

Browar połączony ze słodownią znajdujący się w miejscowości Cieśle pod Pleszewem (gmina Gołuchów). Założony w 1992 r. przez Jana Bartczaka (słodownia powstawała pomiędzy 1996 a 2006 r.). Swego czasu najpopularniejszymi piwami z browaru był: Bartek Pils, robiono także serię Antidotum (Prawdziwy Dunkel, Prawdziwy Pilzner i Prawdziwe Pszeniczne). Obecnie głównie browar jest wynajmowany przez „kontraktowców” m.in. Szałpiw oraz Doctor Brew. Powstały tu takie piwa jak: Bździągwa, Ciemny Dynks, Duke of Flanders, Jasny Dynks, Rojber, Szczun, Doctor Brew Summer Ale, Doctor Brew Black IPA, Doctor Brew American IPA, Doctor Brew American Witbier, Doctor Brew American Weizen, Doctor Brew Azacca IPA. Produkcja roczna w zakładzie nie przekracza 1000 hektolitrów piwa.

Browar Bednary

Browar rzemieślniczy w Bednarach (okolice Łowicza) powstały w 2013 roku, założony przez głównego piwowara i właściciela Rafała Łopusińskiego. Do najciekawszych piw z browaru należą: Czarny Karzeł, Kostamera, Orange Machine, Osteroida, Sweet Boy , O rzesz Kur.. (kooperacja z browarem Piwoteka), Łowickie Polish Stout, Łowickie Smoked Pale Ale, Saint Satanislav (kooperacja z Centralą Piwną). W samym roku 2015 w Browarze Bednary uwarzono 33 nowe piwa, m.in.: Holy Grale, Igraszki Palczatki (kooperacja z browarem Piwna Stopa), We Will Hop You (kooperacja z browarem JabeerWocky), Ale Ciacho, Stoutopia, Yeti, Bonifacy, Filemon, Hop Artifact. 

Browar Bieszczadzka Wytwórnia Piwa Ursa Maior

Mikrobrowar założony w 2013 r. w Uhercach Mineralych, między Leskiem a Ustrzykami Dolnymi (Bieszczady). Założycielami są Agnieszka Łopata (1. miejsce w Konkursie Piw Domowych Birofilia 2009 w Żywcu w kategorii Brown Ale Mild, tytuł najlepszego Domowego Piwowara Roku 2012) i Andrzej Czech, którzy oprócz browaru otworzyli jeszcze sklep z regionalnymi produktami i trzypoziomową salę Ursa Maior Gallery z Domem Aukcyjnym. Z galerii przez ogromną szybę widać cały zakład produkcyjny. W browarze zastosowano nowoczesne rozwiązania takie jak panele słoneczne do podgrzewania wody oraz ekologiczną oczyszczalnię ścieków. Nazwa browaru Ursa Maior oznacza po łacinie Wielką Niedźwiedzicę i nawiązuje do fińskiej legendy o fermentacji piwa z pianą z pyska niedźwiedzia. Wszystkie piwa warzone w Ursa Maior są niepasteryzowane i niefiltrowane, powstają metodą górnej fermentacji. Najpopularniejsze z nich to: Ursa Śnieg na Beniowej, Ursa Deszcz w Cisnej, Ursa Maior Pantokrator, Ursa Renegat, Ursa Rosa z Kremenarosa.

Browar Big Chill

Browar kontraktowy powstały w 2016 r. w Płocku. Pierwsza warka powstała w Browarze Przystanek Tleń, potem browar współpracował z Browarem Książęcym Młyn w Łodzi oraz Szczyrzyckim Browarze Cystersów Gryf. Najciekawsze piwa z browaru to: American Pale Ale, Strong Man Imperial Saison, American Stout, Słoneczna Dżoana, American Wheat, West Coast IPA, Wit Saison, Toruniak, Belgian Pale Ale.

Browar Bosman

Browar założony w 1848 r. w Szczecinie, obecnie należący do grupy Carlsberg Polska SA. W 1943 r. część browaru została zniszczona podczas nalotu bombowego, 2 lata później na krótko wstrzymano produkcję. W połowie XX w. Bosman znalazł się w rękach Szczecińskich Zakładów Piwowarsko-Słodowniczych i produkowano tam przeszło 200 tys. hl piwa rocznie. W 1997 r. cały pakiet akcji Browaru Bosman kupił koncern Bitburger Brauerei Th.Simon Gmbh, a w 2001 r. browar przeszedł w ręce grupy Carlsberg Okocim S.A. W 2005 r. produkowano już 1 mln hl piwa, w 2014r. uwarzono rekordowo 1,6 mln hektolitrów. W latach 2003-2005 wybudowano nowoczesną oczyszczalnię ścieków. Najpopularniejsze piwa z browaru to: Bosman Full, Bosman Specjal, Bosman Niepasteryzowany, Volt.

Browar Brzeg

Browar w Brzegu założony w drugiej połowie XIX w., obecnie należący do Zakładów Piwowarskich Głubczyce SA. Zamknięty w 2008 r. 

Browar Ciechan

Browar założony w 1864 r. w  Ciechanowie przez rodzinę Wilichów (choć dowód jego istnienia pochodzi z 1526 r.). Za czasów nowych właścicieli – Karola Machlejda i Maurycego Blumenthala – zakład został unowocześniony i rozbudowany. Po II wojnie światowej został upaństwowiony, podlegał m.in. Warszawskim Zakładom Piwowarskim. Na początku lat 90. XX w. browar wykupiono (austriacki koncern Brau Union), następnie zamknięto w 2001 r. Rok później zakład został kupiony przez spółkę Marka Jakubiaka Gambrynus Sp. z o.o., a w 2004. i 2007 r. browar kolejno zmienił nazwę na Browar Ciechanów i Browar Ciechan. W 2013 r. stał się częścią grupy Browary Regionalne Jakubiak. Jednym z większych sukcesów browaru było wypuszczenie piwa Ciechan Wyborny (I miejsce w kategorii piwa jasne dolnej fermentacji w plebiscycie portalu Browar.biz na Piwo Roku i Browar Roku 2006), co w znacznym stopniu przyczyniło się do rozwoju mody na piwa niepasteryzowane. Moce produkcyjne zakładu to obecnie 60 000 hl rocznie. Najpopularniejsze piwa z browaru to: Ciechan Miodowe, Ciechan Mocne, Ciechan Lagerowe, Ciechan Wyborne, Ciechan Pszeniczne, Ciechan Porter, Ciechan Grand Prix American India Pale Ale.

Browar Cornelius

Browar w Piotrkowie Trybunalskim, którego początki sięgają 1927 r. (założyciel Henryk Urbański). W latach 80. XX w. była to największa rozlewnia w środkowej Polsce (zakupilona przez Henryka Supady i Eugeniusza Lisowskiego), rozlewano tu piwa z największych państowych browarów. W 1988 r. przedsiębiorstwo przyjęło nazwę Sulimar, a w roku 1999 zaczęto samodzielną produkcję piwa. W 2007r. narodził się browar Cornelius, a zarząd nad firmą został przejęty przez synów założycieli. W 2011 r. po znacznej rozbudowie, browar Cornelius był w stanie produkować maksymalnie około 1 mln hl piwa rocznie. Najpopularniejsze piwa z browaru: Cornelius Grejpfrutowy, Cornelius Pszeniczny, Cornelius Dunkel, Triple Blond, Cornelius Bananowy. Browar Cornelius wykorzystuje w swoim logo koguta – symbol tradycji piwowarskich w Piotrkowie Trybunalskim.

Browar Czarnków

Browar założony w 1893 r. w Czarnkowie przez rodzinę Koeppe. W 1992 r. zakład przeszedł na własność Skarbu Państwa, obecnie należy do spółki Browar Gontyniec Sp. z o.o. – sprzedaż browaru nastąpiła w marcu 2011 roku. W zakładzie nadal używa się otwarte kadzie fermentacyjne oraz kocioł parowy. Produkuje się tu piwo jasne i ciemne (dolna fermentacja). Zdolności produkcyjne browaru to około 50 000 hektolitrów rocznie, choć z uwagi na ulgi podatkowe wytwarza się tu średnio około 30 000 hl piwa. Najbardziej znane marki to: Izerskie, Noteckie Jasne, Noteckie Pils, Czarnkowskie Ciemne, Na Miodzie, Niefiltrowane, Korzenne, Noteckie Jasne Niskopasteryzowane, Walońskie. Czarnkowskie piwa nalewane są w charakterystyczne butelki typu steine.

Browar Dojlidy

Browar Dojlidy to jeden z trzech browarów (obok Tyskich Browarów Książęcych i Lech Browarów Wielkopolski) należących do Kompanii Piwowarskiej – największego producenta piwa w Polsce. Nazwa "Dojlidy" pochodzi od nazwy plemienia Bałtów zamieszkującego przed wiekami północno-wschodnie rejony Polski. Historia browaru sięga XVIII wieku. W 1768 roku w folwarku Dojlidy, należącym do rodziny Branickich, zostaje wzniesiony duży zakład piwowarski. Pod koniec XIX wieku folwark zmienił właściciela na hrabiowski ród Rüdigerów. Z jego inicjatywy, na miejscu dawnego dworu, zostaje zbudowany pałacyk w stylu klasycznym. Nieopodal pałacu w 1891 roku powstaje browar parowy, który przynosi pokaźne zyski. Podczas I wojny światowej majątek dojlidzki, wraz z browarem, co prawda nie ulega większym zniszczeniom, jednak w 1915 roku Rosjanie wywożą z browaru wszystkie urządzenia.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, generalnemu administratorowi dóbr dojlidzkich baronowi Rudolfowi von Brandstein, dzięki różnym nieformalnym koneksjom z ówczesnymi władzami, udaje się uzyskać zezwolenie na odbudowę browaru. Pod koniec lat dwudziestych browar jest liczącym się na mapie gospodarczej Polski przedsiębiorstwem – zajmuje siódme miejsce pod względem liczby warzonych piw i jest największym tego typu zakładem na wschodzie kraju.

Piwo dojlidzkie sprzedawane jest aż w 40 składach na wschodnich kresach Rzeczpospolitej w Grodnie, Brześciu, Wilnie, Słonimie, Baranowiczach i innych oraz w Warszawie. Okres międzywojenny okazuje się być bardzo pomyślny dla browaru – osiąga on roczną wysokość produkcji ok. 75 tys. hl piwa i zatrudnia ok. 150 pracowników. W czasie II wojny światowej w browarze dojlidzkim piwo warzą Niemcy, którzy częściowo niszczą browar w 1944 roku. W 1948 niefunkcjonujący browar dojlidzki zostaje przejęty przez państwo. Browar został uruchomiony dopiero w 1954 roku – wchodzi w skład Białostockich Zakładów Piwowarsko-Słodowniczych. W roku 1969 browar wchodzi w skład Zakładów Piwowarskich Sp. z o.o. obejmujących również browary w Suwałkach i Łomży. Dwadzieścia lat później, w 1989 roku, w browarze rozpoczęta zostaje produkcja pepsi coli. W 1993 roku Zakłady Piwowarskie Sp. z o.o. w Białymstoku zdobywają Złoty Medal za piwo ciemne mocne Porter Dojlidy i Złoty Medal za piwo jasne mocne Magnat Dojlidy na VI Festiwalu Piw Polskich w Łodzi. W 1994 roku Zakłady Piwowarskie Sp. z o.o. w Białymstoku zdobywają tytuł Piwa Roku 1993 dla piw Dojlidy Złote i Dojlidy Magnat w Klubie Piwnym w Piwnicy pod Jaszczurami w Krakowie. W grudniu 1996 roku większościowym udziałowcem Zakładów Piwowarskich Sp. z o.o. w Białymstoku zostaje niemiecki koncern piwowarski Binding Brauerei z Frankfurtu, który w 2002 roku zmienia nazwę na Radeberger Gruppe A.G. W marcu 1997 roku nazwa Zakłady Piwowarskie Sp. z o.o. w Białymstoku zostaje zmieniona na Browar Dojlidy Sp. z o.o..

W latach 1997-1999 rozpoczyna się modernizacja browaru: powstaje nowa warzelnia, stacja filtracji piwa, linie rozlewnicze, laboratoria oraz magazyn. 27 marca 2000 roku w Teatrze Wielkim w Warszawie, podczas Jubileuszu 10-lecia Krajowej Izby Gospodarczej, Browar Dojlidy Sp. z o.o. otrzymuje z rąk premiera Jerzego Buzka certyfikat nadający mu status Założyciela Akademii Marek za markę Dojlidy. 4 lutego 2003 r. Kompania Piwowarska S.A., której akcjonariuszami są Euro Agro Centrum S.A. i South African Breweries Ltd. nabywa większościowy pakiet udziałów Browaru Dojlidy Sp. z o.o.. W skład spółki wchodzą również: Lech Browary Wielkopolski i Tyskie Browary Książęce.

Browar Dwie Brody

Browar kontraktowy z Lubonia koło Poznania powstały w 2016r. Obecnie jedynym oficjalnym piwem z browaru jest RedemptionAle – Amber Rye Ale z chmielami Chinook, Simcoe, Azacca, Citra, Summit i Mosaic.

Browar Edi

Browar regionalny założony w 1996 r. w miejscowości Nowa Wieś. Moce produkcyjne to około 6 500 hl rocznie. Najpopularniejsze piwa z browaru to: Edi Czekoladowe, Edi Imbirowe, Edi Malinowe, Edi Miętowe, Edi Migdałowe, Edi Miodowe,Wiśniowe, Jasne, Ciemne, Niepasteryzowane.

Browar Fortuna

Browar w Miłosławie założony w 1889 r. Od początku II wojny światowej był w rękach hitlerowców, później został znacjonalizowany przez komunistów. Do lat 90. XX wieku należał do Wielkopolskich Zakładów Piwowarskich w Poznaniu. W roku 1995 browar odzyskali jego spadkobiercy, a 2 lata później powstała spółka Browar Fortuna Sp. z o.o. W 2011 r. browar przeszedł w ręce spółki IBG (spółka kupiła następnie browary w Grodzisku Wielkopolskim i Trzemesznie). Zakład specjalizuje się w piwach dolnej fermentacji (lagery), gdzie najpopularniejsze to: Miłosław Pszeniczne, Miłosław Pilzner, Miłosław Koźlak, Miłosław Marcowe, Miłosław Niefiltrowane, Fortuna Czarne – piwo ciemne z wyciągiem z orzeszków koli, Fortuna Czarne Miodowe, Fortuna Wiśniowa, Fortuna Śliwkowa, Fortuna Mirabelka, Komes Porter – porter bałtycki oraz górnej fermentacji: Komes podwójny – piwo w stylu Dubbel, Komes potrójny – piwo w stylu Tripel, Komes poczwórny – piwo w stylu Quadrupel.

Browar Fuhrmann

Browar w Połczynie-Zdrój, założony w 1825 r. Na przełomie XIX i XX w. był jednym z największych zakładów piwowarskich na Pomorzu Zachodnim. W roku 1989 browar wszedł w skład Koszalińskich Zakładów Piwowarskich, a w początkach lat 90. najpopularniejszym piwem jakie tu produkowano był Brok. Na przestrzeni lat browar przechodził w ręce firmy Holsten, został sprzedany browarowi Strzelec, trafił do Duńskich Browarów Królewskich (Faxe), a później pod skrzydła czeskiego przedsiębiorstwa Brewer s.r.o. Na przełomie 2010 i 2011 r. właścicielem browaru stał się jego fundusz powierniczy. Sztandarowym piwem z Fuhrmanna jest Piwo Połczyńskie: Jasne Pełne, Połczyńskie Zdrojowe, Połczyńskie Chmielowe, Połczyńskie Tęgie, Połczyńskie Czarne, Połczyńskie Słodowe, Połczyńskie Miodowe, Połczyńskie Grzane. 

Browar Głubczyce

Browar przemysłowy w Głubczycach (woj. opolskie) należący do Zakładów Piwowarskich Głubczyce S.A. Założony został w 1856 r. (choć niektóre źródła podają że w 1850 r.). W XX w. produkowano tu lekkie piwa górnej oraz dolnej fermentacji, z Deutches Pilsener na czele. Obecnie najpopularniejsze piwa z browaru to: Rycerskie, Hammer, Special Pils, Pils Export, Grillowe, Kastel, Special Mocne, Sudeckie, Birella, Grodzkie. 

Browar Gościszewo

Browar regionalny założony w 1991 r. w miejscowości Gościszewo (okolice Malborka) przez braci Stanisława i Chrystiana Czarneckich. W latach 90. produkował piwo Rycerz (w stylu pilsa), później niepasteryzowane Naturalne. W 2012 roku browar udostępnił swoje urządzenia browarowi kontraktowemu AleBrowar i na stałe zaczął z nimi współpracę. Zaowocowało to eksperymentami z nowymi stylami piwnymi. Z najciekawszych należy wspomnieć o: Darz Bór, Pils Hallertau Mandarina Bavaria, Czarne Krzyżackie, Porter Bałtycki Wędzony, Drwal, Gwiazdor, Komtur, Viva Hel, Bock Hallertau Cascade, Rybak. 

Browar Imielin

Browar rzemieślniczy założony w 1992 roku przez dwóch braci w Imielinie (województwo śląskie), w wyniku przekształcenia hurtowni alkoholi. Przetrwał tylko 11 lat, mógł wyprodukować do 25 000 hektolitrów piwa rocznie. Ciekawostką jest fakt, że browar jako jeden z pierwszych zaczął produkcję piw miodowych. Przeznaczał również pieniądze na rozwój szkółki piłkarskiej klubu GKS Katowice. Produkowano tu tylko piwa dolnej fermentacji (rozlewane do puszek i kegów): Jasne, Mocne Jasne Pełne, Szpunt, GKS Katowice.

Browar Kingpin

Browar rzemieślniczy założony w 2014 r. przez Wojciecha Usaka, Bartosza Kluczyńskiego, Marka Kamińskiego i Michała Kopika. Pierwszymi piwami z Kingpina były Rocknrolla (American Pale Ale ze skórką gorzkiej pomarańczy Curaçao i liśćmi werbeny cytrynowej) oraz Berserker (Black India Pale Ale z wrzosem, jaśminem i skórką pomarańczy). Kingpin od samego początku warzył w Browarze Zarzecze, ostatnio rozpoczął współpracę z Browarem Niechanowo – powstały tam piwa z serii Kingpin Stories (Most Wanted – American Wheat Ale, Hello Stranger – Milk Stout, Vandal – Żytnie India Pale Ale). Najciekawsze piwa z browaru to: Turbo Geezer, Geezer, Headbanger Jurançon White Wine BA, Aficionado, Phantom.

Browar Kraftwerk

Browar kontraktowy powstały w 2014 roku, założony przez Mateusza Bortela-Gogolińskiego i Pawła Solika. Początkowo warzący w browarze restauracyjnym Majer, później w Browarze Witnica (piwo Panzerfaust), Browarze Rzemieślniczym Jan Olbracht w Piotrkowie Trybunalskim, Browarze Reden w Świętochłowicach i Browarze Wąsosz. Najciekawsze piwa z browaru to: Citrinitas, Rogaty, Reden / Kraftwerk Zabobon, M16, Parabellum, Pils, Rauch Alt, Wąsosz / Kraftwerk This Is Kraft, Bitch!, Panzerfaust, Browning, Zmora, Bebok, Leśny Dziad.

Browar Księży Młyn

Browar restauracyjny otwarty 27 września 2014 r. w starych budynkach fabryki bawełny. Jednorazowe wybicie browaru to 500 litrów, znajduje się tu również osiem 10 hektolitrowych tanków fermentacyjno-leżakowych. W browarze Księży Młyn warzą również kontraktowcy z łódzkiej Piwoteki. Najlepsze piwa z browaru to: Prędzalniane, Atłasowe, Bawełniane, Włókiennicze.

Browar Maryensztadt

Browar powstały pod koniec 2015 r. w Zwoleniu (województwo mazowieckie). Tworzą go Kamila Asztemborska, Marcin Małecki, Jakub Piesio (piwowar), Marcin Kania i Rafał Marchewka. Dysponuje warzelnią o wybiciu 11 hl (1100 litrów) oraz 12 tankami fermentacyjno-leżakowymi o pojemności 20hl każdy. Miesięczna produkcja może więc sięgać 26 000 litrów piwa. Najciekawsze piwa z browaru to: Maryensztadt Warszawsko-Wiedeński, Maryensztadt #1 Projekt 30, 1425 Zwoleń, American Beauty, Belgijska Blondynka, Czarnolas, Czeska 11, Gorączka Sezonu, Jack Strong, Mi To żyto, pAPA Americano, Polish Hop(e), Pszeniczny Blond, RaISa, RaISa Espresso, sIPAj, Sticklebrackt Singiel, Sweet Sixteen, Waimea Singiel, Wawa Wita, Wheat You, Wheat You Peach, Wunder Bar 13, Żywot Barley'a. Gościnnie warzył tu również browar Hoplala.

Browar na Jurze

Browar założony w 1997 r. w miejscu byłej mleczarni w Zawierciu (Jura Krakowsko-Częstochowska). Od 2011 r. związany bardzo mocno z browarem Pinta – pionierami piwnej rewolucji w Polsce. Zdolności produkcyjne browaru to około 20tys. hektolitrów piwa rocznie. W browarze często pojawiają się kontraktowcy: Pinta, Ministerstwo Browaru czy Czarny Kot. Najciekawsze piwa z browaru to: Cherry Lady, Cukierek albo Psikus, Freestyle Ale, ImBEER, Koźlak, Kwas Pruski, Różowa Pantera, Szatańska Obelga, Jurajskie Porter Bałtycki, Jurajskie Witbier, Owocowe Love.

Browar Niechanowo

Browar założony w 1974 r. w starej gorzelni w Niechanowie, należący kolejnko do PGR Żydowo, Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w Poznaniu oraz  Czerniejewskiego Przedsiębiorstwa Rolno-Usługowego Sp. z o.o. W 2016 r. przejęty przez Wielkopolskie Browary Regionalne Sp. z o.o. Najlepsze piwa z browaru: APA, Lager 30, Lager 60, Pilsner 30, Pszeniczne. Ostatnio w browarze Niechanowo warzyli kontraktowcy z browarów Kingpin, Doctor Brew oraz Dwie Brody.

Browar Pałacyk Łąkomin

Browar mieszczący się w XIX wiecznym pałacu, warzący piwa od 2010 r. Piwowarem jest tu Adam Śmiglak (piwowar domowy i właściciel). Najciekawsze piwa z browaru to: Dziki Dzik, Leśny Krecik, Srogi Niedźwiedź, Złoty Zając, Rzeka Pełna Mleka, AmerIPA, Czarny Zając, Belgijski Byk, Orzeł Bielik, Basior, Herbatka u Basiora.

Browar Perun

Browar kontraktowy założony przez cztery osoby: Tomasza Mojsę, Adama Czogallę, Tomka Grzybowskiego i Iwonę Grzybowską warzący piwo w browarze Zodiak pod Kłodawą oraz browarze Wąsosz. Piwowarem jest Adam Czogalla, zapalony piwowar domowy. Równolegle z działalnością Peruna, powstaje browar rzemieślniczy we Franciszkowie w powiecie grójeckim, który będzie docelowym miejscem działalności. Najciekawsze piwa, które ukazały się dotychczas: Bafomet, Dziedzictwo Iunga, Dziedzictwo Lubelski, Dziedzictwo Marynka, Jasny Grom, Kraina Welesa, Noc Kupały.

Browar Pinta

Jeden z pierwszych browarów kontraktowych w Polsce, założony w 2011 roku przez Ziemowita Fałata (główny piwowar), Grzegorza Zwierzynę i Marka Semlę, warzący swoje piwa w Browarze na Jurze w Zawierciu. Pinta jako pierwszy polski browar uwarzył piwo zagranicą z irlandzkim O'Hara's Carlow Brewing Co. Przyjęto, że gdy 28 marca 2011 roku powstało piwo Atak Chmielu (American India Pale Ale) – pachniące cytrusami, żywicą sosnową i owocami tropikalnymi – narodziła się w Polsce piwna rewolucja. 26 marca 2015 roku Pinta po raz pierwszy uwarzył w Polsce kooperacyjne piwo (Kwas Alfa – żytnie kwaśnie pale ale) z jednym z najlepszych browarów na świecie – duńskim To Øl. Najlepsze piwa jakie dotychczas uwarzyła Pinta to: Pays Flamand / Pinta – le Roi de l’Eté / Król Lata, Pinta & AleBrowar B-Day Lądowanie w Bawarii, PINTA / Pracownia Piwa Happy Crack, Pinta A la Grodziskie, PINTA American Barleywine Grand Prix, Angielskie Sniadanie, Apetyt Na Zycie, Atak Chmielu, Call Me Simon 6.9%, FarmHouse!, Imperator Bałtycki, Kwas Epsilon, Viva la Vita!, Son of a Birch.

Browar Piwoteka

Browar kontraktowy powstały w 2013 roku, warzący swoje piwa w różnych miejscach, m.in.: w browarze rzemieślniczym Jan Olbracht (Piotrków Trybunalski), Księży Młyn (Łódź) i Pivovarii (Radom). Pomysłodawcą projektu jest Marek Puta, a głównym piwowarem Marcin Chmielarz (piwowar domowy, członek Polskiego Stowarzyszenia Piwowarów Domowych, autor bloga portery.pl). Pierwszym uwarzonym przez browar piwem była Miedziana Dziewica (Extra Special Bitter) – piwo górnej fermentacji w stylu brytyjskim, o oryginalnej nazwie nawiązującej do zespołu Iron Maiden. Piwoteka zasłynęła m.in. wypuszczeniem na rynek bardzo kontrowersyjnego piwa – Duch Kraftu. Nazwa nawiązywała do określenia użytego przez blogera Tomasza Kopyry, oceniającego jedno z piw Piwoteki, zawierającego ekstrakt chmielowy. Twierdził on, że to nie jest prawdziwe rzemieślnicze piwo. Na odpowiedź nie trzeba było długo czekać – Duch Kraftu zawierał ekstrakt słodowy, płatki kukurydziane, ekstrakt kukurydziany, barwniki, enzymy i ekstrakty chmielowe. Najciekawsze piwa z browaru, jakie do tej pory się ukazały to: Zośka Straszybotka, Zacny Zalman, Ucho od Śledzia, Porter Bałucki, Zupa Dębowa, Krasnale z Bram, Kapral Brown, Gabinet Iluzji, Niezłe Ziółko.

Browar Pustynny

Browar kontraktowy założony przez piwowara domowego Maricna Niedźwieckiego w miejscowości Chechło. Swoje pierwsze oficjalne piwo uwarzył w browarze Reden w Świętochłowicach (obecnie ReCraft). Pustynny Początek, bo tak nazywało się piwo, to był English Pale Ale. Potem przyszedł czas na Czerwone Niebo nad Hutą Katowice widziane o zachodzie słońca z Pustyni Błędowskiej – piwo w stylu Amber Ale pachnące pomarańczami ze specyficzną żywiczną goryczką. Następnie browar warzył w Szczyrzyckim Browarze Cysterskim Gryf (Klucze do Pustyni, Orle Gniazdo i Srebrne Miasto).

Browar Raduga

Browar kontraktowy z Warszawy warzący swoje piwo od 2014 r. Pierwsze piwa powstawały kolejno w Browarze Witnica, Browarze Zodiak w Kłodawie i Browarze w Wąsoszu. Głównym piwowarem jest tu Andrzej Kiryziuk. Browar Raduga wielokrotnie warzył również kooperacyjnie, np. z Innymi Beczkami, Browarem Waszczukowe, czy Browarem Faktoria. Najciekawsze piwa z browaru: Lost Weekend, Sunset Blvd, Two on the Road, 2028 Space Odyssey, Night Fever, African Queen, Apartment, Big Sleep, Nosferatu, Potiomkin, Russian Imperial Stout 28°, Some like it Hot, Kazek, Lift To The Scaffold, Holy Mountain, Roman Holidays, Forbidden Planet, Clockwork Orange, My Geisha.

Browar Setka

Poznański browar kontraktowy powstały w 2015 r., warzący swoje piwa w browarze Wąsosz. Tworzą go Grzegorz Stachurski, Maciej Kaźmierczyk, Seweryn Hellak i Wojciech Frączyk. Część piw powstała w kooperacji z browarem Jana w Zawierciu. Najlepsze piwa z browaru to: Viking Pils, Apollo 19, Kapitan Drake, Redneck Citra, Sekwoja, Bitwa o Ławicę, Liberty Pils, Redneck Cascade, Leprechaun, Enigma, Tu Byłem, Madagaskar, Południca, Curaçao, Kraken Śiwkowe Gose, Kraken Wiśniowe Gose, Kiwi Gose.

Browar Stu Mostów

Browar rzemieślniczy we Wrocławiu powstały w kwietniu 2014 roku jako inicjatywa Grzegorza i Arletty Ziemian. Debiut piw z browaru nastąpił podczas piątej edycji Wrocławskiego Festiwalu Dobrego Piwa. Największe wrażenie w browarze Stu Mostów robi warzelnia BrauKon usytuowana w byłym kinie Wodomierz. Piwowarami są tu Grzegorz Ickiewicz i Mateusz Gulej, a rocznie browar może wypuścić do 500 tys. hektolitrów piwa. Najciekawszymi piwami są: ART1 Doppel Weizenbock German IPA, ART2 Nigredo Chocolate Mint Foreign Extra Stout, ART3 Coffee Milk Dark Lager, ART4 Neo-Nówka White IPA, ART5 Imperial Apricot IPA, ART6 Orkiszowe z marchwią, Salamander AIPA, Salamander American Wheat, Salamander Pale Ale, WRCLW Roggenbier, WRCLW Rye RIS Bourbon Barrel Aged. 

Browar Sulimar

Browar Sulimar to średniej wielkości browar z Piotrkowa Trybunalskiego, który warzy piwo tradycyjnymi metodami, tylko z naturalnych składników, bez sztucznych dodatków, konserwantów i przyspieszaczy fermentacji. Jego piwa wyróżniają się wyjątkowymi walorami smakowymi, które doceniane są przez najbardziej wyrafinowane podniebienia.

Sztandarowym piwem browaru jest pszeniczny Cornelius, które otrzymało prestiżową rekomendację organizacji Slow Food, co jest potwierdzeniem, iż jest w 100% naturalnym piwem. "Znany ze swej dobroci" to hasło przewodnie, a jednocześnie misja browaru, który szczególną wagę przywiązuje do dbałości o jakość oraz smak swoich piw.

Browar Szałpiw

Browar kontraktowy powstały w 2013 roku, którego założycielami są Wojciech i Jan Szała. W 2011 rokuna Festiwalu Birofilia w Żywcu Jan otrzymał tytuł Grand Championa za najlepsze piwo spośród wszystkich kategorii (wygrał jego niemiecki kölsch). Nagrodą było uwarzenie zwycięskiego piwa w Brackim Browarze Zamkowym w Cieszynie, który poźniej trafił do dystrybucji jako Grand Champion 2011. Początki browaru Szałpiw to kontraktowe warzenie w Browarze Bartek, tam też powstały pierwsze oficjalne piwa: Bździągwa, Rojber i Szczun. Na pierwszy rzut oka widać było, że browar upodobał sobie style belgiskie – kolejno Belgian Ale, Dubbel i Tripel. Również okazało się, że browar eksperymentuje z refermentacją – dodawaniem brzeczki z naturalnym cukrem do gotowego piwa w butelce, co wiązało się ze zwiększeniem ekstraktu i podwyższało jego karbonizację. Obecnie Szałpiw warzy w Browarze Wąsosz, tam też powstały świetne Tenacious Berry, Kociamber, Buba, Fest Buba, Śrup. 1, 2, 3, 4 powstały w kooperacji z Pracownią Piwa.

Browar Szpunt

Browar kontraktowy ze Zduńskiej Woli założony przez trzech piwowarów domowych: Piotra Tomaszewskiego, Dawida Głuszczyńskiego i Pawła Dukiela. Początkowo warzący w Browarze Koreb, z czasem produkcję przeniesiono do Browaru Kaszubskiego w Bytowie. Nazwa szpunt nawiązuje do drewnianego kołka służącego do zatykania otworu w beczce. Pierwszym oficjalnie uwarzonym piwem przez browar było American Bitter – angielski styl piwny z amerykańskimi odmianami chmielu. Najciekawsze piwa z browaru to Amba, American Wheat, Big Game, Lowrider, Master Exploder, Nigami, Night Wolf, Summer Time.

Browar Tumski

Browar restauracyjny z Płocka warzący piwa od 2008 roku. Piwowarami są tu Filip Lis i Piotr Gwiazda, którzy odpowiadają za cały proces technologiczny. Używają tylko drożdży górnej fermentacji. Piwa z browaru to APA, Berliner Weisse, Biała IPA, IPA, Jasne, Midowe Ciemne, Pszeniczne, Pszeniczne Miodowe, Stout. I to właśnie Stout zdobył w 2015 roku złoty medal dla Konkursie Piw Rzemieślniczych w Poznaniu.

Browar w Elblągu

Browar należący do Grupy Żywiec SA, ze zdolnością produkcyjną około 2,5 mln hl na rok. Założony w 1872 r., zniszczony niemal doszczętnie w czasie II wojny światowej, został odbudowany w 1946 r. W latach 70. zbudowano nową warzelnię, nastąpiła wymiana wyposażenia fermentowni i leżakowni, a w 1996 r. zakład przeszedł gruntowną modernizację. W 1998 r. browar wszedł w skład Grupy Żywiec SA (dotej pory działał w spółce Brewpole BV), dzięki której jego produkt – piwo EB stało się towarem niemal kultowym. Browar w Elblągu jest liderem jeśli chodzi o najniższe zużycie wody spośród 140 browarów należących do Heinekena na całym świecie (około 2,5 l wody na litr piwa). Warzy się tu piwa dolnej fermentacji, a najpopularniejsze z nich to: EB, Kaper, Kujawiak, Specjal Jasny Pełny, Specjal Mocny, Tatra oraz Warka.

Browar Wrzeszcz

Browar powstały w XVIII w. w gdańskim Wrzeszczu. W latach 60. XXw. zdolność produkcyjna zakładu wynosiła 300 000 hektolitrów rocznie. W 1988 r. nadano mu nazwę Browar im. Jana Heweliusza. W 2001 r. zakończono produkcję. Obecnie na jego miejscu postawiono osiedle mieszkaniowe, nawiązujące architektonicznie do bogatej historii zakładu.

Browary Górnośląskie Zabrze

Browar przemysłowy wybudowany w 1860 roku, obecnie należący do grupy Van Pur Sp. z o.o. W latach 60. XX w. wchodził w skład Zabrzańskich Zakładów Piwowarsko-Słodowniczych (obok browarów w  Siemianowicach Śląskich, Bytomiu, Raciborzu, Rybniku, Częstochowie oraz Gliwicach), z wydajnością 220 000 hektolitrów rocznie. Wykupiony przez Van Pur w 2005 r., obecnie produkuje się tu 680 tysięcy hektolitrów piwa rocznie. Piwa z browaru: Karpackie, Karpackie Pils, Karpackie Mocne, Śląskie Jasne, Śląskie Mocne. 

brown ale

Piwo fermentacji górnej o ciemnobursztynowej barwie, szczególnie popularne w Wielkiej Brytanii i Belgii oraz Stanach Zjednoczonych. Charakteryzuje się niewielką zawartością alkoholu, małą goryczką i orzechowym smakiem. W porównaniu do mild ale (patrz: mild ale) jest wyraźnie słodsze, wyraźnie wyczuwalne są karmel i czekolada. Amerykańskie brown ales są bardziej wytrawne, czuć w nich również lekką nutą cytrusową.

Przykłady piw w stylu brown ale: Manns Original Brown Ale, Sierra Nevada Brown Ale, Newcastle Brown Ale.

brzeczka

Inaczej "piwna baza" przeznaczona do warzenia piwa. Powstaje w warzelni w wyniku zacierania, filtracji i warzenia (gotowania). Jest mieszaniną słodu, chmielu i wody. Zawiera składniki lotne (aromatyczne) oraz ekstrakt, którego głównym składnikiem jest laktoza. Sklarowany roztwór piwnych składników gotuje się wraz z chmielem, następnie schładza do 5-6°C i zaszczepia drożdżami. Proces gotowania ma na celu zagęszczenie brzeczki poprzez odparowanie wody oraz usunięcie niekorzystnych dla bukietu smakowo-aromatycznego składników pochodzących ze słodu i chmielu.

Podczas gotowania brzeczki zachodzą różne reakcje chemiczne, które będą miały wpływ na barwę, aromat, pienistość oraz trwałość piwa. Kiedy zostanie dokonany pomiar stężenia i objętości brzeczki zostaje ona przepompowana z kotła do kolejnego urządzenia. Ta ostatnia czynność nosi nazwę wybicia warki. Brzeczka w smaku przypomina kwas chlebowy, nie posiada alkoholu ani CO2. W kolejnych fazach powstawania piwa rozróżnia się następujące rodzaje brzeczki: przednia, nastawna i fermentująca.

brzeczka nastawna

Jest efektem gotowania brzeczki z chmielem. Otrzymuje się w warunkach laboratoryjnych. Mieszanina wody, słodu i chmielu zostaje schłodzona do temperatury nastawnej, tj. takiej, w której dodaje się drożdże piwowarskie i całość poddaje fermentacji.

brzeczka przednia

Wyciąg wodny substancji uzyskiwany podczas filtracji zacieru w kadzi filtracyjnej. Pierwsza porcja brzeczki jest przepompowywana z kotła warzelnego z powrotem do kadzi filtracyjnej, aż do uzyskania klarownej brzeczki przedniej o barwie zbliżonej do gotowego piwa.

Brzeg Bałyku

Brzeg Bałyku:

0,33 l jasnego piwa
0,33 l coli

Oba napoje szybko wymieszać i natychmiast podawać.

8. Piwo z sokiem po poznańsku:

0,5 jasnego piwa
20 ml syropu malinowego

Do kufla wlaćsyrop i dopełnić piwem. Jeśli ma być obfita piana, do kufla z piwem dolewamy syropu i mieszamy łyżką barową. Zamiast syropu malinowego można też używać wysoko schłodzonego soku wiśniowego.

bukiet piwa

Zbiór smaków i aromatów charakteryzujących dany gatunek piwa. Bukiet smakowo-aromatyczny zależny jest od rodzaju składników używanych do warzenia i zastosowanej technologii. Aby go określić wykorzystuje się zmysł smaku, dotyku i powonienia. Związki o zapachach owocowych i alkoholowych połączone z aromatem chmielu i słodu dają odczucie aromatyczne nazywane bukietem. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech smakowych piwa jest goryczka chmielowa wyczuwana z tyłu języka. Na jego przodzie wyczujemy nuty słodyczy. Zmysł powonienia pozwoli zidentyfikować nuty aromatyczne, a zmysł dotyku takie cechy wyczuwalne w ustach, jak temperaturę, nasycenie, cierpkość lub łagodność piwa.

bullion

Chmiel goryczkowy, który ze względu na niską odporność na choroby i wirusy jest coraz rzadziej hodowany. Powstał w roku 1916 jako krzyżówka odmian Brewer's Gold i Manitoba BB1. Charakteryzuje się ostrym, pikantnym aromatem czarnej porzeczki i zawiera 8-12% alfa-kwasów. Nadaje się do piw górnej fermentacji, w szczególności Porterów, Stoutów i Szkockich Ale.

butelka

Jedno z piwnych opakowań. Pierwsze, XII-wieczne butelki w postaci kamionkowych flaszek były zamykane korkiem. Kiedyś wytwarzanie szkła było bardzo drogie. Zmieniło się to dopiero w drugiej połowie XIX w., kiedy zaczęto wykonywać jednakowe, szklane butelki z ręcznie odciśniętą pieczęcią z logotypem danego browaru zamiast etykiety. Na początku XX w. jednorazowe korki do zamykania butelek zostały zastąpione pałąkowym zamknięciem z porcelanowym korkiem. Taki typ zamknięcia do dziś jest charakterystyczny dla piwa Kompanii Piwowarskiej marki Grolsch. Zakapslowana butelka w formie podobnej do tej, jakiej używa się dziś, pojawiła się pod koniec XIX wieku.

Obecnie stosowane butelki mogą być jednorazowego użytku, nie podlegające zwrotowi oraz butelki zwrotne – wielokrotnego użytku. W przypadku niektórych marek butelki mają zastrzeżone kształty i barwę, np. Pilsner Urquell, czy Miller Genuin Draft. Butelki przeźroczyste najczęściej mają kolor zielony i brązowy. Piwa w zielonych butelkach mogą być bardziej podatne na działanie promieni słonecznych i może to mieć wpływ na ich jakość. Dlatego piwo zawsze trzyma się w chłodnym i ciemnym miejscu, ale słońce szkodzi zarówno piwu w zielonych, jak i brązowych butelkach.

Butelka z zaletami

Opakowanie to ma szereg zalet – od marketingowych przez estetyczne aż po techniczne. Szkło pozwala kreować wiele różnych kształtów, kolorów i form, dzięki czemu jak żadne inne tworzywo oddaje osobowość marki piwa. Odpowiedni dobór proporcji czy kształtu, barwa i zdobienia – te walory zewnętrzne mówią wiele o samym napoju. Podkreślają specyficzne cechy poszczególnych marek. Jedne akcentują tradycję i miejsce pochodzenia, inne kładą nacisk na nowoczesny charakter i orzeźwiający smak. Design butelek KP charakteryzuje atrakcyjność i różnorodność, firma oferuje bowiem szeroki wachlarz marek piwa. Chętnie korzysta z możliwości dekoracyjnych, jakie daje szkło: od różnego rodzaju etykiet (papierowe, aluminiowe czy PSL) przez grawerowanie powierzchni zewnętrznej i wewnętrznej butelki po rozmaite techniki zdobienia powierzchni.

Nie można zapomnieć o aspekcie ekologicznym tego opakowania – można je całkowicie i niemal nieskończenie przetwarzać. Jego jakość i czystość nigdy nie przemijają. Przejrzysta natura szkła sprawia, że piwo w butelce prezentuje się wyjątkowo efektownie. Widzisz to, co otrzymujesz – klarowny napój o pięknym kolorze. Dodatkowo na wyobraźnię działa sposób, w jaki zmienia się przechodzące przez butelkę światło.

Czy wiesz, że…

• 59% piwoszy kupuje piwo w butelkach zwrotnych.
• 73% oddaje opakowanie podczas zakupu następnego piwa.
• 70% oddaje opakowanie ze względu na koszty, a 30% ze względu na środowisko.

butelkownia

Dział w browarze, w którym rozlewa się piwo do butelek na automatycznej linii rozlewniczej.

butelkownica

Dawniej nazwa urządzenia służącego do rozlewu piwa do butelek. Współcześnie nosi ono nazwę monoblok. Właśnie tutaj piwo jest nalewane do butelek i zamykane kapslem.

calypso

Chmiel amerykański o podwójnym zastosowaniu, uprawiany w Dolinie Yakima w Stanach Zjednoczonych. Charakteryzuje się specyficznym aromatem jabłek, gruszek, owoców pestkowych i limonek. Posiada również wysoką zawartość alfa-kwasów (12-14%). Używany do piw głównie górnej fermentacji, m.in. do India Pale Ale, Stouta i Barley Wine. Wczesne zbiory chmielu calypso charakteryzują się nieco innym aromatem niż te późniejsze.

canadian redvine

Chmiel wywodzący się prawdopodobnie z Kanady, choć jego pochodzenie nie jest potwierdzone. Odznacza się aromatem jagód, wiśni i grejpfruta.

Zawartość alfa-kwasów to zazwyczaj około 5-6%. Powinno się go używać z innymi odmianami. Polecany do stylów piwnych takich jak red ale czy potrer.

canterbury golding

patrz: east kent golding.

Carlsberg-Okocim

Carlsberg Polska zajmuje wiodące miejsce w polskiej branży piwowarskiej, będąc jednym z trzech najbardziej znaczących graczy na rynku piwa w Polsce. Carlsberg Polska warzy piwa najwyższej jakości, odwołujące się do przyjemnych i radosnych stron dorosłego stylu życia. Konsumenci mogą wybierać z szerokiej oferty wielokrotnie nagradzanych marek piw takich jak: Carlsberg, Okocim, Harnaś, Karmi, Kasztelan, Somersby, Grimbergen. Ważną częścią oferty są piwa regionalne – Bosman, dostępny w regionie Polski północno-zachodniej oraz Piast oferowany w Polsce południowo-zachodniej. Piwa z grupy Carlsberg Polska warzone są w trzech browarach o wieloletnich tradycjach piwowarskich, takich jak: Browar Okocim w Brzesku (1845), Browar Bosman w Szczecinie (1848) i Browar Kasztelan w Sierpcu. Łączne zatrudnienie w Polsce wynosi około 1300 pracowników. Firma promuje odpowiedzialną konsumpcję alkoholu, angażuje swoich pracowników w wolontariat, na zasadach wzajemnego poszanowania współpracuje ze swoimi partnerami biznesowymi, działa na rzecz obiegu zamkniętego opakowań, a także odpowiedzialnie gospodaruje wodą oraz energią. Od 2015 roku firma jest dystrybutorem piwa Guinness. Carlsberg Polska jest oddziałem duńskiej firmy Carlsberg działającej od 1847 roku. Więcej informacji o firmie: www.carlsbergpolska.pl

cascade

Odmiana chmielu aromatycznego, który pojawił się na rynku po raz pierwszy w latach 70 XX wieku w Oregonie. Szeroko znany przykład odmiany o zapachu kwiatowym, liściastym, sosnowym i cytrynowym. Dodatkowo zawiera dużą ilość alfa-kwasów i olejków eterycznych.

cascade argentyński

Odmiana chmielu pochodząca z Argentyny charakteryzująca się aromatami trawy cytrynowej, pieprzu i przypraw (diametralnie różni się od odmiany amerykańskiej, gdzie dominują nuty owoców tropikalnych). Świetnie nadaje się do piw w stylu blond, wheat oraz ale. Bardzo często argentyński cascade porównuje się do odmian hallertau i tettnang.

Zawartość alfa-kwasów około 3%.

cascade australijski

Chmiel hodowany w Tasmanii o specyficznym aromacie cytrusowym, przyprawowym, kwiatowym i lekko grejpfrutowym. Bardzo popularny w Australii, często dodawany do tamtejszych lagerów i pale ale.

Zawartość alfa-kwasów 5-7%. Zbliżony do odmiany amerykańskiej.

cascade nowozelandzki

Chmiel nowozelandzki, "brat" popularnej w Stanach Zjednoczonych odmiany Cascade (jednak o większej zawartości alfa-kwasów). Zaliczany do grupy aromatycznej, jednak może być stosowany również "na goryczkę". Używany w większości piw amerykańskich, australijskich, nowozelandzkich i angielskich.

Zawartość alfa-kwasów 6-8%.

Cashmere

Chmiel wyhodowany z odmiany Cascade oraz materiału genetycznego Northern Brewer w 2013r. w Uniwersytecie Stanowym w Waszyngtonie. Odznacza się melonowym, kokosowym i ananasowym aromatem oraz korzennym i lekko cytrusowym charakterem. Nadaje piwu aksamitność i gładkość, kojarzoną z delikatnością kaszmiru – stąd jego nazwa. Posiada charakter dualny, czyli nadaje się na chmielenie goryczkowe lub aromatyczne. Zawartość alfa-kwasów 7,7-9,1%. 

Cebula z kaszanką

Cebula z kaszanką-idealna do piwa

-40 dag kaszanki

• 6 czerwonych cebul
• 1/2 łyżeczki majeranku
• 2 łyżeczki posiekanego koperku
• 2 ogórki konserwowe
• 2 łyżki oleju
• sól
• pieprz

Sposób przyrządzania:

Cebule obierz, zetnij wierzchy i wydrąż, pozostawiając tylko 2 zewnętrzne warstwy. Wyjęte środki posiekaj. Kaszankę obierz z osłonki i pokrój w plastry. Ogórki pokrój w kostkę. Posiekaną cebulę podsmaż na oleju, dodaj kaszankę, smaż 2 minuty. Przypraw do smaku solą, pieprzem, łyżeczką koperku i majerankiem. Wydrążone cebule napełnij kaszanką, grilluj przez 20 minut. Posyp posiekanym ogórkiem i resztą koperku.

cebulowy

Związek siarki posiadający nuty aromatyczne, które przypominają zapach smażonej cebuli, chipsów, wilgotnej cebuli z woreczka. Powstaje poprzez aminokwasy siarkowe w procesie gotowania brzeczki. W wysokich stężeniach aromat cebulowy jest uznawany za wadę piwa. Technika degustacji w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

cekin

Odmiana chmielu pochodząca ze Słowenii. Odznaczająca się bardzo wysoką "stabilnością" – po 6 mięsiącach przechowywania wciąż zawiera 79% alfa-kwasów. Posiada profil bardzo podobny do innej słoweńskiej odmiany Styrian Golding. Nie hoduje się go jednak dużo, ponieważ nie przechodzi testów robionych przez browary.

Zawartość alfa-kwasów 6-8%.

centennial

Amerykańska odmiana chmielu aromatycznego. Centennial posiada intensywne cytrusowe nuty zapachowe przypominające popularną w Stanach Zjednoczonych odmianę cascade – stąd bywa określana jako "super cascade".

cervesario

Cervesario to piwny ekspert i degustator, osoba, która wie o piwie niemal wszystko i w pełni potrafi docenić jego wyjątkowy smak i aromat. W sposób perfekcyjny naleje piwo do odpowiedniego szkła i jednocześnie opowie o nim zajmującą historię. Cervesario zna się na piwie jak nikt inny i umie swoją wiedzę przekazać. Cervesario to słowo wywodzące się z łaciny. Pochodzi od łacińskiego cervesarius, czyli piwowar. W starożytnym Rzymie piwo nie było napojem warstw uprzywilejowanych, bowiem najchętniej raczyli się nim barbarzyńcy. I właśnie od Celtów zamieszkałych na północ od Alp do łaciny trafiło słowo określające jeden ze szczepów drożdży piwowarskich Saccharomyces cerevisiae i zrobiło karierę w kilku językach europejskich: każdy, kto był na przykład w Hiszpanii, wie, że piwo to cerveza!

Rdzeń "cerv" pojawia się nie tylko w językach celtyckich, ale także w praindoeuropejskim i wielu innych językach, w tym także słowiańskich, gdzie – jako kerm lub karm – oznacza pokarm. I słusznie, bo przecież piwo to właśnie nic innego, jak chleb w płynie. Słowo cervesario natomiast łączy w sobie piwowara i impresaria, bo cervesario to ktoś, kto nie tylko zna się na piwie, ale potrafi o nim ciekawie opowiadać, niczym impresario o muzyce.

Więcej na temat cervesario dowiesz się na stronie www.zwiedzaniebrowaru.pl.

cervesario

Cervesario to piwny ekspert i degustator, osoba, która wie o piwie niemal wszystko i w pełni potrafi docenić jego wyjątkowy smak i aromat. W sposób perfekcyjny naleje piwo do odpowiedniego szkła i jednocześnie opowie o nim zajmującą historię. Cervesario zna się na piwie jak nikt inny i umie swoją wiedzę przekazać. Cervesario to słowo wywodzące się z łaciny. Pochodzi od łacińskiego cervesarius, czyli piwowar. W starożytnym Rzymie piwo nie było napojem warstw uprzywilejowanych, bowiem najchętniej raczyli się nim barbarzyńcy. I właśnie od Celtów zamieszkałych na północ od Alp do łaciny trafiło słowo określające jeden ze szczepów drożdży piwowarskich Saccharomyces cerevisiae i zrobiło karierę w kilku językach europejskich: każdy, kto był na przykład w Hiszpanii wie, że piwo to cerveza!

Rdzeń "cerv" pojawia się nie tylko w językach celtyckich, ale także w praindoeuropejskim i wielu innych językach, w tym także słowiańskich, gdzie – jako kerm lub karm – oznacza pokarm. I słusznie, bo przecież piwo to właśnie nic innego jak chleb w płynie. Słowo cervesario natomiast łączy w sobie piwowara i impresaria, bo cervesario to ktoś, kto nie tylko zna się na piwie, ale potrafi o nim ciekawie opowiadać, niczym impresario o muzyce. Więcej na temat cervesario dowiesz się na stronie www.zwiedzaniebrowaru.pl.

challenger

Brytyjska odmiana chmielu zarówno aromatycznego, jak i goryczkowego. Została wyhodowana w hrabstwach Herefordshire i Worcestershire w 1972 roku. Posiada delikatny owocowy aromat oraz wykwintną goryczkę. Nadaje piwu odmienny charakter w zależności od sposobu przygotowania. Dodawana do gotowanej brzeczki na początku – wzbogaci piwo o przyjemną goryczkę, natomiast dodana na późniejszym etapie – nada charakterystyczny aromat owoców. Challenger stanowi świetny komponent piw górnej fermentacji w stylu ale, porter lub stout.

Chelan

Chmiel goryczkowy – córka odmiany Galena – wyhodowany w 1994r. w Stanach Zjednoczonych. Charakteryzuje się lekko kwiatowym i cytrusowym aromatem. Bardzo dobrze sprawdza się do amerykańskich stylów piwa (American India Pale Ale, American Lager). Jedyną wadą tego chmielu jest fakt, że ma niską odporność na pleśń. Zawartość alfa-kwasów 13,5-15,5%. 

chinook

Amerykańska odmiana chmielu o charkterze goryczkowym i aromatycznym. Pojawiła się na rynku po raz pierwszy w 1985 roku. Posiada żywiczne i owocowe nuty zapachowe, przypominające aromat grejpfruta. Jest idealnym komponentem piw sezonowych. Chinook jest stosowany w warzeniu piw górnej fermentacji w stylu india pale ale, stout, porter, barley wine.

CHIPSY

Chipsy to popularna przekąska w postaci cienkich, osuszonych plastrów ziemniaków (najczęściej) lub innych warzyw, zazwyczaj obsmażonych w głębokim, gorącym tłuszczu, choć spotyka się także odmiany prażone lub pieczone. Poszczególne smaki uzyskuje się dzięki starannemu doborowi przypraw i aromatów, rzadziej ziół.

DOSKONALE SMAKUJˇ Z PIWEM

(ale rzeba uważać bo rosną od nich „piwne brzuszki”

Według anegdoty, chipsy wynalazł kucharz, którego klient skarżył się, że zbyt grubo kroi on ziemniaki do smażenia frytek. Urażona duma kucharza spowodowała, że pokroił ziemniaki w plasterki cienkie jak papier

Przepis na chpisy:

Chipsy robi się z ziemniaków, które kroi się w bardzo cienkie (niemal jak papier) plasterki. Po umyciu wysypuje się je na obieraczkę (obracające się w przeciwnych kierunkach chropowate walce). Następnie wsypuje się je do obrotowej krajalnicy, siła odśrodkowa wyrzuca je na ostrza. Z jednego ziemniaka można uzyskać około 30 zwyczajnych plasterków lub połowę mniej grubszych i karbowanych. Po drugim myciu i osuszeniu, smażone są przez trzy minuty na oleju rozgrzanym do 190°C. Następnym krokiem jest osączanie z tłuszczu na powolnym pasie transmisyjnym z drucianej siatki. Podczas suszenia plasterki zwijają się. Na tym etapie chipsy są przyprawiane, a kamery wyszukują uszkodzone lub czarne egzemplarze, które usuwane są uderzeniem sprężonego powietrza. Jest to ostatni krok przed pakowaniem. Maszyna odmierza porcje i wsypuje do rękawa foliowego, natychmiast zgrzewając brzegi.

chlorofenol

Związek fenolowy o charakterystycznym zapachu szpitalnym, dentystycznym, przypominającym woń lizolu. Występuje jako wada w piwie, która świadczy o jego zakażeniu. Technika degustacji w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

chłodnica płytowa brzeczki

Urządzenie służące do szybkiego schłodzenia brzeczki chmielonej do temperatury nastawnej czyli dostosowanej do rodzaju drożdży. Chłodnica zbudowana jest z szeregu płyt tworzących poszczególne sekcje. Z jednej strony płyty przepływa brzeczka, a z drugiej czynnik chłodzący np. specjalnie wychłodzona woda. Bardzo małe przestrzenie pomiędzy płytami i sama konstrukcja płyt przyczynia się do szybkiej wymiany temperatur i wychłodzenia brzeczki.

Chłodnik holenderski z piwa

Chłodnik holenderski z piwa

• 2 butelki jasnego piwa
• 1 cytryna
• szkl. cukru
• 2 łyżki rodzynek
• cynamon
• 2 goździki
• szkl. czerwonego wina
• szkl. śmietany
• 1/2 l wody

Do zimnej wody włożyć cynamon, goździki oraz cukier i gotować pod przykryciem 20 min. Zestawić z ognia, wsypać rodzynki i sok z cytryny. Dobrze schłodzić. Do zimnego płynu wlać piwo, czerwone wino i podprawić śmietaną. Podawać z grzankami.

Chłodnik piwny

Składniki:

• 4 szklanki jasnego piwa
• 40 dag świeżego zwartego sera twarogowego
• 2 łyżki miodu
• 2 żółtka
• 1 goździk
• szczypta cynamonu

Sposób przyrządzania:

Żółtka utrzeć z miodem. Piwo zagotować z przyprawami i zaciągnąć żółtkami. Podgrzewać, stale mieszając, aż zupa zgęstnieje (nie gotować!), a następnie ostudzić. Ser pokroić w kostkę, rozłożyć do talerzy i zalać zupą.

chmiel

Chmiel jest rośliną wieloletnią z rodziny konopiowatych. Na potrzeby piwowarstwa uprawia się chmiel o owocostanach żeńskich zwanych szyszkami. Szyszki wypełnione są drobnymi gruczołami o żółtej barwie zwanych lupoliną. Zbiory odbywają się ręcznie lub mechanicznie. Szyszki osiągają pełną dojrzałość na początku września. Najważniejszymi składnikami chmielu są związki chemiczne takie jak żywice chmielowe, garbniki i olejki eteryczne. Chmiel stanowi jeden z podstawowych surowców potrzebnych do warzenia piwa nadający szlachetną, przyjemną gorycz i charakterystyczny aromat.

Nazwa pochodzi od terminu, którego na określenie tej rośliny używali Rzymianie: Humulus lupulus, nawiązując do tego, iż chmiel dostępny był wówczas tylko w stanie dzikim – wilk wśród wierzb (Lupus salictarus).

Historyk i pisarz rzymski Pliniusz Starszy (autor "Historii naturalnej") podaje jak przyrządzać młody chmiel, by zdatny był do użytku kuchennego. Chmiel znano już na starożytnym Wschodzie i stosowano do wyrobu piwa, jednak w Europie wprowadzono go powszechnie w XIII stuleciu. W 742 r. przy bawarskim browarze klasztornym w Werhestephe koło Monachium tamtejsi zakonnicy uprawiali chmiel. Obecnie w tym najstarszym browarze w Europie mieści się Wyższa Szkoła Rolnicza i Przemysłu Piowowarskiego.

Chmiel, bardzo często uważany za główny składnik piwa w rzeczywistości jest tylko jego przyprawą. Około 200 g chmielu wystarcza na 100 litrów piwa. Pomimo tak niewielkiej jego zawartości wnosi on bardzo wiele do bukietu piwa. W szyszkach chmielowych zidentyfikowano bowiem ponad 200 różnych substancji aromatycznych, które wzbogacają piwny aromat. Chmiel jest odpowiedzialny za powstawanie piwnej goryczki, która ma właściwości antyseptyczne więc zwiększa trwałość trunku.

Klasyfikacji chmielu i jego gatunków dokonała w 1070 r. słynna św. Hildegarda z Bingen, mniszka z Nadrenii, w dziele "Nauki Przyrodnicze". W piwowarstwie rozróżnia się wiele gatunków chmielu w tym jego dwie podstawowe odmiany: aromatyczny (o wyższej zawartości olejków eterycznych, przez co nadaje piwu aromat) i goryczkowy (o wyższej zawartości żywic i alfa-kwasów odpowiedzialnych za goryczkę w piwie).

Głównymi obszarami produkcji chmielu goryczkowego są Stany Zjednoczone, Niemcy, Australia, Chiny, a chmielu aromatycznego Niemcy, Czechy, Stany Zjednoczone, Ukraina i Polska (piąte miejsce na rynku międzynarodowym). Chmiel znakomicie przyjął się w Czechach. O jego sukcesie świadczy fakt, iż pod groźbą kary nie można było wywozić z kraju sadzonek ani ziaren.

Za stolicę polskiego chmielarstwa od dawna uznaje się Lubelszczyznę, gdzie co roku odbywa się festiwal piwny o dumnej nazwie Chmielaki Krasnostwawskie. Rozległe plantacje aromatycznej odmiany chmielu znaleźć można również w Nowym Tomyślu (Wielkopolska). Pierwsze plantacje na skalę przemysłową pojawiły się w Polsce w XV wieku właśnie w tych okolicach. O tej starej tradycji świadczy fakt, że herb tego regionu ozdobiony był emblematami zawierającymi kompozycje z liści i szyszek chmielu. Polska to piąty producent chmielu na świecie. Stąd nie bez przyczyny na terenie naszego kraju znajduje się kilkanaście miejscowości, nazwanych na cześć tej rośliny (dość wymienić Chmiel, Chmielno, Chmielnik, Chmielówka, Chmielowice, Chmielów, Chmielonek, Chmielniki, Chmielinko, Chmielewo, Chmielew, Chmielewko, Chmieleń, Chmielek i Chmielarze).

W średniowieczu plantacja chmielu nosiła nazwę chmielnik. Tradycja jego uprawy sięga początków polskiej państwowości. Do dziś zachowały się fragmenty najstarszej, sięgającej czasów pogańskich, obrzędowej pieśni weselnej śpiewanej podczas oczepin panny młodej: Oj, chmielu, chmielu, ty bujne ziele, Nie będzie bez cie żadne wesele, (…) Ażebyś ty, chmielu na te tyczki nie lazł, A nie robiłbyś ty z panienek niewiast (…)

chmiel – właściwości

Chmiel jest zaskakująco wszechstronnym źródłem zdrowia i piękna, które doceniały już starożytne cywilizacje. Grecy i Rzymianie byli zachwyceni wszechstronnością chmielu. Uprawiali tę roślinę przede wszystkim ze względu na działania lecznicze stosując ją przy bezsenności oraz braku apetytu. Z kolei w średniowieczu odkryto, iż chmiel zmniejsza popęd seksualny. Z tego względu sięgało po niego wielu mnichów oraz innych duchownych. Natomiast Indianie przykładali torebki z liśćmi chmielu do obolałych uszu i zębów.

Dziś chmiel również stosuje się do wytwarzania lekarstw, przede wszystkim leczących stany zmęczenia i wyczerpania nerwowego oraz zwalczających stany zapalne. Chmiel cieszy się popularnością przy leczeniu nerwic u dzieci i młodzieży, ponieważ jest bardzo łagodnym, ale skutecznym środkiem. Co ważne – nie wywołuje żadnych skutków ubocznych. Ze względu na działania odtruwająco-odkażające podaje się chmiel również przy leczeniu dolegliwości przewodu pokarmowego. Dodatkowo – koi bóle reumatyczne, pomaga ustabilizować gospodarkę hormonalną w czasie menopauzy, a dzięki znacznej zawartości witaminy C wzmacnia system immunologiczny. Jest ważną bronią w walce z poważnymi dolegliwościami, jak np. anoreksją lub rakiem skóry i białaczką. Średniowieczne damy wykorzystywały odpady browarne zawierające chmiel do kąpieli odmładzających. Uważały je za źródła młodości. I miały rację! Znane nam są dziś właściwości chmielu, które powodują zwalnianie procesu starzenia się skóry. Czeski browar Chodovar oferuje właśnie takie odmładzające kąpiele. Po niezwykłym, relaksującym SPA browar proponuje drzemkę w przygotowanym pokoju.

Chmiel ma też inne właściwości wykorzystywane w kosmetyce. "Nie szkodzi ani nie drażni skóry nawet przy długotrwałym używaniu. Ujędrnia i nawilża skórę" – zapewnia Dr. Irena Eris, opisując mydło z wyciągiem chmielowym. Kosmetyczna marka Ziaja również wykorzystuje chmiel do wytwarzania swoich kosmetyków – jakiś czas temu pojawił się na rynku szampon Bioeherba o właściwościach odświeżająco – wygładzających. Inne szampony zawierające chmiel nadają włosom połysk i chronią przed ich utratą. Chmiel chroni również skórę. Ze względu na cechy antyseptyczne jest stosowany przy trądziku, dermatozach i wypryskach. Poza tym zawarte w chmielu alfa-kwasy poprawiają stan skóry skłonnej do zmarszczek, zmniejszają jej suchość i są stosowane jako składnik peelingów chemicznych. Kto wie, może kiedyś browary będą warzyły nie tylko piwa, ale i maseczki do twarzy?

Chmielarium

Browar kontraktowy powstały we wrześniu 2014 roku w Poznaniu, warzący w Browarze Zodiak. Najciekawsze piwa z browaru to: Angielski Hydrant, Pompa Chmielu, Porter Bałtycki 21, Porter Bałtycki 24.

chmieliny

Cząstki chmielu pozostałe po procesie gotowania brzeczki z chmielem surowym. Dawniej oddzielano je po zakończonym gotowaniu brzeczki przy pomocy urządzenia nazywanego odchmielaczem (cedzak). Chmieliny przeznacza się na paszę.

chmielnik

Stosowana od średniowiecza nazwa plantacji chmielu. Tereny pod uprawę chmielu znajdowały się prawie w każdym folwarku należącym do browaru.

chmielowy aromat

Chmielowy aromat to pojęcie często używane podczas degustacji piwa. Jego obecność w różnych piwach różnie się zaznacza stąd duża niejednoznaczność opisu. W piwach dolnej fermentacji (przede wszystkim wśród lagerów) jest on z reguły dość delikatny, chociaż niektóre piwa typu pilsner uczyniły z niego cechę dominującą i znak rozpoznawczy gatunku (Pilsner Urquell, Jever Pils). W piwach typu ale aromat chmielowy jest silny do bardzo silnego. Zapach cechuje się żywicznym, leśnym charakterem, często połączonym z nutami cygar i ziół prowansalskich. Zapach pochodzi od chmielu, posiada nuty aromatyczne przypominające zapach kwiatów, kolendry oraz geraniol. Powstaje z olejków chmielowych. Technika degustacji w tym przypadku może polegać na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem, albo na zatkaniu nosa, przepłukaniu ust niewielką ilością próbki, przełknięciu i odetkaniu nosa. Jest to nota aromatyczna charakterystyczna dla piwa białego Blanche de Namur.

Chmielowy smak

Po upadku Sumerów Babilończycy rozwijali sztukę warzenia piwa – odkryli około 20 rodzajów złotego napoju i jako pierwsi użyli do jego wytwarzania chmielu.

Zapisy o piwie można znaleźć nawet w słynnym Kodeksie Hammurabiego, który regulował handel złocistym trunkiem.

chmielu odmiany

Chmiel jest nieodłącznym komponentem wszystkich piw. W procesie warzenia jest stosowany jako przyprawa, bez której piwo byłoby tylko słodką cieczą przypominającą syrop. Aby uzyskać efekt intensywniejszej goryczki, chmiel goryczkowy jest dodawany do brzeczki w początkowej fazie gotowania.Z kolei chmiel aromatyczny nie wykaże działania jeśli będzie gotowany zbyt długo, więc jest dodawany w późniejszej fazie tego procesu. Za smak odpowiedzialne są w chmielu alfa-kwasy, natomiast za zapach olejki eteryczne, toteż zawartość tych substancji decyduje o właściwościach poszczególnych odmian tej rośliny.

Na rynku zostało zarejestrowanych mnóstwo odmian chmielu różniących się między sobą poziomem goryczki i rodzajem aromatu. Wśród nich najbardziej wyróżniają się cztery rodzaje uznawane za najbardziej szlachetne odmiany. Ich nazwy pochodzą od rejonów, w których są hodowane: hallertau, tettnang i spalt z Niemiec oraz žatecki chmiel uprawiany w Czechach. Pozostałe bardzo znane odmiany chmielu, to: admiral, amarillo, bramling cross, cascade, centennial, challenger, chinook, columbus (tomahawk), crystal, first gold, fuggles, galena, goldings, green bullet, liberty, mount hood, northdown, northern brewer, nugget, pacific gem, perle, pioneer, pride of ringwood, progress, simcoe, styrian golding, target, willamette.

chocolate stout

Piwo górnej fermentacji należące do grupy stoutów odznaczające się kakaowymi, kawowymi i czekoladowymi nutami. Warzone z większą ilością słodu czekoladowego, a czasem nawet z kawałkami prawdziwej czekolady.

Przykłady piw w stylu chocolate stout: Brooklyn Black Chocolate Stout, Young's Double Chocolate Stout.

chromatograf

Specjalna aparatura używana w laboratorium. Umożliwia ustalenie składu mieszanin związków charakterystycznych dla piwa, takich jak: dwuacetyl, aldehyd octowy, alkohole wyższe i inne związki charakterystyczne dla profilu piwa danego gatunku.

Chrupkie trójkąty z serem i szynką

Składniki

• chleb pszenny
• sól i pieprz
• słodki sos chilli
• szynka wieprzowa gotowana
• ser żółty gouda
• masło
• liście świeżego szpinaku

Sposób przygotowania

Kromki chleba smarujemy masłem z obu stron. Dodatki komponujemy według własnego uznania. Pamiętajmy, aby dodając na przemian ser i szynkę, nie zapomnieć o słodkim sosie chilli. Całość wykańczamy startym serem oraz liśćmi szpinaku i dobrze składamy. Usuwamy składniki, które wystają poza chleb. Pieczemy w piekarniku przez około 10 minut (220 C) lub w dedykowanym urządzeniu. Podajemy z sosem chili na śniadanie, krojąc w trójkąty, po „ciężkiej” nocy.

Ciasto piwosz

Składniki:

3 szklanki mąki,

2/3 szklanki piwa,

łyżeczka proszku do pieczenia,

półtora kostki margaryny,

aromat waniliowy,

Przygotowanie:

Margarynę utrzeć na grubej tarce. Dodać mąkę z proszkiem do pieczenia, piwo, aromat waniliowy. Dobrze wyrobić ciasto. Włożyc na 1 godzinę do zamrażalnika. Podzielić na 3 równe części i upiec 3 krążki w tortownicy przez 20 minut.
Składniki na krem:

szklanka mleka,

20 dag cukru,

łyżeczka mąki pszennej,

łyżeczka mąki ziemniaczanej,

kostka masła,

aromat rumowy,

Przygotowanie kremu:

2/3 szklanki mleka zagotować z cukrem. Obydwie mąki rozmieszać w 1/3 szklanki mleka. Wlać do gotującego się mleka i zagotować. Ostudzić. Masło utrzeć dodając po łyżce zimnego budyniu. Dodać aromat, przełożyć tym kremem placki i oblać polewą czekoladową.

Ciasto z kaszy manny i piwa

Składniki:

6 czubatych łyżeczek kaszy manny,

0,5l jasnego piwa,

3 łyżki cukru pudru

stara skórka z cytryny

3 jajka

3 czubate łyżeczki rodzynek

masło i bułka tarta do przygotowania foremki
Przygotowanie:
6 czubatych łyżeczek kaszy manny zalać butelką jasnego piwa (0.5l) i odstawić na pół godziny do napęcznienia. Następnie dodać do kaszy 3 łyżki cukru pudru, skórkę starą z cytryny, 3 żółtka i trzy czubate łyżeczki rodzynek moczonych uprzednio przez dwie godziny. Wszystko dokładnie wymieszać. Pozostałe od żółtek 3 białka ubić na sztywną pianę połączyć z ciastem. Przełożyć do foremki wysmarowanej masłem i wysypanej tartą bułką. Piec około 40 minut.

source: misieqj.zet.net.pl

CIEMNE PIWO NA PODPIWKU

CIEMNE PIWO NA PODPIWKU

Składniki:

• 60 dag cukry
• 1/2 dag drożdzy
• 10 litrów wody
• 1 paczka podpiwku

Przepis:
Wodę zagotować i wrzucić do wrzątku paczkę podpiwku. Gotować ok.10 minut, po czym odcedzić na sicie wyłozonym płotnem lub gazą, ostudzić. Do szklanki ostudzonego, letniego wywaru dodać drożdze i dokładnie je rozprowadzić, po czym wlać do reszty płynu, dodać cukier, wymieszać. Rozlać do butelek (najlepiej 1 litrowych, zakrecanych). Pierwszy dzień przechowywać w ciepłym miejscu dla lepszej fermentacji, pózniej przenieść do chłodniejszego pomieszczenia. Spożywac można w zależności od temperatury przechowywania juz od 3-5 dniach. UWAGA! Butelki otwierać BARDZO OSTROŻNIE!!!

ciemny lager

Patrz: dark lager.

cienkusz

Określenie ma dwa znaczenia.

Pierwsze dotyczy końcowej fazy procesu filtracji brzeczki. W celu wypłukania ekstraktu z zalegającego osadu (części ziarna słodu) w kadzi filtracyjnej przy użyciu wody technologicznej otrzymujemy roztwór o niskiej zawartości ekstraktu (gęstości). Roztwór – cienkusz kierowany jest do kotła warzelnego, do którego wcześniej kierowano brzeczkę.

Drugie określenie dotyczy piwa o niskiej zawartości alkoholu, wynoszącej 0,5-1,5 %.

CIP (Cleaning in Peace)

Stacja mycia z obiegiem zamkniętym. Wyposażona jest w zbiorniki do sporządzania roztworów myjących i dezynfekujących oraz stację pomp przesyłowych pozwalających na mycie obiegowe z wielokrotnym wykorzystaniem roztworów. Cały system mycia sterowany jest automatycznie.

citra

Chmiel wywodzący się ze Stanów Zjednoczonych, charakteryzujący się aromatem owoców tropikalnych (mango, passiflora), cytrusowym i kwiatowym (geraniol). Stosowany do chmielenia na goryczkę, aromat i "na zimno", do piw górnej fermentacji, w szczególności stylów IPA, american wheat, pale ale i pils.

Zawiera średnio około 13% alfa-kwasów.

cochtan

Nazwa tradycyjnego, czeskiego sposobu nalewania piwa. Kufel jest napełniany za jednym pociągnięciem kurka pod kątem 45° w taki sposób aby nie spienić piwa.
Tak nalany trunek ma w sobie najwięcej naturalnego CO2. Piwo wydaje się być pełne i niezwykle mocne. Cochtan uwydatnia dobrze zbalansowaną i orzeźwiającą goryczkę piw typu pilsner, ale nie wieńczy trunku piwną koroną z piany. Taki styl serwowania lubią tylko prawdziwi smakosze.

Cock ale

Popularne w Anglii w XVII i XVIII wieku piwo z dodatkiem koguta. Zwierzę (wypatroszone, bez piór) z dodatkiem daktyli, rodzynek i gałki muszkatołowej było gotowane w trunku i powstawało coś pomiędzy bulionem a piwem. Najstarszy zapis z przepisem na cock ale pochodzi z 1669 r.

Jego wielkim fanem był podobno król William III. Co ciekawe, do piwa dodawano również chmiel. 

Coctail z piwa

Coctail z piwa

0,33 l jasnego piwa
40 ml wytrawnego wermutu

Do wysokiej szklanki wrzucić 2-3 kostki lodu, wlać wermut i dopełnić szklankę piwem.

columbia

Chmiel aromatyczny hodowany krótko w latach 80 XX w. (porzucony na rzecz odmiany Willamette), przywrócony do "życia" w 2011 r. Bardzo aromatyczny, posiada wiele cech podobnych do Willamette. Idealnie nadaje się do chmielenia piw w stylu ale, IPA, porter i stout.

Zawartość alfa-kwasów 8-10%.

columbus (ctz, tomahawk, zeus)

Amerykański chmiel o podwójnym zastosowaniu, w szczególności stosowany do piw w stylu Imperial India Pale Ale, ze względu na dużą zawartość alfa-kwasów (14-18%) i piękny aromat cytrusowo-ziemisto-żywiczny. CTZ pochodzi od odmiany-matki Nugget.

columbus (tomahawk)

Amerykańska odmiana chmielu o charakterze aromatycznym oraz stosowany jako goryczkowy w formie ekstraktów z uwagi na szczególnie wysoką zawartość alfa-kwasów. Posiada korzenny aromat z nutami owocowymi, które przypominają zapach cytrusów. Columbus jest stosowany do chmielenia piw górnej fermentacji w stylu IPA, pale ale oraz stout.

crystal

Amerykańska odmiana chmielu aromatycznego. Roślina została rozmnożona ze szlachetnej odmiany chmielu niemieckiego hallertau. Crystal jest uprawiany w stanie Oregon i stanowi ulubiony chmiel mniejszych browarów z uwagi na wyjątkowe właściwości aromatyczne. Posiada delikatnie ziołowe oraz kwiatowe nuty zapachowe. Wykorzystuje się go do warzenia piw zarówno dolnej jak i górnej fermentacji. Jest świetnym komponentem wielu piw w stylu lager, light ales, pale ales, IPA.

Cukinia w cieście piwnym

Puszystość ciasta osiągamy dodając do niego.. piwa. Doskonale smakuje ono przyrumienione na plastrach cukini.

czas: 30 minut
ilosc porcji: 4

skladniki:

• 2 średnie cukinie
• pół szklanki piwa
• 2 jajka
• szklanka mąki
• 3 szklanki jogurtu naturalnego
• sok z cytryny
• po 3 łyżki posiekanego koperku i natki pietruszki
• sól, pieprz
• olej do smażenia

przyrzadzanie:

Cukinię umyć, nie obierać, pokroić na centymetrowe plastry – obficie posypać solą i pieprzem. Jajka roztrzepać z mąką, szczyptą soli, pieprzu i piwem dodając odrobinę wody, tak żeby ciasto było bardziej gęste niż na naleśniki – nie może spływać z cukini. Plastry cukini maczać w cieście z obu stron, kłaść na rozgrzany olej i smażyć na złoty kolor. Z jogurtu i świeżych ziół przygotować sos doprawiając do smaku solą i pieprzem i dodając sok z cytryny. Podawać w sosjerce obok cukini.

uwagi: W podobny sposób można przygotować kawałki papryki lub bakłażana.

Źródło: http://www.palcelizac.pl/przepis/114/cukinia_w_ciescie_piwnym

cukry fermentujące

Cukry uzyskane podczas procesu zacierania (hydroliza skrobi) w warzelni, które z kolei podczas procesu fermentacji zostaną przez enzymy drożdży przetworzone na alkohol etylowy, dwutlenek węgla i inne produkty pofermentacyjne. Do tych cukrów zaliczamy otrzymane w brzeczce maltozę, glukozę, maltotriozę, sacharozę i fruktozę. Im więcej w brzeczce cukrów fermentujących tym większa zawartość alkoholu w piwie.

Curry z krokodyla

Doskonale do piwa Castle Lager!

Składniki:

• 1kg krokodyla
• 3 cebule
• 3 pomidory
• 3 papryki chilli
• 3 ząbki czosnku
• 1 łyżeczka imbiru
• 2 łyżeczki curry
• 1 łyżeczka cukru
• 1 łyżka soku z limonki

Pomidory i cebulę przesmażyć na patelni, dodać imbir, czosnek i curry. Po 30 sekundach dodać pokrojonego krokodyla i cukier. Dusić około 30 minut pod przykryciem od czasu do czasu mieszając. Pod koniec dodać sok z limonki. Podawać z ryżem.

PS Zamiast krokodyla może być kurczak, ale to już nie to…

Cykliska

Cykliska:

0,33 l ciemnego piwa
0,33 l lemoniady
Oba napoje szybko wymieszać i natychmiast podawać.

6. Utrwalacz – dobijacz

0,33 l jasnego piwa
20 ml wódki
20 ml soku z cytryny
Do szklanki wlać wódkę, sok cytrynowy, wymieszać i dopełnić piwem.

Czarna przekąska

Składniki

• Ciemny chleb litewski z kminkiem
• Masło (nie roślinne !)
• Sól
• Ciemne piwo typu Stout (np. Guinness)

Sposób podania

Chleb litewski kroimy, smarujemy masłem i solimy. Podajemy z kuflem schłodzonego do 7 stopni Stouta. Gwarantowany zestaw wrażeń karmelowo, przypalono, maślanych. Genialne w swoejej prostocie!

czerpak

Drewniane lub metalowe naczynie o różnych kształtach z krótkim lub długim uchwytem służące do nabierania lub przelewania ze zbiorników np. zacieru lub brzeczki piwa zielonego (pobieranie prób).

czerwony

Wiodąca barwa smaku piwa – czerwony. Najbardziej wyrazista smakowa barwa piwa. Kojarzy się z dojrzałością, słodyczą i owocami. Czerwone nuty aromatyczne przypominają zapach róż, jabłek i czarnych porzeczek. Czerwony aromat w piwie zawsze pochodzi od estrów, alkoholi i innych produktów fermentacji alkoholowej.

czop (korek)

Stożkowy drewniany element służący do zamykania otworu np. w beczce dębowej, kufie (drewniany zbiornik), tanku leżakowym.

Czosnkowa bagietka

Składniki

• 400 g mąki pszennej (typ 500)
• szklanka gorącej wody
• 5 g drożdży instant
• sól
• cukier

Sposób przygotowania

Mąkę wrzucamy do gorącej wody. Dodajemy drożdże i po jednej łyżeczce cukru i soli. Ciasto mieszamy aż do uzyskania gładkiej konsystencji. Ciasto lekko przecieramy olejem i odkładamy w misce w ciepłym miejscu na około 1 h aż do wyrośnięcia. Po tym czasie ciasto wyjmujemy, ugniatamy chwilę, podsypując mąką. Formujemy bagietki, po czym rozwałkowujemy je na płaskie prostokąty. Każdy prostokąt zwijamy na trzy części. Między nie możemy już na tym etapie włożyć masło czosnkowe lub poczekać z tą czynnością do procesu pieczenia. Tak przygotowane ciasto powinno jeszcze wyrosnąć około 20 minut. Wyrośnięte ciasto lekko nacinamy wzdłuż i wkładamy do nagrzanego piekarnika do 220 st. C na 30 minut. Jeżeli do tego momentu nie włożyliśmy do środka masła, możemy w trakcie pieczenia lekko naciąć bagietkę i umieścić w powstałych dziurach masło czosnkowe lub ziołowe.

Czyściec

Czyściec

0,5 l jasnego piwa
20 ml rumu
sól
pieprz
Dekoracja: plasterek cytryny

Do wysokiej szklanki wlać rum, dopełnić piwem, dosypać do smaku szczyptę soli i pieprzu. Krawędź szklanki udekorować plasterkiem cytryny.

Czysta przyjemność

W 1517 roku książę Bawarii Wilhelm IV wprowadził prawo czystości piwa. Od tej pory złocisty napój winien być wytwarzany wyłącznie z jęczmienia, chmielu i czystej wody.

Prawo obowiązuje do dzisiaj w całych Niemczech.

czystość piwa

Bawarskie prawo czystości piwa, które regulowało ceny piwa oraz wymieniało składniki jakich wolno używać do jego wytwarzania. Prawo to ustanowiono w niemieckim mieście Inglstadt w 1516 roku. Zgodnie z nim do warzenia piwa można było wykorzystywać tylko chmielu, słodu i wody (nie wiedziano jeszcze o istnieniu drożdży).

DANGER

DANGER

1butelka schłodzonego jasnego piwa
10 ml schłodzonej wódki

Wlać wszystkie składniki do kufla, wymieszać i podawać zimne. (skutek ten sam co w U-boot)

Dapper

Browar kontraktowy z Sieradza warzący w Browarze Zodiak w Kłodawie. Browar istnieje od 2015 roku i ma w swojej ofercie na ten moment dwa piwa: American IPA oraz Black IPA.

dark lager

Piwo dolnej fermentacji z posmakami ciemnych słodów, szczególnie popularne w Niemczech i Czechach. Chmiel w tym stylu odgrywa drugorzędną rolę, czuć wyraźnie goryczkę pochodzącą z prażonego słodu. Jest to słodsza wersja zwykłego lagera o nieznacznie większej treściwości i mocniejszym smaku, jednak wciąż delikatna i bardzo pijalna. Alkohol waha się od 4,2 do 6% obj.

Przykłady piw w stylu dark lager: Herold Cerny Lezák 13°, Side Launch Dark Lager, Svatý Norbert Tmavé 14°.

degustacja

Patrz: organoleptyczna ocena piwa.

degustator piwa

Degustator to osoba zajmująca się degustowaniem produktów spożywczych.

W przypadku piwa mówimy o kiperach lub degustatorach piwa. Osoba degustująca piwo, może robić to bez specjalnego przygotowania, wtedy mówimy o teście preferencji lub po specjalnym szkoleniu w przypadku degustacji profesjonalnej. Degustator wyszkolony operuje fachowym słownictwem opisując smak i zapach piwa na różnych wymiarach. Ocena degustatora zawierać powinna pełny opis cech sensorycznych piwa i ogólną ocenę smakowitości piwa. Degustatorzy często pracują w grupach aby uniknąć jednostkowych przypadków odchylenia oceny od normy lub ryzyka zafałszowania oceny przez gorszy dzień, przeziębienie oceniającego etc.

deka

Deką nazywano dawniej powłokę pofermentacyjną, która przypomina kożuch. Dekę należało zebrać z powierzchni specjalną płaską łyżką, zanim piwo zostało przekazane do leżakowni. Jeżeli kożuch nie został zebrany w odpowiednim momencie, to niestety opadał na dno kadzi fermentacyjnej. Deka zawierała wiele niekorzystnych dla piwa substancji pofermentacyjnych, np. żywice chmielowe i połączenia garbnikowo-białkowe, nadające cierpki smak i nieprzyjemną goryczkę.

dekantacja

To zlewanie (oddzielanie) klarownej cieczy znad osadu. W przypadku starych klasycznych metod warzenia piwa dekantację stosowano np. podczas oddzielania klarownej brzeczki od tzw. osadów gorących.

Delirium Cafe

Jest to lokal znajdujący się w Brukseli. Oferuje aż 2500 marek piwa. Co prawda personel przyznaje, że nie wszystkie są dostępne nieprzerwanie, mimo to zapewnia, że zawsze można zamówić ponad 2000 różnych piw. Lokal zasłynął z największej karty piw na świecie.

delta

Wypuszczony na rynek w 2009 roku chmiel o podwójnym zastosowaniu. Bardzo zbliżony do odmian Fuggles i Willamette. Dodatkowo posiada nuty melonów i cytrusów. Po raz pierwszy użyty przy warzeniu piwa Harpoon Single Hop Extra Special Bitter. Posiada około 6,5% alfa-kwasów, a jego dodatkowym plusem jest to, że po 6 miesiącach przechowywania nadal zawiera ich około 90%.

Deska serów

Idealna przekąska do większości gatunków piwa. Sposób podania to dość duża drewniana (koniecznie) deska na której serwuje się wybór serów w połączeniu z orzechami i owocami.

Idealna deska serów zawierać powinna: sery pleśniowe (camembert, brie), sery dojrzewające, sery kozie, sery twarde ostre (np. mimolette), sery łagodne (gouda), orzechy włoskie, ciemne winogrona. Podaje się ze świeżą bagietką i oczywiście piwem.

diacetyl

Związek posiadający zapach świeżego masła oraz słodki, mleczny aromat toffi. W ustach można poczuć maślany posmak. W niektórych piwach typu ale i stout oraz piwie Pilsner Urquell, objawia się jako cecha pozytywna. W lagerach jest wadą. Powstaje przez pracę drożdży w procesie fermentacji oraz zakażenie bakteryjne lub może pochodzić z prekursorów w słodzie. Technika oceny sensorycznej w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

dimetylosiarczek

Siarczek dimetylowy, zwany w skrócie DMS, to lotny związek siarkowy, który nadaje piwu niepożądany zapach gotowanych warzyw. Wada w piwie powstaje podczas wytwarzania brzeczki piwnej. Jego prekursor DMS-p zawarty jest w słodzie jęczmiennym. Im wyższa temperatura i stopień namoczenia słodu w czasie kiełkowania, tym wyższy będzie poziom prekursorów DMS.

dizythum

Nazwa najmocniejszego piwa warzonego w starożytnym Egipcie przeznaczonego tylko dla mężczyzn. Zawierało 10-15% alkoholu.

DMS

Patrz: siarczek dimetynu.

dojrzewanie piwa

Czwarty etap warzenia piwa. Piwo leżakuje w zbiornikach zamkniętych pod zwiększonym ciśnieniem w temperaturze od -1 do 1°C. Czas dojrzewania trwa od 14 do 35 dni i zależy od rodzaju użytych drożdży. Krótszy okres dojrzewania zachodzi przy drożdżach górnej fermentacji, natomiast dłuższy przy drożdżach dolnej fermentacji. Cały proces ma na celu sklarowanie piwa i wytworzenie odpowiedniego bukietu smakowo-zapachowego.

Domowa pizza z anchois

Składniki

• 350 g mąki pszennej
• 5 g suszonych drożdży
• 2 łyżeczki cukru
• szklanka letniej wody
• oliwa z oliwek
• sól morska i pieprz
• masło
• 200 ml sosu pomidorowego
• 100 g filecików anchois
• 150 g sera mozzarella
• pęczek bazylii
• oregano suszone

Sposób przygotowania

Rozpuszczamy drożdże w letniej wodzie i odstawiamy na 15 minut. W dużej misce mieszamy mąkę, cukier, sól i wlewamy drożdże. Wyrabiamy 10 minut na blacie, oprószając na bieżąco blat i ręce mąką, aż ciasto stanie się jednolite i elastyczne. Odstawiamy na kolejne 15 minut. Dodajemy do masy 2 łyżki oliwy i dobrze wyrabiamy całość. Dzielimy na porcje po 150 g i formujemy w kule.

Przykrywamy ciasto ręcznikiem i odstawiamy na godzinę, aby urosło (powinno zwiększyć objętość dwukrotnie). Nagrzewamy piekarnik do jak najwyższej temperatury  230 st. C-250 st. C. Oprószamy ciasto mąką i wałkujemy, tak by ze środka usunąć pęcherzyki powietrza. Formujemy ciasto w placki o średnicy około 25-30 cm.

Podstawowym dodatkiem jest sos pomidorowy, który można kupić gotowy lub przygotować na podstawie pomidorów z puszki. Pokrywamy ciasto delikatnie cienką warstwą sosu. Rozkładamy fileciki oraz ser, doprawiamy suszonym oregano oraz świeżo zmielonym pieprzem. Pieczemy około 10-12 minut. Pizzę polewamy oliwą z oliwek oraz posypujemy bazylią.   

Domowe hamburgery

Składniki

• 200 g mielonej polędwicy
• 200 g mielonej karkówki
• świeża roszponka
• 1 gruszka
• 50 g koziego sera
• 1 duży pomidor
• 1 czerwona cebula
• ketchup (najlepiej domowy)
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Mięso mielone mieszamy z pieprzem i solą. Wyrabiamy kotlety o grubości około 1,5 cm, smażymy z obu stron po około 5 minut z każdej. Bułki pieczemy w piekarniku z opcją grillową przez około 5 minut. Hamburgery składamy w kolejności: bułka, ketchup domowy, roszponka, gruszka krojona w cienkie paski, mięso, krążek pomidora, krążek cebuli, rozdrobniony ręcznie kozi ser, góra bułki.

doppelbock

Piwo dolnej fermentacji zaliczające się do ciemnych lagerów. Ciężkie piwo z bogatym posmakiem słodowym i śliwkowym, o zawartości alkoholu 7,5-13% obj. Najczęściej są rozpoznawane po końcówce „-ator”.

Przykłady piw w stylu doppelbock: Salvator, Celebrator, Optimator.

dortmunder

Piwo dolnej fermentacji typu lager warzone w Dortmundzie o zawartości alkoholu od 4,8-6% obj. W odróżnieniu od zwykłych lagerów, do których warzenia używa się miękkiej wody, tu dodawana jest woda twarda o wysokim poziomie siarczanów, węglanów oraz chlorków. W smaku intensywne i cierpkie, pozbawione owocowych estrów, bardzo dobrze zbalansowane, o delikatnej słodowej słodkości.

Przykłady piw w stylu dortmunder: Dortmunder Union Export, Great Lakes Dortmunder Gold.

dortmunder (dortmunder export)

Pełne, lekko chmielone piwo dolnej fermentacji, które narodziło się w XIX wieku w Niemczech w okolicach Dortmundu w przemysłowej części Zagłębia Ruhry. Stało się ulubionym trunkiem górników i pracowników przemysłu ciężkiego. Styl ten lokuje się gdzieś pomiędzy bawarskim słodowym Helles, a bogatym w goryczkę niemieckim Pilsem. Charakteryzuje się charakterystycznym, lekko mineralno-siarkowym charakterem (wynika to z faktu, że lokalna woda posiada wysoką zawartość siarczanów i węglanów). Zazwyczaj posiada alkohol na poziomie 5-6% obj.

Piwa w stylu dortmunder: DAB Export, Dortmunder Union Export, Great Lakes Brewing Co Dortmunder Gold.

double

Ciężkie, mocno chmielone piwo górnej fermentacji, uwarzone po raz pierwszy w Blind Pig Brewery w Kalifornii w 1994 r. Nawiązujące do stylu india pale ale, podwójnie chmielone, o większej zawartości alkoholu (6-10% obj.). Niektóre piwa imperial IPA osiągają 3-cyfrową wartość goryczki IBU, szczególnie popularne w Stanach Zjednoczonych. W aromacie wyczuwalne nuty cytrusowe, grejpfrutowe, żywiczne oraz trawiaste. W smaku mocno chmielowe, pozostawiające długi wytrawny finisz. Barwa zazwyczaj czerwono-miedziana, większość jednak posiada piękny pomarańczowy kolor.

Flagowe piwa z tego stylu to: 90 Minute Imperial IPA, Russian River Blind Pig IPA, Harpoon IPA, Stone IPA.

draft beer in a can

Nazwa opakowań jasnego piwa dolnej fermentacji rozlewanego do puszek z dodatkiem azotu. W puszcze umieszczony jest specjalny nabój z azotem, który uwalnia się po otwarciu puszki. Azot przyczynia się do powstania atrakcyjnej trwałej piany.

draught

Określenie jasnego piwa górnej fermentacji o pełnym smaku, lekkiej goryczce, aromacie i posmaku charakterystycznym dla piwa typu bitter. Najczęściej przygotowywane jest w postaci koncentratu do warzenia piwa w domu.

DRINK PIWNY

PORTERÓWKA

Składniki:

• 2 butelki piwa Porter po 0,33 l
• 25 dag cukru
• 2 torebki cukru waniliowego (6,4 dag)
• 0,25 l spirytusu

Przepis:
Piwo z cukrem zagotować, dodać cukier waniliowy, a po lekkim przechłodzeniu płynu wlać spirytus. Kiedy napój ostygnie, zlać do butelek, szczelnie zamknąć i najlepiej zapomnieć o nim na rok.

Drinki piwne

DRINKI PIWNE

To napoje alkoholowe, których jdnym ze skłaników (lub głównym składnikiem jest piwo)

PRZEPISY NA DRINKI

1. GUACARITA DRINK

• 300 ml jasnego piwa
• 120 ml sosu Tabasco
• 180 ml tequili
• 120 ml soku pomidorowego
• lód

Wymieszać wszystkie składniki w kuflu.

2. BELFAST CAR BOMB

• 0,5 l piwa
• 30 ml Bailey’s Irish Cream
• 30 ml whisky szkockiej

Do kufla wypełnionego piwem wlożyć (zatopić :)) kieliszek (shooter) z whisky. Na wierzch piwa wlać Bailey’s Irish Cream.

3. RED EYE

• 1/2 zimne piwo jasne pełne,
• 1/2 zimny sok pomidorowy

Do pokala lub szklanicy highballowej wlać składniki i lekko zamieszać.

4. BEER BUSTER

• 40 ml wódki czystej,
• 200-250 ml piwa jasnego pełnego,
• 2 D. sosu Tabasco

Do szklanicy collinsowej wlać kolejno wódkę, Tabasco i bardzo zimne piwo, lekko zamieszać.

5. Piwo z cytryną:

• 33 ml jasnego piwa
• 60 ml wina
• 1 łyżeczka cukru pudru
• 1 łyżeczka soku z cytryny
• szczypta gałki muszkatołowej

Do oziębionęj szklanicy wsypać cukier, dodać soku z cytryny i wina. Wymieszać. Następnie wlać zimne piwo i posypać je gałką.

6. Utrwalacz

• 0,33 l jasnego piwa
• 20 ml wódki
• 20 ml soku z cytryny

Do szklanki wlać wódkę, sok cytrynowy, wymieszać i dopełnić piwem.

7. Ladies Cup:

• 0,33 l jasnego piwa
• 20 ml rumu
• 20 ml skondensowanego mleka
• 20 ml soku wiśniowego
• b150 ml szampana

Do szklanego pucharu o pojemności conajmniej 0,5 l wlać kolejno: rum, mleko, sok. Nasępnie wymieszać, wlać piwo i dopełnić szampanem.

8. Piwo z campari:

• 33 ml jasnego piwa
• 60 ml campari

Do dużej szklanicy wlać campari, a następnie zimne piwo. Zamieszać napój i podawać schłodzony.

te i więcej przepisów znajdziesz na: http://www.e-drinks.com.pl

drożdże piwowarskie

Drożdże to jednokomórkowe grzyby. Rozmnażają się przez pączkowanie lub zarodniki. Po raz pierwszy zostały wyizolowane ze skórek winogron, na których występują w postaci charakterystycznego białego osadu. Rolą drożdży w piwie jest proces fermentacji alkoholowej. Oprócz alkoholu drożdże tworzą dwutlenek węgla i związki aromatyczne. Związki aromatyczne tworzone przez drożdże tworzą bukiet piwa. Różne szczepy drożdży używane są do warzenia różnych gatunków piwa. W procesie warzenia odpowiadają za szybkie fermentowanie brzeczki. Od ich jakości zależy m.in. czas fermentacji, obniżenie wartości PH. Wymagają one stałej pielęgnacji pomiędzy używaniem ich do kolejnych procesów fermentacji. W tym celu są chłodzone do temperatury 4-6°C oraz oczyszczane z dwutlenku węgla. Za ten proces odpowiada piwowar drożdżownik, który zarządza planowaniem wielkości zbioru drożdży, pielęgnacją drożdży oraz sterowaniem procesem fermentacji.

Drożdże piwowarskie dzieli się na dwa rodzaje: fermentacji dolnej i fermentacji górnej.

Drożdże fermentacji dolnej są przystosowane do niższych temperatur (5-13°C) i pod koniec procesu osiadają na dno naczynia.

Z odkryciem dolnej fermentacji wiąże się ciekawa anegdota. Otóż do Pilzna przybyli słynni bawarscy piwowarzy. Mieli za zadanie pilnować warzenia piwa. Niestety, zbyt zapalczywa degustacja w czasie pracy sprawiła, że Bawarczycy posnęli pijani, a ogień pod naczyniami zupełnie wygasł. Temperatura w kadziach spadła, a utrzymujące się dotąd na powierzchni drożdże opadły na dno. Rano piwowarzy po spróbowaniu napoju stwierdzili, że powstałe w ten sposób piwo było lepsze niż kiedykolwiek wcześniej. Właśnie tym sposobem odkryto piwo dolnej fermentacji.

Drożdże górnej fermentacji fermentują w wyższych temperaturach (15-25°C) zbierając się na powierzchni piwa tworzą kożuch. Każdy z wymienionych rodzajów drożdży charakteryzuje się różną zdolnością do fermentowania cukrów, wytwarzane są różne produkty uboczne (alkohole wyższe, estry, kwasy, związki siarkowe). Z tego powodu oba rodzaje drożdży są stosowane do warzenia różnych rodzajów piwa, np. piwo warzone z użyciem drożdży fermentacji górnej zawdzięcza swój intensywny zapach produktom ubocznym, wytworzonym w dużej ilości podczas fermentacji.

Każdy browar stosuje odpowiednio dobrany szczep drożdży w zależności od warunków wytwarzania i cech jakościowych warzonego piwa. Zakupu czystej kultury drożdży (komórek macierzystych) odpowiedniego szczepu dokonuje się na terenie Polski w Kolekcji Czystych Kultur Drobnoustrojów w Warszawie. Następnie browar musi przeprowadzić rozmnożenie drożdży (tzw. propagacja drożdży). Cała gospodarka drożdżami wymaga wysokiej higieny produkcji. Od tego, czym żywione są drożdże oraz w jakich warunkach przebywają, zależy w dużym stopniu smak piwa. Dopiero po uzyskaniu odpowiedniej ilości gęstwy drożdżowej, która spełnia wszystkie wymagania browaru można użyć drożdży do procesu fermentacji.

W medycynie drożdże piwne są źródłem: witaminy B1, B2, B5, B12, witaminy H, kwasu foliowego, niacyny, inozytu, cynku, chromu, fosforu, magnezu, żelaza, potasu i selenu. Pomagają odnowić florę bateryjną organizmu po długim stosowaniu antybiotyków. Ich spożycie zalecane jest przy problemach związanych ze skórą, włosami, paznokciami, podczas stresu, w stanach nerwowych, w stanach wyczerpania i większych fizycznych i psychicznych napięciach. W przypadku chorób skóry i włosów można stosować je także zewnętrznie, w formie np. maseczek i kremów (w ich skład wchodzą drożdże identyczne, jak te używane do wyrobu piwa). Poza tym drożdże regulują poziom cukru we krwi, wzmacniają system nerwowy, oczyszczają organizm z toksyn, są też zalecane w przypadku anemii (w związku z dużą zawartością żelaza) oraz pomagają kontrolować prawidłowy ciężar ciała.

Wysokiej jakości drożdże dają piwu złożoną pełnię aromatów od delikatnych nut moreli i brzoskwiń przez zapachy maślano – biszkoptowe aż po wyraźne akordy dojrzałych bananów. Wiele gatunków piwa na tym właśnie buduje swoją sensoryczną pozycję takie style jak Barley Wine (Old Nick), czy Strong Lager (Dębowe Mocne) sycą zmysły bogactwem aromatów i ogrzewają kubki smakowe bogatym, alkoholowym finiszem.

drożdże zarodowe

Przygotowanie drożdży zarodowych w laboratorium mikrobiologicznym to drugi etap warzenia piwa. Drożdże są wykorzystywane do fermentacji piwa.

dry beer

Amerykańskie piwo dolnej fermentacji o niskiej zawartości alkoholu i ekstraktu oraz bardzo delikatnym smaku. Stąd pochodzi jego nazwa.

dry stout

Patrz: stout.

dubbel

Dubbel, czyli podwójne to jasne piwo górnej fermentacji warzone w belgijskch browarach klasztornych, po raz pierwszy uwarzone przy opactwie Westmalle w 1856 r. Charakteryzuje się pełnym, słodowym smakiem z nutami owocowymi oraz wyczuwalną nutą rodzynek, suszonych owoców i przypraw. Posiada ciemnobursztynowy kolor z odcieniami czerwieni. Piana jest kremowa i gęsta, długo utrzymująca się, oblepiająca szklankę. Zawartość alkoholu waha się od 6 do 8% obj. Zawsze refermentowane w butelkach.

Przykłady piw w stylu dubbel: Chimay Red, Achel 8, Westmalle Dubbel Trappist.

Dukla

Browar rzemieślniczy w Dukli (teren Podkarpacia) powstały w 2015 roku z inicjatywy Beaty i Marka Zajdel. Piwowarem w browarze jest Maciek Brzana. Warzelnię tworzą dwa stalowo-miedziane kotły zacierno-warzelne o pojemności 5 hl, z kolei leżakownia to sześć naczyń o pojemności 10hl. Rozlewnia posiada wydajność do 600 butelek na godzinę. Najciekawsze piwa z browaru to: Bawidamek, Dębowa Panienka, Dziki Samotnik, Mała Czarna, Miss Lata, Nieproszony Gość, Piękna Nieznajoma, Tajemniczy Jeździec. 

dunkel / münchner dunkel

Nazwa określająca różne odmiany niemieckich piw ciemnych.

dunkelweizen

Piwo górnej fermentacji, ciemna odmiana piwa pszenicznego o zawartości alkoholu 6,5-7,5% obj. Warzone z zastosowaniem ciemniejszej pszenicy (minimum 50%) oraz ciemniejszego słodu jęczmiennego. Posiada piękne aromaty goździków oraz bananów oraz delikatne gumy balonowej. Piwo jest niefiltrowane, z wysoką ilością białka mającą wpływ na klarowność, zawsze z resztami drożdżowymi. Dodatek słodu monachijskiego wpływa na większą słodowość, w porównaniu z innymi piwami pszenicznymi.

Przykłady piw w stylu dunkelweizen: Hacker-Pschorr Dunkel Weiss, Weihenstephaner Hefeweissbier Dunkel, Erdinger Weissbier Dunkel.

dwutlenek siarki

Związek siarki posiadający kwaśny zapach, który przypomina woń kostki rosołowej albo zgaszonej zapałki. SO₂ na ogół powstaje w piwie naturalnie w procesie fermentacji, ale może być dodawany do piwa jako antyutleniacz. Ilość wytworzonego dwutlenku siarki zależy od warunków fermentacji i stężenia drożdży. Zapach jest powiązany z obecnością siarczynów w piwie, które mogą reagować z innymi składnikami piwa np. aldehydem octowym, związkami węgla, co powoduje zamaskowanie (ukrycie) ich obecności. Technika oceny sensorycznej w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem. Dwutlenek siarki to związak drażniący, więc może „łaskotać nos”.

E 300

Patrz: antyutleniacz.

EARLY AFTERNOON COCKTAIL

EARLY AFTERNOON COCKTAIL

20 ml koniaku
20 ml Green Creme de Menthe
20 ml części jasnego piwa

Wymieszać w shakerze z małą ilością lodu i przecedzić do kieliszka koktajlowego.

EBC

Patrz: European Brevery Convention.

efekt kontrastu

Jeden z czynników stanowiących ryzyko w obiektywnej ocenie piwa. Zarówno konsumenci, jak i profesjonalni degustatorzy ulegają zjawisku zafałszowania oceny w wyniku silnego kontrastu pomiędzy jakością a cechami wyróżniającymi poszczególne próby. Np. w szeregu ocenianych piw bardzo gorzkich, piwo trochę mniej gorzkie jest z reguły oceniane jako zdecydowanie słodkie. W szeregu piw niskiej jakości, piwo trochę lepsze bywa oceniane dużo wyżej niż zostałoby ocenione w innym zestawie prób. Efekt ten występuje również w przypadku barwy, jakości opakowania, pienistości piwa etc. Uniknąć go można, dobierając do oceny piwa o wyrównanych parametrach i starając się ich nie mieszać z próbami mogącymi znacznie odbiegać od reszty pod kątem ww. cech.

EGŻ

Elitarne Grono Żubrze. Stowarzyszenie założone przez trzech studentów Międzywydziałowego Studium Turystyki i Rekreacji SGGW w Warszawie. Piwem najczęściej spożywanym w pierwszym okresie istnienia EGŻ był "Żubr", stąd nazwa stowarzyszenia. Z czasem przyjęto dwóch kolejnych pełnoprawnych członków.

egzotyczne dodatki do piwa

W piwach warzonych w różnych zakątkach świata możemy spotkać składniki, które nieczęsto są używane przez piwowarów. Jednym z nich są ziarna kawy. Dodatek tego składnika nadaje ciemnym piwom specyficznego kawowo-palonego aromatu, podkreślając piwną goryczkę. Innym dodatkiem jaki możemy znaleźć np. w piwie Double Chocolate Stout warzonym przez angielski browar Young's jest gorzka czekolada. Podobnie jak kawa, czekolada współgra idealnie z tym ciemnym piwem dając mu słodko-gorzką czekoladową kombinację smaku.

W Meksyku niektóre browary warzą piwo z dodatkiem papryki chilli.

Daje ona oczywiście pikantne nuty, podkreślające charakter piwa. Historyczne dane mówią o jeszcze dziwniejszych dodatkach jak np. kogut moczony w maderze używany do warzenia piwa w XVII w. jako pożywka dla drożdży. W roku 1996 Boston Beer Company uwarzył tą metodą piwo o nazwie Cock Ale.

ekopiwo

Określenie piw warzonych bez filtracji i pasteryzacji zawierające "żywe" drożdże. Takim piwem było w Wielkopolsce Piwo Grodziskie.

ekstrakt chmielu

Zagęszczony wyciąg żywic i olejków chmielowych. Ekstrakt uzyskuje się przy użyciu alkoholu etylowego lub dwutlenku węgla. Stężenie ekstraktu może być różne, 1 kg może zastąpić od kilku do kilkunastu kilogramów chmielu prasowanego.

ekstrakt piwny

W jego skład wchodzą wszystkie produkty powstające podczas warzenia brzeczki: cukry, białka, związki mineralne, witaminy i substancje aromatyczne. Zawartość ekstraktu wyraża się w procentach wagowych, natomiast zawartość alkoholu w procentach objętościowych. Im niższy ekstrakt, tym większe wrażenie, że piwo jest w smaku wodniste.

Kultowe piwo Kompanii Piwowarskiej 10,5 (Dziesięć i pół) swą nazwę zawdzięczało właśnie od ilości ekstraktu.

el dorado

Odmiana chmielu powstała w 2008 roku w Stanach Zjednoczonych. Charakteryzuje się aromatem ananasa i mango, arbuza, gruszki oraz owoców pestkowych (wiśnie). Posiada bardzo wysoką zawartość alfa-kwasów (14-16%) i jest niezwykle aromatyczny, więc nadaje się świetnie do chmielenia piw w stylu IPA oraz American Wheat. Szczególnie zapamiętany dzięki Brewdog IPA is dead El Dorado.

english barleywine

Najmocniejsze i najbogatsze smakowo spośród brytyjskich piw typu ale. Przykład słodowego bogactwa i złożonej intensywności smaków. Ma bogatą złocistą, lub ciemnobursztynową barwę. Jest raczej słabo gazowane.

Powstało na przełomie XVIII i XIX wieku w Anglii, w czasach wojen brytyjsko-francuskich. Brytyjscy patrioci z wyższych sfer, zastępowali nim wina warzone przez znienawidzonego wroga. Dzięki wysokiej zawartości alkoholu (do 12%) mogło być przechowywane nawet przez 2 lata, co było nie do przecenienia podczes długich kampanii wojennych. Pierwszym markowym Barleywine było No. 1 Ale z browaru Bass, które pojawiło się po zakończeniu wojen w 1903 roku.

Posiada bardzo intensywny smak, złożony przekrój aromatów słodowych od chlebowego, przez orzechowy, po karmelowy. Słodycz jest umiarkowana do silnej. Zakończenie może być umiarkowanie słodkie lub umiarkowanie wytrawne (zależnie od wieku piwa). Nuty owocowe mogą być umiarkowane lub silne, często podobne do smaku suszonych owoców. Chmielowa goryczka może być zbalansowana lub naprawdę silna. Region występowania to Wielka Brytania.

Zawartość alkoholu: 8-12%.

Przykłady marek: Fuller's Golden Pride, Thomas Hardy's Ale, Burton Bridge Thomas Sykes Old Ale, Robinson's Old Tom, J.W. Lee's Vintage Harvest Ale, Young's Old Nick (unusual in its 7.2% ABV), Whitbread Gold Label, Lakefront Beer Line, Heavyweight Old Salty.

Enigma

Australijski chmiel – potomek szwajcarskiej odmiany Tettnang – którego nazwa charakteryzuje jego ciężki do określenia profil smakowo-zapachowy. Kojarzony z aromatami malin, czerwonej porzeczki, melona, delikatnych owoców tropikalnych. W zależności od sposobu użycia, pokazuje inne cechy aromatyczne, choć zalecany do chmielenia na zimno oraz dodawaniu w końcowych fazach gotowania brzeczki. Zawartość alfa-kwasów 13,5-16,5%. 

enzymy

Inaczej fermenty wytwarzane przez żywe organizmy. Biorą udział we wszystkich reakcjach chemicznych ustroju, stąd ich nazwa – biokatalizatory. Podczas pierwszego etapu warzenia piwa – proces zacierania – wykorzystuje się enzymy zawarte w ziarnie do rozkładu białka (enzymy proteolityczne) i rozkładu skrobi (enzymy amylolityczne). Z kolei podczas fermentacji brzeczki chmielonej wytwarzany przez drożdże enzym, zwany zymaza, katalizuje rozkład cukrów prostych do alkoholu i dwutlenku węgla.

Eroica

Chmiel wysokogoryczkowy, powstały poprzez zapylenie odmiany Brewer's Gold w 1982 r. Wyparty jednak przez swoją siostrę – Galenę i obecnie coraz mniej popularny. Charakteryzuje się aromatem owocowym i pasuje do stylów IPA, bitter, pale ale, porter oraz piwa pszenicznego.

Zawartość alfa-kwasów – około 12%.

estry

Grupa związków chemicznych naturalnie tworzonych w piwie w procesie fermentacji alkoholowej. Z reguły charakteryzują się silnym aromatem często kojarzonym z takimi zapachami jak kwiatowy, owocowy, alkoholowy. Estry dominujące w bukiecie zapachowym piwa to octan izoamylu, octan etylu i kapronian etylu. Związki te występując w odpowiednim natężeniu, komponują się z pozostałymi częściami bukietu, pozytywnie wpływając na sensoryczna jakość piwa. Tworzone są przez drożdże podczas fermentacji alkoholowej.

Zawartość estrów uzależniona jest od rasy drożdży i warunków fermentacji (temperatura, ciśnienie, rodzaj tanków fermentacyjnych, rodzaj fermentacji).

Kapronian etylu powstaje w dużych stężeniach w przypadku zastosowania nieodpowiedniego napowietrzania. Wykorzystywane drożdże cechują się wówczas obniżoną żywotnością.

Kompozycja octanu etylu, octanu izoamylu tworzy bukiet większości europejskich piw typu lager.

Do grupy estrów należy także oktanian amylu, którego zapach określany jest jako mydlany. Związek ten nie jest tworzony naturalnie podczas warzenia piwa, może się jednak pojawić na drodze zakażenia piwa detergentami używanymi w browarze. Traktowany jako cecha negatywna.

Estry są źródłem przyjemnych, owocowo-kwiatowych aromatów i najważniejszymi składnikami bukietu piwa. Zbyt duża ich zawartość może być powodem nieprzyjemnego, gorzko-owocowego smaku piwa. Zawartość estrów wzrasta podczas intensywnej fermentacji. W piwie znajduje się około 60 różnych rodzajów związków estrowych. Ich nasycenie zależy od rodzaju piwa. Piwa górnej fermentacji zawierają ich więcej niż piwa fermentacji dolnej. Połowę ogólnej zawartości estrów w piwie stanowią octan etylu i octan izoamylu.

etykieta

Historia piwnych etykiet jest dużo młodsza niż samego chmielowego trunku. Dopiero w XIX wieku zaczęto rozlewać piwo do butelek. Wtedy też pojawiła się potrzeba ich znakowania. Najstarsze etykiety na ziemiach polskich (np. z Tyskich Browarów Książęcych) pochodzą z lat 20-tych naszego stulecia. Etykieta zawiera wiele informacji dotyczących nazwy browaru, rodzaju piwa, jego właściwości oraz daty przydatności do spożycia. Główna etykieta z logotypem danego piwa naklejona jest na froncie butelki, a na jej odwrocie występuje (choć nie zawsze) kontretykieta z przydatnymi informacjami. Czasami też nakleja się wokół szyjki butelki etykietę o wdzięcznej nazwie krawatka. Ich wytwórcy wciąż zaskakują pomysłami. Jednym z najciekawszych jest etykieta pokazująca, że piwo zostało dobrze schłodzone. Zmiana barwy wskazuje na to, jaka jest najbardziej odpowiednia temperatura do spożycia.

European Brevery Convention (EBC)

Europejska Konwencja Piwna. Międzynarodowa instytucja określająca normy przygotowania słodu i warzenia piwa.

EBC opracowała skalę określającą barwę słodu i piwa w jednostkach EBC (słód pilzneński – 2,1 EBC, monachijski – 13 EBC, słód karmelowy – 128 EBC). Np. w Polsce piwa jasne posiadają barwę do 25 jednostek EBC, a powyżej 25 EBC zaliczamy do piw ciemnych.

export

W niemieckiej tradycji piwa o poziomie alkoholu lekko przekraczającym przyjęte normy 4.2-4.4/5.25-5.5 abv. Bardzo często reprezentowane przez gatunek Dortmunder. Do warzenia używa się słodów jasnych. Piwa te cechuje wyraźna chmielowa goryczka i aromat. Słodowość średnia do wysokiej. Aromat delikatnie owocowy z wyraźną słodową nutą.

extra special bitter / strong bitter

Piwo górnej fermentacji wywodzące się z Wielkiej Brytanii, o mocniejszym alkoholu, słodowości i goryczce (30-50 IBU) niż w przypadku piwa bitter. Obecnie popularne również w Stanach Zjednoczonych. Bardzo często w procesie warzenia dodawany jest słód kryształowy oraz chmiele fuggles i goldings. Charakteryzuje się niewielką i niezbyt trwałą pianą z powodu niskiego nagazowania. W smaku wyraźnie słodowo-karmelowy.

Przykłady piw w stylu extra special bitter: Fuller's ESB, Shepherd Neame Bishop's Finger, Redhook ESB.

Exuinox (HBC366)

Chmiel amerykański o właściwościach dualnych (stosowany na goryczkę i aromat) oraz do chmielenia na zimno. Spokrewniony z odmianami Mosaic i Citra, często stosowany w stylach piwnych takich jak American IPA, American Wheat czy Pils. Nadaje piwu aromat cytrusowo-tropikalny (papaja, limonka), jagodowy i pieprzowy. Zawartość alfa-kwasów 13,5-16%. Stworzony przez Hop Breeding Company w 2014 roku.

Falconer’s Flight

Chmiel wyhodowany w 2010 roku przez Hopunion LLC w Stanach Zjednoczonych. Odznacza się aromatami owoców tropikalnych, kwiatów, cytryn i grejpfrutów. 

faro

Piwo fermentacji spontanicznej wywodzące się z Belgii, jest określane mianem brukselskiego szampana. Powstaje poprzez wymieszanie różnych roczników piwa typu lambik. Ponadto przed butelkowaniem dodawany jest kandyzowany lub skarmelizowany cukier. Posiada piękną ciemnopomarańczową barwę, aromat winno-jabłkowy, w smaku słodko-kwaśne, na końcu pozostawiające śliwki i porto. Na ogół z delikatną, szybko opadającą pianą. W porównaniu do lambików, octowość mniej odczuwalna.

Przykłady piw w stylu faro: Lindemans Faro Lambic, Cantillon Faro, Faro Boon, Chapeau Faro Lambic.

fenol

Patrz: fenolowy zapach.

fenolic

Patrz: fenolowy zapach.

fenolowy zapach

Związki fenolowe powodują powstawanie przyprawowego, słodkawego aromatu przypominającego goździki. Zapach goździków i przypraw jest pożądany w piwach typu pszenicznego, natomiast stanowi wadę w jasnych piwach dolnej fermentacji. Zwykle zapach fenolowy traktowany jest jako cecha negatywna. Natomiast charakter pozytywny i pożądany posiada w piwach typu weizen i niektórych piwach specjalnych górnej fermentacji. Związek fenolowy powstaje poprzez drożdże dzikie i drożdże specjalne. W piwie dolnej fermentacji jest wynikiem zakażenia drożdży browarniczych drożdżami obcymi, które przekazują do piwa związki zawierające fenole. Technika degustacji w tym przypadku polega na przykryciu piwa dłonią, zamieszaniu próbki i głębokim wdechu nosem.

fermentacja

Trzeci etap w procesie warzenia piwa. Proces obejmuje dodawanie drożdży zarodowych do brzeczki, regulowanie temperatury, zbieranie drożdży po skończonej fermentacji, odbiór dwutlenku węgla, który wydziela się podczas fermentacji. W czasie fermentacji tworzą się zasadnicze składniki bukietu piwa – alkohol etylowy i dwutlenek węgla. Składniki znane większości konsumentom są jednak tylko częścią walorów sensorycznych piwa. Oprócz nich w procesie fermentacji alkoholowej tworzone są związki organiczne charakteryzujące się różnymi aromatami. W zależności od rodzaju fermentacji piwa inna jest relacja pomiędzy zawartością poszczególnych związków.

W fermentacji najistotniejsze są węglowodany (cukry). Na tym etapie warzenia piwa do brzeczki dodawane są drożdże piwowarskie. Celem fermentacji jest zamiana cukrów fermentujących pod wpływem drożdży (enzymów) na alkohol etylowy, dwutlenek węgla i produkty uboczne. Upraszczając cały chemizm fermentacji można ją przedstawić następująco: glukoza = alkohol etylowy + dwutlenek węgla + ciepło.

Możemy wyróżnić cztery stadia fermentacji:

1. Zasianie drożdży, czyli okres przyrostu (rozmnażania) drożdży. Na powierzchni brzeczki pojawia się delikatna biała pianka.
2. Stadium niskich krążków – tutaj następuje proces fermentacji alkoholowej. Na powierzchni brzeczki zaczyna pojawiać się od ściany naczynia otoczka piany przechodząca w gęstą i zbitą, która przypomina ubitą śmietanę. Temperatura brzeczki zaczyna powoli wzrastać.
3. Stadium wysokich krążków – proces fermentacji alkoholowej przebiega w tym stadium bardzo intensywnie, wzrasta szybko temperatura, która musi być stale kontrolowana (uruchomienie systemu chłodzenia). Na powierzchni piwa tworzy się piękna wysoka piana przebarwiona brunatnym kolorem pochodzącym od żywic chmielowych.
4. Stadium opadania krążków – proces fermentacji zanika, a piana opada. Na tym etapie drożdże osiadają na dno naczynia. Na powierzchni piwa tworzy się cienka brunatna warstwa zwana powłoką pofermentacyjną, kożuchem albo deką.

Kożuch był kiedyś zbierany z piwa ręcznie specjalnym narzędziem (długi trzonek z owalnym sitem). W kożuchu znajduje się wiele związków pofermentacyjnych niekorzystnych dla smaku piwa. Dlatego deka była zbierana delikatnie, aby nie dopuścić do wymieszania z piwem. Obecnie nie zbiera się deki. Osady te zostają w stożku zbiornika i po przepompowaniu piwa zostają usunięte przed myciem naczynia. Dawniej zakładano, że proces fermentacji trwa tyle dni ile procent ekstraktu posiada brzeczka. Czyli przy popularnym piwie 12% e.w., czas przebiegu fermentacji wynosił 12 dni. Dzisiejsze metody fermentacji oparte na nowoczesnych urządzeniach pozwalają na optymalizację procesu fermentacji i jego skrócenie do 9-10 dni. W czasie procesu fermentacji wydziela się energia cieplna. Dlatego kontrolowana jest również temperatura piwa. Przy pomocy istniejącego systemu chłodzenia utrzymywany jest właściwy reżim temperaturowy odpowiedni dla danego rodzaju drożdży.

Piwa fermentowane metodą klasyczną w otwartych kadziach fermentacyjnych mają z reguły wyższe zawartości takich związków jak octan etylu, octan izoamylu, aldehyd octowy i alkohole wyższe o owocowych aromatach. W przypadku fermentacji ciśnieniowej używanej w nowoczesnych browarach sterowanie składem piwa jest dużo łatwiejsze. Zmieniając temperaturę i ciśnienie fermentacji można doprowadzić do wytworzenia przez drożdże pożądanej ilości tych związków. W przypadku piw fermentacji górnej, obok wymienionych związków dochodzi do wytworzenia przez drożdże związków fenolowych, takich jak eugenol czy winyloguajakol, nadających charakterystyczny przyprawowy zapach niemieckim piwom typu Weizen czy niektórym belgijskim piwom specjalnym. Związki fenolowe wytwarzane przez drożdże fermentacji dolnej świadczą o zakażeniu dzikimi szczepami drożdży. Fermentacja piwa może trwać od 5 do kilkunastu dni.

Coraz mniej browarów stosuje klasyczną fermentację brzeczki w tradycyjnych otwartych kadziach fermentacyjnych oraz w poziomych tankach leżakowych ze względu na ich małą pojemność, trwałość i trudność w dezynfekcji i myciu tych urządzeń. W nowoczesnych browarach stosuje się zbiorniki pionowe o kształcie cylindryczno-stożkowym. Mają wysokość 20 m i pojemność 2000 hl. Piwo z jednego tanka wystarczyłoby do napelnienia 400.000 butelek półlitrowych.

fermentacja dolna

Jest to jeden z dwóch podstawowych rodzajów fermentacji, który zachodzi w temperaturze nie wyższej niż 5 do 13°C, dlatego nazywa się to fermentacją zimną. Proces zachodzi przy użyciu specjalnej odmiany drożdży dolnej fermentacji, które po przefermentowaniu cukrów osiadają na dno kadzi. Trwa od 7 do 10 dni. Piwo dolnej fermentacji warzone jest najczęściej ze słodu jęczmiennego, chmielu, drożdży piwowarskich i wody.

Lager uzyskiwany w tym procesie jest najpopularniejszym gatunkiem piwa na świecie. Rozwój tak dziś rozpowszechnionych gatunków piw jasnych nastąpił dopiero w XIX w. Ma to ścisły związek z rozwojem przemysłu oraz całym szeregiem wynalazków. Między innymi z wynalezieniem maszyny chłodniczej, rozwojem hut szkła (wytwarzanie tanich butelek). Wcześniej jedynym piwem dolnej fermentacji było ciemne, mało chmielone piwo monachijskie. W 1842 roku czeski browar Prazdnoj w Pilźnie jako pierwszy przeniósł fermentację i dojrzewanie do chłodzonych lodem piwnic. Uzyskano wtedy piwo o wspaniałym orzeźwiającym smaku, udekorowane czapą białej piany. Piwa typu lager występują także w odmianach ciemnych, np. koźlak, schwarzbier i porter bałtycki.

fermentacja górna

Jeden z dwóch podstawowych rodzajów fermentacji, który zachodzi w temperaturze pokojowej w granicach od 15 do 25°C. Proces zachodzi przy użyciu specjalnego szczepu drożdży górnej fermentacji, które utrzymują się na powierzchni piwa w postaci charakterystycznego kożucha. Dawniej wszystkie piwa były warzone metodą górnej fermentacji. Nazwa pochodzi stąd, że pączkujące drożdże wraz z wydzielającym się dwutlenkiem węgla wynoszone są na powierzchnię fermentującej brzeczki i gromadzą się w pianie, skąd łatwo je zebrać. Charakteryzują się przyjemnym aromatem drożdży (np. Weizenbier). Warzone są przy udziale przynajmniej 50% słodu pszenicznego oraz brzeczki o zawartości conajmniej 11% ekstraktu.

fermentacja spontaniczna

Proces fermentacji prowadzony przez drobnoustroje takie jak drożdże i bakterie, które wprowadzane są do brzeczki z surowcami do powstania zacieru w sposób niekontrolowany lub częściowo kontrolowany. Jest to najstarsza metoda fermentacji piwa stosowana często w przypadku piw belgijskich takich jak: lambic, gueuze, faro, kriek. Piwa te cechuje wyjątkowy i niespotykany nigdzie indziej bukiet aromatyczny, intensywny kwaśny smak i wytrawny charakter. Często zawierają dodatek owoców.

fermentor

Określane również skrótem CKT (cylindryczno-koniczny tank). To cylindryczne naczynie z charakterystycznym dnem stożkowym, w którym prowadzi się proces fermentacji brzeczki piwnej. Pojemność naczyń jest różna, najczęściej pow. 2000 hl. Zawartość takiego zbiornika wystarczyłaby do napełnienia 400.000 butelek półlitrowych. Te nowoczesne zbiorniki zastąpiły kadzie fermentacyjne, które są stosowane jeszcze tylko w małych browarach. Noszą nazwę fermentorów, gdy zachodzi w nich fermentacja cisnieniowa, lub tankofermentorów (unitanków), kiedy oprócz fermentacji zachodzi w nich jeszcze leżakowanie piwa. Są zautomatyzowane, wyposażone w armaturę ciśnieniową, próżniową, płaszczowe chłodzenie. Umożliwiają odzyskiwanie dwutlenku węgla, kondycjonowanie piwa, ściąganie drożdży i zdalny odczyt temperatury, ciśnienia i napełnienia. Mycie odbywa się za pomocą obrotowych głowic umieszczonych w środku zbiornika.

Na świecie można spotkać tankofermentory o pojemnościach do kilkunastu tysięcy hektolitrów. Tankofermentory stojące na wolnym powietrzu wyposażone są w chłodzenie amoniakalne lub glikolowe i izolację. Zabudowane można spotkać bez izolacji, wtedy chłodzone jest całe pomieszczenie. W latach 70-tych i 80-tych budowano tankofermentory bez chłodzenia, a piwo było pompowane przez zewnętrzny wymiennik ciepła, na którym schładzano je glikolem do zadanej temperatury. Taki system można jeszcze spotkać w kilku browarach niemieckich.

fermentownia

Miejsce w browarze przeznaczone do fermentacji brzeczki nastawnej. Celem procesu jest zamiana cukrów fermentujących pod wpływem drożdży piwowarskich na alkohol etylowy, dwutlenek węgla i produkty uboczne. Po raz Pierwszy na fermentacji dodajemy tlen, aby zapewnić wysoki przyrost masy drożdży. Do produktów ubocznych fermentacji należą estry, alkohole wyższe, aldehydy oraz związki zawierające siarkę. Brzeczka po schłodzeniu do temperatury 10°C i napowietrzeniu jest zadawana w przepływie drożdżami i przekazywana do tankofermentorów, gdzie rozpoczyna się proces fermentacji. W pierwszej fazie procesu następuje rozmnażanie drożdży (ich ilość wzrasta 3-4 krotnie i kończy się z chwilą wyczerpania rozpuszczonego tlenu w brzeczce).

Druga faza procesu fermentacji obejmuje wytworzenie się alkoholu etylowego, CO₂ i produktów ubocznych. Natępnie, w stadium wysokich krążków, proces fermentacji osiąga maksimum. Na koniec fermentacja zanika, temperatura zostaje obniżona, drożdże kłaczkują i opadają na dno, skąd zostają odpompowane. Głównym kryterium zakończenia procesu jest uzyskanie w piwie wymaganego poziomu zawartości alkoholu, dwuacetylu oraz ekstraktu końcowego. Powstałe piwo zielone (czyli młode) zostaje poprzez wymienniki ciepła schłodzone do okoła -1,5°C i przekazane do leżakowni.

festbier

Określenie piw niemieckich warzonych tylko na święta ludowe.

filtracja

Dział w browarze, w którym następuje filtrowanie i stabilizacja piwa celem nadania piwu odpowiedniej klarowności i połysku. Polega to na usunięciu zawiesin, które nie zdołały osiąść w tankach leżakowych. Na linii filtracyjnej jest używany: filtr świecowy usuwający zawiesiny (w tym celu używa się ziemii okrzemkowej jako materiału filtracyjnego), a następnie filtr PVPP, którego celem jest stabilizacja koloidalna, czyli pochłonięcie polifenoli zawartych w piwie (dzięki preparatowi PVPP przydatność piwa do spożycia standardowo wynosi 6 miesięcy). Na koniec karbonizator standaryzuje zawartość CO₂ w piwie. Gotowe przefiltrowane i ustabilizowane piwo przekazywane jest do tanków pośredniczących, skąd po ustalonym czasie odpoczynku i wykonaniu niezbędnych badań laboratoryjnych uzyskuje certyfikat przydatności i jest kierowane na rozlew butelkowy, puszkowy lub beczkowy (KEG).

filtrowanie brzeczki

Proces, który odbywa się w warzelni na gorąco, w temp. 75-78°C i ma na celu oddzielenie klarownej brzeczki od nierozpuszczalnych części ziarna (wysłodzin). Nierozpuszczalne części ziarna (łuska) osiadają na dno kadzi filtracyjnej i tworzą naturalną warstwę filtrującą. Filtrację prowadzi się w sposób grawitacyjny.

filtrowanie piwa

Piąty etap warzenia piwa mający na celu uzyskanie klarowności, usunięcie bakterii oraz drożdży użytych wcześniej do fermentacji. Piwo po etapie leżakowania posiada już wszystkie pożądane cechy sensoryczne. Filtracja pozwala zachować piwu stabilność koloidalną (brak zmętnień) przez cały okres przydatności do spożycia. Dzięki filtracji uzyskuje się wydłużony okres przydatności (nawet do 6 miesięcy).

W średniowieczu używało się filtrów ze słomy i trzciny z plew zbożowych. Dzisiaj wykorzystuje się w tym celu ziemię okrzemkową lub nowoczesną technikę membranową. Zarówno proces filtracji, jak i rozlewu piwa niesie za sobą wiele zagrożeń dla stabilności jego profilu smakowego.

Podczas filtracji przez ziemię okrzemkową dojść może do pojawienia się posmaku metalicznego. Jony żelaza wypłukane ze złoża filtracyjnego mogą spowodować pojawienie się tej negatywnej cechy. Duży wpływ na poziom bezpieczeństwa podczas filtracji mają warunki przechowywania ziemi okrzemkowej. Warunki nieodpowiednie (np. wilgoć) w łatwy sposób spowodować mogą pojawienie się zapachu stęchłego, który z kolei może zostać przeniesiony do piwa. Kolejnym punktem kontrolnym powinny być dozowniki wszelkich dodatków takich jak preparaty enzymatyczne, stabilizatory etc. Przed dopuszczeniem jakichkolwiek dodatków należy dokładnie zbadać ich wpływ na profil smakowy i możliwe interakcje z innymi smakami i zapachami.

finisz piwa

Finisz to określenie zaczerpnięte z języka kiperów wina. Określa końcowy posmak, który jest niejako zakończeniem smaku. W przypadku piwa finisz to goryczka chmielowa, która może być krótka, długa, cierpka, garbnikowa lub pozostająca. W budowaniu finiszu piwa często biorą udział posmaki słodowe.

first choice

Odmiana chmielu wywodząca się z Nowej Zelandii. Była hodowana od 1960 do 1980 r. Obecnie nie jest produkowana.

Zawierała około 5% alfa-kwasów.

first gold

Brytyjska odmiana chmielu o właściwościach aromatycznych i goryczkowych. Charakteryzuje się dobrze zbalansowaną, orzeźwiającą goryczką i cytrusowymi nutami zapachowymi. Jest stosowany do chmielenia piw górnej fermentacji. Doskonały do piw w tradycyjnym stylu angielskim lub z gatunku American Ales i Belgian Blond & Tripels, czy też Season.

fitting

Zawór wielofunkcyjny – główny element beczki stalowej typu KEG nazywany potoczne "sercem" beczki. Jego sprawność techniczna decyduje o prawidłowym myciu, napełnianiu i opróżnianiu z piwa. Na rynku występują najczęściej fittingi z zaworem płaskim lub koszykowym.

flamandzkie brown ale

Patrz: flanders brown ale.

flamandzkie czerwone ale

Patrz: flanders red ale.

flanders red ale

Flamandzkie czerwone piwo fermentacji spontanicznej z zastosowaniem dzikich drożdży (podobnie jak lambic). Poddawane jest długiemu leżakowaniu w drewnianych beczkach (około 18 miesięcy), a po nim zostaje zmieszane z młodszym 8-miesięcznym. Nazywane burgundem Belgii, jest najbardziej winne ze wszystkich innych stylów piwa. Czerwony kolor pochodzi od długo gotowanego słodu, jednak w miarę dojrzewania piwa w beczce nabiera bardziej matowego, ciemniejszego odcienia czerwieni. W smaku owocowe (wiśnie, pomarańcze, śliwki, porzeczki) i kwaskowe. Goryczka na niskim poziomie, chmiel służy głównie jako konserwant, nie są używane chmiele o wysokiej zawartości alfa kwasów. Flamandzkie ale to lokalne piwo Zachodniej Flandrii.

Przykłady piw w stylu flamandzkie czerwone ale: Rodenbach Grand Cru, Duchesse de Bourgogne, Southampton Flanders Red Ale.

Fondue piwne

Nietypowe fondue – ementaler, cheddar i …piwo Budweisser (oczywiście czeskie, nie amerykańskie), popularne szwajcarskie danie bożonarodzeniowe

czas: 15 minut
ilosc porcji: 4

skladniki:

• 700 g sera cheddar
• 120 g sera ementaler
• 2 łyżki mąki
• k. 400 ml piwa Budweisser
• 2 ząbki czosnku
• 1 łyżeczka musztardy
• sól, pieprz

dodatki: ciemne pieczywo, pomidory, marchewka, brokuły, kalarepka, seler naciowy itd

p1 rzyrzadzanie:

Sery zetrzeć na tarce o dużych oczkach. Wrzucić do trebki, dodać mąkę, torebkę zamknąć lub zawiązać i składniki dokładnie wymieszać, energicznie potrząsając. W garnku podgrzać piwo wraz z rozgniecionym czosnkiem. Gdy już prawie wrze, rozpocząć stopniowo dodawanie serów. Cały czas mieszać. Gdy po dodaniu całego sera jest za gęste, dolać nieco piwa. Dodać musztardę, sól, pieprz. Przelać do garnka do fondue. Podawać z pokrojonym w kostkę ciemnym pieczywem, słupkami marchwi i kalarepy, podzielonym na różyczki i zblanszowanym brokułem, ćwiartkami pomidorów, kawałkami selera naciowego.

Źródło: http://www.palcelizac.pl/?przepis=467

foreign extra stout

Bardzo ciemne, dosyć gęste i kremowe, palone piwo typu ale, o umiarkowanej mocy. Jego warianty warzone w tropikach mogą być całkiem słodkie, podczas gdy wersje eksportowane z Wielkiej Brytanii są bardziej wytrawne i mocniejsze.

Krótka historia: Na początku XIX wieku ten typ gęstego stouta był warzony w Wielkiej Brytanii na potrzeby tropikalnych regionów należących do Imperium.

Z pozoru kuriozalna może się wydawać popularność tego mocnego piwa w gorącym klimacie – większość osób przy wysokiej temperaturze preferuje piwa lekkie. Jednak jeśli wziąć pod uwagę regenerujące i odżywcze właściwości foreign extra stout, to jego ugruntowana pozycja wśród "tropikalnych" piwoszy jest jak najbardziej uzasadniona. Wersje warzone w tropikach są dość słodkie, podczas gdy przeznaczone na eksport brytyjskie wersje tego piwa są umiarkowanie wytrawne. Smak palonego ziarna i słodu jest wyraźny, choć dużo mniej ostry niż w przypadku dry stouta. Tropikalne wersje foreign extra stouta mają wyczuwalny owocowy posmak, łagodny smak ciemnego słodu i umiarkowaną goryczkę. Z kolei wersje eksportowe wydają się mieć mocniejszy palony smak, mniej owocowy charakter i są bardziej gorzkie.

Przypalone palety smakowe obydwu tych piw mogą zawierać nuty kawowe, czekoladowe lub lekko palonego ziarna. Smak chmielu jest prawie niewyczuwalny. Zawartość alkoholu jest na tyle wysoka, że piwo jest nieco rozgrzewające. Piwo to jest dość intensywnie gazowane.

Zawartość alkoholu: 5,5-8%.

Gorycz (w International Bittering Units): 30 – 70

Region występownia: Poza Wielką Brytanią i USA piwo to jest warzone m.in. w takich egzotycznych krajach jak Sri Lanka, Jamajka, czy Trynidad i Tobago.

Przykłady marek: Lion Stout (Sri Lanka), ABC Stout, Dragon Stout, Royal Extra "The Lion Stout" (Trynidad i Tobago), Jamaica Stout, Guinness Extra Stout, Guinness Foreign Extra Stout, Coopers Best Extra Stout, Freeminer Deep Shaft Stout, Sheaf Stout, Bell's Double Cream Stout.

Fortuna Browar

Pierwsze wzmianki o miłosławskim piwie sięgają początków XVII wieku. W roku 1626 dokonano urzędowego zapisu o ugotowaniu pierwszych warów piwa. Miłosław okazał się prężnym ośrodkiem piwowarskim, gdyż w kolejnych latach czopowe, odpowiednik podatku akcyzowego, płaciło aż trzydziestu sześciu mielcarzy, jak wówczas nazywano piwowarów. W 1794 roku cieszące się zasłużoną sławą piwo miłosławskie wysyłano do Gdańska, skąd ładowane na okręty ruszało w szeroki świat.

W roku 1889 w Miłosławiu nastała nowa era piwowarstwa. Staraniem okolicznych mieszczan wybudowano nowoczesny jak na owe czasy browar parowy – Fortunę, który stał się bezpośrednim spadkobiercą trzywiekowej tradycji piwowarskiej. Odebrany prawowitym właścicielom przez hitlerowców w 1939 roku, a przez komunistów w 1950 roku, powoli niszczał, zaś znakomite i cieszące się dobrą sławą miłosławskie piwo odchodziło w zapomnienie.
W roku 1995 zrujnowany, wyeksploatowany do granic możliwości i pozbawiony dobrego imienia browar odzyskali spadkobiercy przedwojennych właścicieli. Dwa lata później powstała spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Browar Fortuna, która od ośmiu lat z pasją i sukcesami na koncie stara się przywrócić browarowi dawny splendor i ożywić wielowiekową tradycję piwowarską ziemi miłosławskiej.

Współcześnie Fortuna jest miejscem prymatu tradycji piwowarskiej i klasycznych receptur nad owczym pędem ku zwiększaniu liczby puszek i butelek warzonego piwa. W browarze nowoczesna technika pozostaje w służbie tradycyjnej sztuki piwowarskiej, która nakazuje piwo warzyć uczciwie z najszlachetniejszych odmian słodu jęczmiennego i chmielu, pozwolić mu długo dojrzewać. Otrzymane w ten sposób piwo posiada niepowtarzalny smak, który zadowala podniebienia najbardziej wyrafinowanych piwoszy w kraju i za granicą. Popularne piwa z browaru to: Fortuna Czarne, Czarne Miodowe, Czerwony Smok, Złoty Smok, Srebrny Smok, Czarny Smok, Komes.

fuggles

Angielska odmiana chmielu aromatycznego, którego początki są datowane są na rok 1875 w hrabstwie Kent. Nazwa pochodzi od jego plantatora – Richarda Fuggle. Słynny fuggles uprawiany jest przede wszystkim w hrabstwach Worcestershire i Hereforshire. Dodatkowo występuje w Stanach Zjednoczonych pod nazwą oregon fuggles oraz w Słowenii jako styrian golding. Chmiel ten daje zarówno goryczkę, jak i aromat. Cechuje się wysoką zawartością alfa-kwasów. Posiada delikatny, anyżowy, lekko miętowy zapach z nutą owoców tropikalnych. Bywa łączony z odmianą goldings aby uzyskać bogaty aromat, z którego słyną tradycyjne, angielskie piwa typu ale.

Funnel

Patrz: urządzenia do picia piwa.

Galaxy

Najbardziej znany australijski chmiel, bardzo popularny w Europie i Stanach Zjednoczonych. Może być stosowany w większości stylów piwnych, często używany jako single hop, choć według znawców najlepiej sprawdza się w mocno goryczkowych wersjach India Pale Ale i Pale Ale. Charakteryzuje się aromatem cytrusowym z przewagą owoców passiflory i brzoskwini. Powstał w połowie lat 90 XXw. jako krzyżówka wysokogoryczkowych odmian australijskich z europejskimi. Zawartość alfa-kwasów 11-16%.

galena

Amerykańska odmiana chmielu o charakterze goryczkowym ze względu na wysoki poziom alfa-kwasów. Galena pod wieloma względami przypomina odmianę first gold, a jej nuty aromatyczne nasuwają podobieństwo do odmiany bulion, którą kiedyś używała marka Guinness. Posiada słodkawy aromat owoców z wyraźną nutą czarnej porzeczki, która świetnie współgra z dobrze zbalansowanym poziomem intensywnej goryczki.

Gambrinus

Patron piwowarów, którego imię historycy francuscy tłumaczą jako "warzący piwo". Syn Henryka, księcia Brabantu i powabnej Alix, księżnej burgundzkiej. Urodził się w 1251 roku, a później władał ziemiami Brabantu, Lothieru i Limburga. Zdobył sławę jako dzielny rycerz, uczestnicząc w wielu turniejach rycerskich. Miał tytuł protektora cechu piwowarów i zasłynął z prawdziwie cudownych zdolności wlewania w siebie beczek piwa. Gambrinus był przedstawiany jako otyły mężczyzna siedzący w zbroi na beczce piwa, z wieńcem zboża na głowie i radośnie wypijający kufel złocistego napoju. Do jego ulubionych trunków należały brukselski-lambic, czerwone roetbier i czarne zwartbier. Kult świętego Gambrinusa rozpowszechniał się szybko w Niderlandach, Niemczech i Francji.

garbniki

Bezazotowe substancje naturalne mające charakter polifenoli. Tworzą trwałe połączenia z białkami w postaci osadu. Źródłem garbników w piwie jest chmiel oraz słód. Pomimo ich negatywnej cechy wytrącania osadów białkowych właściwości garbników są bardzo cenne, ponieważ niszczą szkodliwe dla organizmu wolne rodniki.

gatunek piwa

Gatunek piwa to jedna z gałęzi rodowodu piwa odróżniająca od siebie poszczególne typy piwa.

Głównym czynnikiem dzielącym style piwne jest rodzaj fermentacji – górna, dolna, bądź spontaniczna.

Kolejnym elementem, dzięki któremu na świecie istnieje ponad 50 gatunków piwa jest skład surowcowy.

Do różnych stylów piwa używa się innych rodzajów chmielu w różnych dawkach oraz wszelakich odmian słodu (np. pilzneński, monachijski, karmelowy, palony), a także takich surowców niesłodowanych jak owies, pszenica czy kukurydza. Różne połączenia wyżej wymienionych czynników i surowców umożliwiają warzenie odmiennych i wyjątkowych gatunków piwa.

GEISSENMASS

GEISSENMASS

0,5 l jasnego piwa
80 ml likieru wiśniowego
0,5 l coli

Wlać piwo do kufla (powinien mieć ponad litr pojemności). Dodać likier. Uzupełnić Colą – najlepsza jest Cherry Coke. Zamieszać i wypić.

geraniol

Związek z grupy estrów o kwiatowym aromacie przypominającym woń różaną. Pochodzi od chmielu, powstaje z olejków chmielowych w procesie gotowania brzeczki. W piwie zawsze występuje w niewielkich stężeniach. Technika degustacji w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem. Zapach różany wbrew pozorom nie jest wcale odległy od piwa. Co więcej, jest w większości piw obecny. Geraniol to związek aromatyczny, który jest składnikiem większości odmian chmielu. Jego zapach, przypominający różaną woń, stanowi jeden ze składników bukietu piwa i świetnie komponuje się z takimi aromatami jak chmielowy, owocowy czy kwiatowy. Zapach różany jest najlepiej wyczuwalny w mocno chmielonych piwach w stylu bitter ale lub pilsner.

Glacier

Chmiel wyhodowany w Uniwersytecie Stanowym w Waszyngtonie w 2000r. Należy do grupy chmieli o zastosowaniu dualnym (aromat i goryczka). Posiada 5,5% alfa-kwasów, a jego cytrusowo-owocowy (morela, gruszka) charakter pasuje do stylów angielskich i amerykańskich (Ale, English Pale Ale, Porter, Stout, Extra Special Bitter).

głowica nabijająca

Urządzenie służące do podłączania beczki (KEG) z piwem oraz do połączenia beczki z butlą dwutlenku węgla. Piwo z głowicy kierowane jest do urządzenia wyszynkowego (kolumny barowej).

Gnocchi z pesto brokułowym

Składniki

• surowe brokuły
• oliwa z oliwek
• 1 kg ziemniaków
• 1 i 1/4 szklanki mąki
• 1 jajko
• płatki migdałów
• ½ łyżeczki gałki muszkatołowej
• pęczek świeżej bazylii
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Ugotowane ziemniaki mielimy maszynką i mieszamy z mąką, solą i jajkiem, a następnie dokładnie wyrabiamy ciasto, aby uzyskać gładką masę. Ilość dodanej mąki decyduje, jak twarde będą gnocchi. Ciasto dzielimy na kilka części, aby uformować wałki o szerokości 1,5 cm. Dalej dzielimy je na prostokąty o długości nieprzekraczającej 2 cm. W środek każdego nakładamy łyżeczkę pesto brokułowego i delikatnie zamykamy całość, rolując na stolnicy i podsypując w razie potrzeby mąką. W momencie gdy uzyskamy już kształt obły, używamy widelca, aby uzyskać typowe dla gnocchi karbowanie.

Farsz do gnocchi przypomina konsystencją pesto. Do miksera wrzucamy zblanszowane brokuły (podzielone na różyczki), sól, pieprz, listki bazylii, startą gałkę oraz oliwę. Dolewamy delikatnie oliwę, a na koniec dosypujemy 2 łyżki płatków migdałowych.
Gnocchi gotujemy w osolonej wrzącej wodzie, do momentu, w którym wypłyną na powierzchnię.

Gofry z pieczoną karkówką

Składniki

• 2 szklanki mąki
• 1 duża łyżeczka proszku do pieczenia
• szczypta soli
• 3 łyżki szklanki cukru
• 3 jajka
• 1 szklanka mleka
• sałata lodowa
• musztarda dijon
• 1 kg karkówki
• 0,5 l Pilsnera Urquella
• 2 łyżki miodu akacjowego
• liść laurowy
• ziele angielskie
• pieprz i sól
• 1 l bulionu warzywnego
• oliwa z oliwek
• roszponka
• 1 duży pomidor
• majonez
• owoc granatu

Sposób przygotowania karkówki

Karkówkę oczyszczamy, myjemy i osuszamy. Przygotowujemy marynatę z miodu, piwa i oliwy. Mięso solimy i pieprzymy oraz pokrywamy warstwą musztardy. Pozostawiamy w marynacie na około 3 godziny. Po tym czasie wyjmujemy z marynaty i osuszamy. Pieczemy w temperaturze 130 st. C przez około 4-6 godzin, dolewając systematycznie bulion. Mięso powinno być delikatne i rozpadać się pod naciskiem widelca.

Sposób przygotowania gofrów

Mąkę, proszek do pieczenia, sól, żółtka, cukier oraz mleko łączymy ze sobą w dużej misce i miksujemy. Do masy dodajemy ubite białka i delikatnie mieszamy. Ciasto wylewamy do gofrownicy małą chochelką i pieczemy na złoty kolor. Studzimy na ręczniku papierowym.

Gofry pokrywamy warstwą majonezu. Ręcznie porozdzieraną karkówkę nakładamy na powierzchnię gofra. Całość pokrywamy roszponką, pokrojonym w grube plastry pomidorem oraz owocami granatu. Przykrywamy świeżym gofrem i przebijamy wykałaczkami dla ułatwienia podziału na równe części.

golden

Patrz: blond ale.

golding (amerykański golding)

Aromatyczny chmiel amerykański wywodzący się z odmiany East Kent Golding. Hodowany w stanach Oregon i Waszyngton od 1993 r. Używany głównie do piw w stylu angielski ale, barley wine oraz belgijski ale.

Posiada niską zawartość alfa-kwasów (4-6%) i delikatny aromat ziemisty, ziołowy, przyprawowy i kwiatowy.

goldings

Znana również pod nazwą english golding odmiana chmielu z Canterbury, której odkrycie datuje się na rok 1790. Brytyjski Goldings jest bardzo wymagającą rośliną źle znoszącą wilgoć i chłód. Główne nuty aromatyczne tej odmiany to cytrynowy, cedrowy i ziemisty. Dodatkowo słodkawy, delikatny i lekko pikantny zapach wpływa na wyrafinowany końcowy posmak napoju. Ten rodzaj chmielu jest podstawowym składnikiem wielu tradycyjnych angielskich piw.

Golonka

To staropolska optrawa według niektórych wyśmienicie smakująca do PIWA!

Golonkę można podawać na różne sposoby, jednym z apetyczniejszych jest:

GOLONKA PIECZONA W PIWIE

prztygotowanie:

Składniki:
6 porcji:

• 2 przednie golonki
• włoszczyzna
• liść laurowy
• po kilka ziaren ziela angielskiego i pieprzu
• 1,5 łyżki kminku
• sól
• 2 szklanki jasnego piwa do polewania

Wykonanie:

Golonki opal, oskrob, opłucz, zalej wrzącą wodą, posól, dodaj liść laurowy, ziele angielskie, pieprz i powoli gotuj, aż mięso będzie prawie miękkie. Wtedy włóż umytą, obraną włoszczyznę i dogotuj ją. Golonki wyjmij i po ostudzeniu wyluzuj z kości. Natomiast skórę natnij w kratkę i posyp kminkiem. Upiecz w gorącym piekarniku (najlepiej na rożnie), obracając i polewając co pewien czas piwem, aż skórka będzie rumiana i chrupiąca

smaczne jest też

GOLONKA GOTOWANA

przygotowanie:

Składniki:
6 porcji:

• 1 kg golonki (2 przednie lub jedna tylna)
• włoszczyzna
• 2 liście laurowe
• po kilka ziaren ziela angielskiego i pieprzu
• sól

Wykonanie:

Golonki opal, oskrob i opłucz, wstaw do garnka i zalej wrzącą wodą. Dodaj ziele angielskie, liście laurowe i pieprz, posól. Gotuj na małym ogniu do miękkości. Dodaj włoszczyznę i gotuj. Golonki wyjmij i podawaj np. z chrzanem.

goryczka

Odczucie smakowe, wyczuwalne w tylnej części języka. Za jej powstawanie odpowiedzialny jest chmiel, a także częściowo łuska ziarna słodu jęczmiennego. Dodatkowo w piwach ciemnych, goryczka uzupełniana jest przez smak palonych ziaren zbóż – goryczka palona. Jest pozytywną cechą większości gatuków piw, ale powinna mieć charakter przemijający, w przeciwnym razie może się objawiać również jako wada. Jeżeli goryczka utrzymuje się długo, pozostawiając nieprzyjemny, piekący posmak, oznacza to, że do warzenia piwa zostały użyte surowce niskiej jakości (słód i chmiel), które mogły zawierać garbniki w zbyt dużym stężeniu.

W piwowarstwie poziom goryczy określa się jednostkami BU (bitter unit). 1 BU = 1mg kwasów w 1 litrze. Dzięki obecności goryczki piwo posiada właściwości orzeźwiające oraz przemywa kubki smakowe, co sprawia, że nadaje się jako dodatek do większości potraw. Smak gorzki to cecha, która bywa różnie interpretowana, w zależności od tego, jaki styl piwa poddajemy ocenie. W jasnych lagerach sytuacja jest prosta. Czujemy wyraźną chmielową goryczkę, która jest jednowymiarowa i prosta do opisania. W wielu ciemnych piwach, jak stouty, portery czy koźlaki mamy do czynienia z goryczką złożoną ze standardowej, chmielowej i palonej pochodzącej z ciemnych słodów. Z kolei w belgijskich piwach pszenicznych (witbier) znaleźć możemy goryczkę ziołowo-cytrusową, będącą wynikiem dodawania do tego piwa skórki owoców cytrusowych i kolendry. Każde z tych doznań odczuwane jest w innej części języka toteż degustując różne style piwa powinniśmy zmysły postawić w stan najwyższej gotowości, tak by wyczuć najdrobniejsze nawet goryczkowe niuanse.

Miłośnikom wyrazistych piw, których goryczka przyprawia o przyjemny orzeźwiający dreszcz, warto polecić dwa gatunki. Pierwszy to IPA (India pale ale), piwo które dawniej było wysyłane do angielskich kolonii w Indiach. Ze względu na długą podróż piwa te były bardzo mocno chmielone i miały wysoką zawartość alkoholu, co zapewniało im wydłużenie trwałości smaku. Gatunek ten do dzisiaj przetrwał w tej formie i jest wzorcem, na którym można się uczyć chmielowego aromatu. Na koniec zaś klasyka gatunku, czyli Bitter Ale. To chyba najbardziej gorzkie piwo na świecie. Poziom goryczy nawet trzykrotnie przewyższa najbardziej gorzkie niemieckie pilznery. Warto o tym pamiętać zabierając się do tego gatunku. Docenianie tak silnej chmielowej goryczki musi odbywać się świadomie. Nie od rzeczy będzie przygotować sobie kawałek, twardego, żółtego sera, który będzie doskonałym akompaniamentem i przerywnikiem dla gorzkich doznań.

gorzkie piwa

Patrz: goryczka.

gose

Odmiana piwa pszenicznego warzonego w Niemczech, w okolicach miejscowości Lipska i Goslar (przez które przepływa rzeka Gose). Uznawane za jedno z najstarszych piw na świecie (czasy cesarza Ottona III, około 996 r.). Tradycyjnie powstawało metodą spontanicznej fermentacji, obecnie warzone przy użyciu drożdży górnej fermentacji i dodanie bakterii kwasu mlekowego lub słodu zakwaszającego. Co nietypowe dla piw niemieckich, w procesie warzenia dodawana jest kolendra i sól. W smaku wyraźnie kwaśne (co przywołuje na myśl lambika), słone, delikatnie chmielowe i ziołowe. Alkohol waha się na poziomie 4-5% obj.

Przykłady piw w stylu gose: Westbrook Brewing Gose, Leipziger Gose, Golden Gate Gose.

green bullet

Nowozelandzka odmiana wykwintnego chmielu o charakterze goryczkowym. Posiada chmielowy aromat z sosnowo-cytrusowymi nutami zapachowymi. Polecana jako składnik piw górnej fermentacji w stylu IPA, pale ale, czy stout.

Grillowane kromki z miodem i pomidorami

Składniki

• 1 kubeczek pomidorków koktajlowych
• Ser śmietankowych
• Miód akacjowy
• Chleb pszenny lub pszenno-żytni
• Świeże gałązki rozmarynu
• Świeżo mielony pieprz
• Sól morska
• Oliwa z oliwek

Sposób przygotowania

Chleb pokroić na kromki grubości 2 cm i grillować przez około 2 minuty z każdej strony. Zgrillowane kromki skropić delikatnie oliwą z oliwek i nałożyć serek śmietankowy. Całość posolić i popieprzyć oraz polać cienką warstwą miodu (do smaku). Pomidory umyć i grillować po kilka minut z każdej strony, albo używać do tego patyczków drewnianych albo samych gałązek rozmarynu. Po kilku minutach dobrze posolić je solą morską i podawać z grillowanymi kanapkami.

Grisette

Piwo wywodzące się z regionu Hainut w południowo-zachodniej Belgii (Walonia). Tak jak style saison czy biere de garde kojarzone były z rolnikami, grisette to piwo górników.

Nazwa (gris – szary) odnosi się do szarych ubiorów kobiet, które podawały piwo kończącym pracę górnikom. Smakowo piwo bardzo przypominało styl saison, było od niego jednak lżejsze i zawierało również pszenicę. Warzono je na przełomie zimy i wiosny, przechowywano w drewnianych beczkach. Nie było ono przesadnie chmielone, pełniło rolę napoju orzeźwiającego. 

Grupa Żywiec

Grupa Żywiec to jeden z czołowych producentów piwa w Polsce oferujący najszersze portfolio 13 stylów piwnych, 16 marek i 41 produktów. Marką flagową firmy jest Żywiec – jedna z najcenniejszych polskich marek i jedno z najpopularniejszych polskich piw eksportowych, sprzedawane za granicą od ponad stu lat. Do najsilniejszych marek spółki należą również: Heineken, Desperados, Warka i Tatra. Ważną część oferty Grupy Żywiec stanowią piwa regionalne: Królewskie (Polska centralna), Leżajsk (Polska południowo-wschodnia) i Specjal (Polska północna), Brackie (Polska południowo-zachodnia). Firma prowadzi również sprzedaż zagranicznych piw specjalnych (Paulaner, Affligem). Spółka powiązana jest z Grupą HEINEKEN. W 2015 roku Grupa Żywiec sprzedała ponad 11 mln hektolitrów piwa warzonego w pięciu browarach, tj. w Arcyksiążęcym Browarze w Żywcu, Browarach w Warce, Elblągu, Leżajsku oraz w Browarze Zamkowym Cieszyn. Więcej informacji o firmie: www.grupazywiec.pl

GRZANE CHŁODZONE PIWO MIODOWE

GRZANE CHŁODZONE PIWO MIODOWE

Składniki:

• 0,5 l piwa
• 3 łyżki miodu,
• 1 łyżeczka mąki ziemniaczanej,
• 2kieliszki (80 ml) whisky lub wódki,
• duża szczypta mielonego cynamonu

Przepis:
Zagrzej piwo z miodem i cynamonem. Dopraw mąką ziemniaczaną rozmieszaną z niewielką ilością piwa i podgrzej całość. Gdy płyn zgęstnieje, zdejmij go z ognia,ostudz i dodaj whisky lub wódkę. Napój podawaj schłodzony.

Grzane piwo

Grzane piwo:

0,5 l jasnego piwa
0,5 łyżeczki cynamonu
0,5 łyżeczki zmielonych goździków
2 łyżki cukru

Wsyp cukier, cynamon i zmielone goździki do niedużego garnka, zalęj je siedmioma łyikami piwa, zamieszaj i poczekaj aż cukier się rozpuści, zagotuj i przetrzymaj pod pokrywką 3 minuty. Dolej pozostałe piwo, przykryj garnek pokrywką i na silnym ogniu doprowadź do wrzenia. Odczekaj chwilę, aż przyprawy osiądą na dnie i porozlewąj napój do porcelanowych albo kamionlcowych kubków.

GRZANE PIWO Z CUKERM I KORZENIAMI

GRZANE PIWO Z CUKREM I KORZENIAMI

Składniki:

• piwo jasne
• cukier
• goździki
• cynamon w lasce
• gałka muszkatulowa
• skórka pomarańczowa

Przepis:
Piwo wlać do emaliowanego naczynia, dodać cukier i korzenie do smaku. Ogrzewać ok. 15 minut, nie doprowadzajac jednak do zagotowania. Podawać na ciepło.

GRZANE PIWO Z POMARAŃCZA

GRZANE PIWO Z POMARAŃCZA

Składniki:

• 0,5 l piwa
• 1 dorodna, intensywnie wybarwiona pomarańcza
• kawałek cynamonu
• 4 goździki
• 1,5 czubatej łyżki cukru

Przepis:
Obetrzyj aromatyczną skórkę z pomarańczy; wyciśnij i odcedz sok z owocu. Do niewielkiego garnka wsyp cukier, startą skórkę pomarańczową i cynamon; zalej te przyprawy siedmioma łyżkami piwa, wymieszaj aż do rozpuszczenia cukru i zagotuj pod przykryciem. Wlej pozostałe piwo i sok z pomarańczy, przykryj i na silnym ogniu szybko doprowadz do wrzenia. Podawaj w kielichach na nóżce lub w małych, kamionkowych kubeczkach. Podawać na ciepło.

GRZANE PIWO Z ŻÓŁTKAMI

GRZANE PIWO Z ŻÓŁTKAMI

Składniki:

• 0,5 l piwa
• 2 żółtka
• 2 łyżki cukru
• kawałek cynamonu
• 4 goździki

Przepis:
Utrzyj żółtka z cukrem do białości. W oddzielnym naczyniu zagotuj piwo z cynamonem i goździkami. Ciągle mieszając, wlewaj powoli wrzące piwo do utartych żółtek aż do zgęstnienia. Uważaj, by nie doprowadzić do wrzenia, bo wówczas żółtka się zwarzą. Napój podawaj w porcelanowych filiżankach lub kubkach. Podawać na ciepło.

Grzaniec

GRZANIEC

Inaczej grzane piwo – to napój alkoholowy, którego głównym składnikiem jest piwo, podawany na ciepło. Doskonale smakuje zimą.

Rodzaje piw grzanych

1. Piwo grzane pospolite

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 0,5 łyżeczki cynamonu
• 0,5 łyżeczki zmielonych goździków
• 2 łyżki cukru

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Wsyp cukier, cynamon i zmielone goździki do niedużego garnka, zalęj je siedmioma łyikami piwa, zamieszaj i poczekaj aż cukier się rozpuści, zagotuj i przetrzymaj pod pokrywką 3 minuty. Dolej pozostałe piwo, przykryj garnek pokrywką i na silnym ogniu doprowadź do wrzenia. Odczekaj chwilę, aż przyprawy osiądą na dnie i porozlewąj napój do porcelanowych albo kamionlcowych kubków.

2. Piwo grzane z ziołami:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 2 jaja
• 3-4 łyżki cukru
• kawałek cynamonu
• 3-4 goździki

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Zagotować piwo z cynamonem i goździkami. Żółtka utrzeć, po czym wlewać do nich po trochu gorące piwo, ciągle mieszając. Podgrzać, aż lekko zgęstnieje. Nie gotować. Podawać w dzbanku porcelanowym, rozlewając do porcelanowych kóbków. Jako dodatek można podać grzanki lub biay ser pokrojony w kostkę.

3. Piwo grzane z cukrem:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 5-6 łyżeczek cukru .

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

do piwa wsypać cukier i zagotowaćw emaliowym garnuszku pod przykryciem. Przelać do szklanego dzbanka i rozlewać do wysokich szklanek.

4. Piwo grzane z pomarańczą:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 1 dorodna, intensywnie wybarwiona pomarańcza
• cynamon
• 4-5 goździki
• 5-6 łyżeczek cukru

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Zetrzyj na tarce aromatyczną skórkę z pomarańczy, wyciśnij i odcedĄ sok z owocu. Do niewielkiego gamka wsyp cukier, startą skórkę pomarańczową i cynamon; zalej te przyprawy siedmioma łyżkami piwa, wymieszaj aż do rozpuszezenia cukru i zagotuj pod przykryciem. Wlej resztę piwa i sok z pomarańczy, przykryj i na silnym ogniu szybko doprowadź do wrzenia. Podawaj w kielichach na nóżce lub w małych, kamionkowych kubeczkach.

5. Piwo porzeczkowe:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 0,25 l soku z czarnej porzeczki
• średniej wielkości cytryna
• odrobina wanilii

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Podgrzej na małym ogniu piwo, tak by nie wykipiało, dodąj sok z czarnej porzeczki i dobrze wymieszaj. Dopraw do smaku wanilią. Cytrynę pokrój w plasterki i włóż do powstałego ponczu.

6. Piwo z dużą pianką

SKŁADNIKI:

• 1 l jasnego piwa
• 4 jaja
• 6 łyżeczek cukru
• 1/2 łyżeczki cynamonu
• 1/2 cytryny

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Ubić ręcznie lub w mikserze jajka z piwem, dodając cukier, cynamon i skórkę cytryny. Stale mieszając podgrzewać. Nie dopuścić do zagotowania. Podawać gorące, w pucharkach szklanych.

7. Piwo Egzotyczne:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 1,5 łyżki naturalnego miodu
• 1 jąjko
• 1 cytryna
• 1 pomarańcza

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Zagrzej piwo, dodaj miód i ubite na kogel-mogel jajko. Rozdziel pomarańcze i cytrynę na pół. Połowę owoców pokrój i dodaj do ogrzanej masy, z drugiej części owoców wyciśnij sok i również dodaj da piwa. Ciągle mieszając doprowad do wrzenia. Podawaj gorące w porcelanowych filiżankach lub kubkach.

źródło: http://www.e-drinks.com.pl/index3.html

Grzaniec – przepis

Do 1 litra piwa ( np. Dębowe Mocne) dodać 1 łyżkę cukru, 1 łyżeczkę miodu, laskę cynamonu ( może być także cynamon mielony-pół łyżeczki), kilka mielonych goździków i szczyptę imbiru. Piwo podgrzać jednak nie gotować, idealna temperatura to około 60 C. Zapobiegnie to wytrącaniu się osadu. Można także dodać odrobinę startej skórki pomarańczowej i soku owocowego, należy jednak uważać na proporcje między używanymi składnikami.( Dodanie zbyt dużej ilości np. goździków spowoduje że zamiast delektować się gorącym napojem, wypełnimy sobie kubki smakowe dentystycznym aromatem).W osobnym naczyniu utrzeć 2 żółtka z niewielką ilością cukru i zalać gorącym piwem intensywnie mieszając. Całość podgrzać. Dla tych, którym niemiły jest korzenny aromat, przepis na piwo porzeczkowe. Podgrzać trzy butelki jasnego piwa, dodać szklankę soku z czarnej porzeczki, wymieszać. Do napoju włożyć kawałek laski wanilii. Dobrze umyć i wyparzyć cytrynę, pokroić ja na plasterki i włożyć do piwa. Przed podaniem wyjąć wanilie. Piwny grzaniec podajemy oczywiście w ciężkim porcelanowym lub kamionkowym kuflu, najlepiej z przykrywką.

grzęda

Nazwa związana z procesem słodowania (kiełkowania ziarna) prowadzonego w starego typu słodowniach tzw. klepiskowych. Namoczone ziarno rozłożone na twardym podłożu – klepisku w postaci cienkiej warstwy nazywane było grzędą.

GUACARITA DRINK

GUACARITA DRINK

300 ml jasnego piwa
120 ml sosu Tabasco
180 ml tequili
120 ml soku pomidorowego
lód

Wymieszać wszystkie składniki w kuflu.

gueuze / geuze

Odmiana belgijskiego piwa lambik, powstającego z wymieszania młodego lambika (1-rocznego) ze starym (2, 3-letnim), zwane również brukselskim szampanem, z powodu dodania krótko przed butelkowaniem cukru i nadaniu rozpędu wtórnej fermentacji. Następnie piwo dojrzewa przez około 3 lata.

Młody lambik wnosi świeżość skórki cytrynowej, natomiast stary – winny, głęboki smak. Aby uzyskać efekt w postaci idealnego gueuze, mieszający polega tylko na własnych kubkach smakowych. Piwo zawiera niską goryczkę – używany jest tylko stary chmiel, który ma za główne zadanie zakonserwować piwo. Dzięki dzikim drożdżom gueuze ma charakter wytrawny, kwaśny, podobny do baskijskiego cydru.

Nazwa piwa jest chroniona belgisjkim prawem, a warzone może być tylko w rejonie Payottenland oraz Brukseli.

Przykłady piw w stylu gueuze: Boon Oude Gueuze, Hanssens Oude Gueuze, Cantillon Gueuze.

Gulasz na piwie po węgiersku

800 g wołowej pręgi, 100 g smalcu, 200 g cebuli, ząbek czosnku, 150 g świeżej papryki, 150 g pomidorów, 1 kg ziemniaków, papryka suszona, 3 szklanki jasnego piwa, sól.

Posiekaną cebulę lekko zeszklić, dodać suszoną paprykę, czosnek i podlać niewielką ilością wody. Zagotować i dodać pokrojoną w kostkę wołowinę, posolić i dusić pod przykryciem na wolnym ogniu, podlewając wodą w miarę potrzeby. Gdy mięso zmięknie, dodać pokrojone paprykę, pomidory i ziemianki. Podlać piwem i całość dusić do miękkości.

Gulasz piwny

Składniki:

• 50 dag mięsa wieprzowego (łopatka)
• 1 łyżka czerwonej papryki
• 2 duże cebule
• 50 ml oleju słonecznikowego
• 1 łyżeczka kminku
• 1 butelka piwa
• 1 kromka razowego chleba
• sól
• czarny pieprz

Sposób przyrządzania:

Mięso umyj i osusz, pokrój w kostkę i oprósz sproszkowaną papryką, Obie cebule obierz, pokrój w grubą kostkę, zrumień na rozgrzanym oleju. Dodaj mięso stale mieszając, smaż około 10 minut. Posyp kminkiem, wlej połowę piwa. Rondel przykryj i gotuj 45 minut na małym ogniu.
Pokrusz drobno chleb razowy, dodaj do mięsa razem z resztą piwa. Gotuj na małym ogniu jeszcze 15 minut. Przypraw do smaku solą i pieprzem. Podawaj z knedlami bułczanymi

Żródło: http://kuchnia.gazeta.pl/kuchnia/2,54041,,,,30723637,P_KOBIETA_PRZEPISY.html

Gulasz siedmiogrodzki w piwie

Składniki:

kg wieprzowiny (szynka lub łopatka)

kg kiszonej kapusty

0,5l jasnego piwa
5 cebul
2 łyżeczki mielonej papryki
2 łyżeczki kminku
ząbek czosnku
200 ml śmietany
koperek, sól

Mięso pokroić w niedużą kostkę. Cebulę obrać i posiekać, koperek pokroić, a ząbek czosnku rozetrzeć. Wszystkie te składniki włożyć do garnka i dusić w piwie przez około 30 minut. Następnie dodać odciśnięta kapustę, sól i mieloną paprykę i pozostawić na wolnym ogniu pod przykryciem, aż kapusta stanie się miękka. Przed podaniem zaprawić śmietaną.

gwiazda piwowarska

Piwny amulet, wykonany z drewna lub metalu, w formie dwóch trójkątów równobocznych przełożonych przez siebie. Obrazuje i objaśnia cały proces produkcji piwa. Znak ten wypalano również na kadziach i beczkach. Często nazywamy mylnie jako Gwiazda Dawida, a przecież związany z piwem od czasów cywilizacji Sumeryjskiej.

HALF 'N’ HALF

HALF 'N’ HALF

Styl amerykański:
1/2 zimne piwo jasne pełne,
1/2 zimny porter

Do pokala lub szklanicy highballowej wlać piwa i lekko zamieszać.

Halibut z piwem

Składniki:

• 6 płatów halibuta (filety)
• pomidor
• 4 dymki – szczypior
• 1/2 zielonej papryki
• 2 łodygi selera naciowego
• puszka piwa
• masło
• sól
• pieprz
• sól czosnkowa

Sposób przyrządzania:

Płaty halibuta ułożyć pojedynczo w naczyniu żaroodpornym. Warzywa pociąć dowolnie i ułożyć na rybie. Posypać solą, pieprzem i czosnkiem. Położyć na wierzch wiórki masła i zalać piwem. Szczelnie przykryć i piec 10-15 minut w temperaturze 220 stopni C.

Źródło: http://kuchnia.gazeta.pl/kuchnia/2,54041,,,,5408000,P_KOBIETA_PRZEPISY.html

hallertau

Niemiecka odmiana chmielu aromatycznego o delikatnym zapachu kwiatowym z wyraźnym aromatem trawy cytrynowej. Uprawa tej rośliny występuje przede wszystkim w regionie Spalt. Hallertau jest idealnym składnikiem wielu piw typu lager.

Hallertau Blanc

Chmiel aromatyczny wywodzący się z odmiany Cascade, wyhodowany w 2012 roku w regionie Hallertau w Niemczech. Odznacza się charakterystycznym aromatem kwiatowym, białego wina (Sauvignon Blanc), agrestu oraz tropikalnych owoców w tle (papaja, grejpfrut, ananas). Nadaje się w szczególności do chmielenia "na zimno". Zawartość alfa-kwasów 9-12%.

HBC 291

Chmiel wyhodowany na bazie odmian Glacier oraz Nugget, oficjalnie pojawił się na rynku w 2016 roku. Charakteryzuje się aromatami kwiatowymi, cytrusowymi i ziemistymi. Do piwa wnosi ziołowość i delikatny zapach eukaliptusa. W smaku objawia się nutami pieprzu oraz ciemnych owoców. Nadaje się w szczególności do piw typu India Pale Ale, Pale Ale oraz do lekkich lagerów. Stosowany do chmielenia "na aromat". Zawartość alfa-kwasów 10-12%. Stworzony przez Hop Breeding Company.

hefeweizen

Piwo pszeniczne górnej fermentacji w stylu niemieckim, zawierające osad drożdżowy ("hefe" – drożdże); inaczej nazywane również piwem białym ("weiss – biały). Posiada silnie wyczuwalne aromaty fenolowe (goździki) oraz estrowe (bananowe). Zazwyczaj słabo chmielone, o bardzo obfitej, gęstej pianie, orzeźwiające i mocno gazowane, niefiltrowane. Zawartość alkoholu waha się od 4,5 do 5,5% obj. alk. Według prawa niemieckiego ilość pszenicy musi wynosić minimum 50% zasypu (do 70%), reszta to słód pilzneński. Podawane w wysokich szklankach, wąskich u dołu, szerokich na szczycie.

Przykłady piw w stylu weizen: Weihenstephaner Hefe-Weissbier, Paulaner Weissbier, Franziskaner Hefe-Weissbier.

helles

Jasne ("hell" – z niemieckiego jasny) piwo dolnej fermentacji w stylu monachijskim, po raz pierwszy zostało uwarzone w browarze Spaten w 1894 roku. Warzone z użyciem wody o wyższej zawartości węglanów oraz niemieckich chmielów szlachetnych. Odznacza się pełnią smaku, słodowością, pozostawia lekki chmielowy finisz. Zawartość alkoholu na poziomie 4,7-5,4% obj.

Przykłady piw w stylu helles: Paulaner Münchner Hell, Spaten Münchner Hell, Weihenstephaner Original.

hladinka

Jeden z czterech czeskich sposobów nalewania piwa. Hladinka polega na serwowaniu piwa „na raz”, czyli za jednym pociągnięciem kurka. Kufel jest dopełniany pod kątem i stopniowo prostowany aby uzyskać wrażenie mokrej i pełnej piwa gęstej piany o równej powierzchni. Piwna korona jest utworzona na wysokość minimum na dwa palce. Taki sposób serwowania zapewnia zrównoważony i najbardziej zbalansowany smak, dlatego hladinka powinna stanowić wzór perfekcyjnego nalewania dla większości stylów piwa.

hop oil

Zapach pochodzący od chmielu, bardzo żywiczny i charakterystyczny dla świeżego granulatu chmielowego. Olejek jest otrzymywany z szyszek chmielowych. Technika degustacji w tym przypadku może polegać na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem, albo na zatkaniu nosa, przepłukaniu ust niewielką ilością próbki, przełknięciu i odetkaniu nosa.

HOP, SKIP AND STRIP

HOP, SKIP AND STRIP

720 ml jasnego piwa
180 ml ginu
240 ml lemoniady
180 ml rumu
180 ml wódki

Zamieszać wszystkie składniki w dzbanku i podawać.

Hopium

Browar rzemieślniczy w Wiskitkach (okolice Żyrardowa) założony przez Bartka Dacha – piwowara domowego, przy udziale Jakuba Sujkowskiego. Najciekawsze piwa z browaru to: Alfred Hitchhop, Da Wheat Lynch, Michail Jakson, Papryk Swayze, SHERRYlock Holmes, Violetta Vanillas. 

Hopkins

Browar kontraktowy powstały w grudniu 2015 roku w Gdyni, założony przez trzy osoby: Daniela, Marka i Szymona. Najciekawsz piwa jakie do tej pory się ukazały z browaru to: Biohazard, Hurricane, Insomnia, Lśnienie, Mississippi, Mowa Cieni, Outsider, Transfuzja.

Hopsteiner Lemondrop (EXP 01210)

Chmiel amerykański wypuszczony na rynek oficjalnie w 2012 roku przez Hopsteiner Breeding Program. Jest to krzyżówka odmian Cascase i USDA 19058. Do piwa wnosi aromaty cytrusów, otartej skórki z cytryny, limonki, zielonej herbaty, mango, mandarynki i grejpfruta. Zawartość alfa-kwasów 5-7%. 

hüll melon

Niemiecki chmiel wysoce aromatyczny, po raz pierwszy wyhodowany w 2012 r. Odmiana ta charakteryzuje się specyficznym aromatem owocowym, kojarzonym z melonem i truskawkami oraz miodem i spadzią. Bardzo dobrze łączy się z piwami typu hefeweizen i belgijskim ale.

Zawartość alfa-kwasów 7-8%

huzar

Określenie dotyczące kiełkującego, uszkodzonego ziarna jęczmienia w procesie słodowania. W przypadku uszkodzenia łuski ziarna kiełek (liścień) wyrasta zbyt szybko z miejsca uszkodzenia co jest zjawiskiem niepożądanym, ponieważ uzyskany z takiego ziarna słód posiada mniejszą wartość technologiczną. W procesie kiełkowania kiełek powinien być okryty łuską i posiadać długość ziarna jęczmienia.

IBU

International Bittering Units, w skrócie IBU, to międzynarodowa jednostka określająca stopień goryczki piwnej. 1 IBU odpowiada zawartości 1 miligrama izo-alfa kwasów pochodzących z chmielu w 1 litrze piwa. Wskaźnik IBU zależy od ilości chmielu, alfa-kwasów, brzeczki i alkoholu.

ice beer

Styl, który przez przypadek narodził się w Niemczech w 1890 r., a rozwinął się na początku lat 90. XX wieku w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Początkowo powstawało poprzez zamrożenie piwa na etapie leżakowania i dojrzewania oraz usunięcie lodu. Dziś technologia została unowocześniona i piwo jest fermentowane i filtrowane w bardzo niskiej temperaturze. W zależności od stylu piwo może być ciemne lub jasne. Zazwyczaj mało chmielone, o wyższej zawartości alkoholu.

Przykłady piw w stylu ice beer: Eisbock, Bud Ice, Miller. 

ice lager

Piwo fermentowane i filtrowane w bardzo niskiej temperaturze z małym dodatkiem chmielu. Uzyskuje się bardzo klarowne piwa, które można przechowywać w białych butelkach. Piwa te są niemal bezsmakowe. Są bardzo popularne w USA i Meksyku.

ILLINOISE BRANDY

ILLINOISE BRANDY

30 ml brandy
2 łyżeczki cukru
120 ml jasnego piwa

a Wymieszać składniki w szklance typu highball i dodać lodu.

imperial india pale ale

Patrz: double.

imperial russian stout

Ciemne piwo górnej fermentacji, po raz pierwszy uwarzone przez brytyjski browar Thrale's i eksportowane do krajów nadbałtyckich oraz Rosji. Narodziło się w XVIII w. i podobno było ulubionym napojem carycy Katarzyny II, podawano je także chorym w rosyjskich szpitalach (ze względu na dużą pożywność).

Jest to najmocniejsza wersja stylu stout, która osiąga zawartość alkoholu 9-15% obj. Piwo jest zawsze bardzo mocno chmielone, ma pełną treść i owocowy smak, wyraźnie czuć ciemny palony słód. Dojrzewanie ma wpływ na balans i intensywność smaku: czasami piwo staje się łagodniejsze w miarę upływu czasu, jednakże może stawać się również bardziej winne albo podobne do aromatów porto. Dziś styl ten rozwinął się bardzo w Stanach Zjednoczonych.

Przykłady piw w stylu imperial russian stout: Stone Imperial Russian Stout, Old Rasputin Russian Imperial Stout, Ten FIDY, Dark Lord Imperial Stout.

india pale ale

Piwo górnej fermentacji początkowo warzone dla brytyjskich wojsk kolonialnych w Indiach na początku XVIII w. Charakteryzujące się większą zawartością chmielu i alkoholu – naturalnych konserwantów niezbędnych dla zachowania jakości w czasie długiej podróży morskiej. Styl obecnie przechodzi odrodzenie w Stanach Zjednoczonych, gdzie trwa wyścig na liczbę IBU (Międzynarodowych Jednostek Goryczy). Alkohol osiąga poziom 5,5-7% obj. Piwo jaśniejsze od pale ale, charakteryzuje się złotą, często prawie pomarańczową barwą. W zapachu wyczuwalne owoce cytrusowe (grejpfruty, limonki) i nuty żywiczne.

Przykłady piw w stylu india pale ale: Pitfield 1837, Goose Island India Pale Ale, Blind Faith IPA, Great Lakes Commodore Perry IPA.

indol

Związek organiczny o gnilnym zapachu chlewu, ale też aromacie jaśminu. W piwie jest silną wadą i świadczy o zakażeniu bakteriami z rodzaju e-coli. Często jest powiązany z DMS (siarczkiem dimetylu). Technika oceny sensorycznej w tym przypadku polega na przykryciu piwa dłonią, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

IPA

Patrz: india pale ale.

iunga (junga)

Polski chmiel wyhodowany w Instytucie Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach, będący krzyżówką odmian Northern Brewer i Marynki. Posiada kwiatowo-cytrusowy profil, z wyczuwalnymi aromatami czarnej porzeczki i grejpfruta.

Polecany do większości stylów piwnych, posiada od 10 do 14% alfa-kwasów.

izobarometr

Nazwa urządzenia służącego dawniej do rozlewu do beczek dębowych lub aluminiowych. Stosowana nazwa urządzenia pochodzi od opracowania tzw. izobarycznej metody nalewu piwa. Polegała ona na wyrównaniu ciśnienia gazu w górnym zbiorniku z ciśnieniem w beczce, a następnie otwarciu dopływu piwa do beczki, które spływało grawitacyjnie.

Jack and Jill

Amerykański drink z Jack’a Danielsa i Piwa podany w szklance typu short drink.

jakość sensoryczna

Kontrola jakości produktów odgrywa w dzisiejszych czasach coraz ważniejszą rolę. Przedsiębiorstwa przemysłu spożywczego muszą kontrolować setki parametrów fizykochemicznych i mikrobiologicznych. Rynek oferuje konsumentom olbrzymią gamę produktów żywnościowych jednego rodzaju wytwarzanych przez różne firmy. W chwili obecnej największe firmy w branży spożywczej dysponują zbliżoną technologią. Jednym z czynników mogących nakłonić konsumenta do nabycia tego, a nie innego produktu jest jakość sensoryczna. Parametry sensoryczne produktu począwszy od wrażeń wizualnych, poprzez smakowe, zapachowe a nawet słuchowe kształtują jego ogólny wizerunek. Najlepiej wykonana analiza fizykochemiczna nie jest w stanie dokładnie określić bukietu zapachowego produktu. Analiza sensoryczna pozwala na jego ocenę najbardziej zbliżoną do oceny konsumenckiej. Konsumenci rozpieszczani przez producentów coraz wyższą jakością produktu przestali po prostu spożywać, a zaczęli degustować i oceniać. Informacja na temat preferencji konsumenckich umiejętnie przełożona na język technologiczny pozwala na zaprojektowanie produktu o profilu dokładnie takim, jakiego oczekuje konsument.

Jan Olbracht Browar Rzemieślniczy

Browar rzemieślniczy w Piotrkowie Trybunalskim powstały w 2014 roku. Warzelnia dysponuje wybiciem na poziomie 20 hektolitrów, łączna pojemność leżakowni to 400 hl, a rozlewnia może napełnić do 2-3 tysięcy butelek na godzinę. Dodatkowo na terenie zakładu znajduje się laboratorium, gdzie sprawdzane są próbki gotowego wyrobu. Głównym piwowarem w browarze jest Wiktor Saczuk. Najciekawsze piwa to: Piernikowy Foch, Piotrek z Bagien, Piotrek z Bagien American IPA, Piotrek z Bagien Belgian IPA, Piotrek z Bagien Belgian Pale Ale, Piotrek z Bagien Black IPA, Piotrek Z Bagien Brown IPA, Piotrek z Bagien Funky Wild Fruit Jeżyna, Piotrek z Bagien Roggenbier, Piotrek z Bagien Belgian Blond Ale. 

Jarrylo (ADHA 881)

Chmiel amerykański o właściwościach dualnych (stosowany na goryczkę i aromat) nadający się również do chmielenia na zimno. Spokrewniony z odmianą Summit, do piwa wnosi aromaty bananów, gruszek, pomarańczy oraz przypraw. Nadaje się do piw w stylu Saison, Belgian Ale i Pale Ale. Wyhodowany przez American Dwarf Hop Association. Zawartość alfa-kwasów 15-17%.

jęczmień

Dla browarnictwa najkorzystniejszy jest jęczmień dwurzędowy. Ziarna tej odmiany rosną na kłosie symetrycznie w dwóch rzędach przedzielonych bruzdką. Jest stosowany do wyrobu słodu, dlatego nie może zawierać żadnych zanieczyszczeń. Jego zapach musi być czysty i przypominać aromat słomy.

Jako pierwsi uprawiali jęczmień Egipcjanie i Babilończycy. Odkrycia archeologiczne udowadniają, że ziarna jęczmienia stanowiły jeden z pierwszych ludzkich pokarmów. Właśnie w Mezopotamii, 5000 lat p.n.e., po raz pierwszy wykorzystano jego skiełkowane ziarna do warzenia piwa. Do Europy kultura uprawy jęczmienia trafiła z Azji Mniejszej i krajów Bliskiego Wschodu.

Istnieje ok. 20 gatunków jęczmienia. Obecnie jest piątym, co do wielkości upraw, zbożem na świecie, zaś jego największym producentem jest Rosja. W Polsce to jeden z najpopularniejszych zbóż obok owsa, żyta i pszenicy.

Z jęczmienia otrzymuje się cukier niezbędny do wytworzenia alkoholu. Na początku jęczmień moczony jest w wodzie do momentu zakiełkowania (proces słodowania). Po słodowaniu jęczmień jest mielony lub miażdżony. Browary przeważnie kupują gotowy słód i poddają go moczeniu (tzw. proces zacierania), później zaś ekstrakcji. W wyniku tego zabiegu powstaje brzeczka piwna. Obecnie piwo warzy się głównie z jęczmienia, jednak dawniej zamiast niego używano pszenicy. Warzenie piwa z jęczmienia było wówczas zakazane pod karą zakazu warzenia piwa. W Gdańsku jeszcze w XIX wieku sprzedawano piwo warzone z pszenicy.

JIM AND RACHEL’S SLOPPY SECONDS

JIM AND RACHEL’S SLOPPY SECONDS

360 ml jasnego piwa
30 ml rumu
60 ml soku pomidorowego

Wymieszać wszystkie składniki w kuflu – można dodać odrobinę soku cytrynowego. Podawać.

Jopenbier / piwo jopejskie

Historyczne polskie piwo wywodzące się z Gdańska i warzone do końca XIX w. Pierwsze zapiski o Jopengasse (nazwa zastępcza) pojawiły się już w 1449 r., a samo nazewnictwo pochodzi od słowa jope – oznaczającego chochlę. Było to bardzo mocno ekstraktywne piwo (45-55 stopni Plato) – stężenie to uzyskiwano poprzez ponad dwudziestogodzinne gotowanie brzeczki. Często było ono dodawane do słabszych piw, w celu polepszenia ich walorów smakowo-zapachowych i zwiększenia ich mocy. Piwo jopejskie było wynikiem spontanicznej fermentacji, która mogła trwać nawet do 9 tygodni. Po tym czasie piwo było odfermentowane na poziomie 19 stopni Plato (zawierało około 13-19% obj. alk.).

Mogło być przechowywane nawet do 1 roku w drewnianych beczkach. Z wyglądu przypominało ciemny, gęsty likier, w smaku było bardzo słodkie. Niedawno swoją wariacją na temat jopenbier pochwalił się jeden z założycieli Browaru Pinta.

kadka

Naczynie stosowane w browarach średniowiecznych, a obecnie cieszące się popularnością w domowym warzeniu piwa. Ten pękaty zbiornik o małej pojemności wykonany z drewna lub metalu, służy do przygotowania zacieru. Kadką nazywano również mały otwarty zbiornik przeznaczony do przechowywania drożdży nastawnych.

kadź fermentacyjna

Otwarty zbiornik przeznaczony do fermentacji brzeczki. Kadzie fermentacyjne początkowo były drewniane, później z blachy miedzianej, aluminiowej oraz stali nierdzewnej. Popularne również były tanie kadzie z żelazobetonu pokryte wewnątrz specjalną masą smołową. Najlepsze, gwarantujące czystość okazały się kadzie wykonane ze stali kwasoodpornej. Kadzie fermentacyjne wyposażane były w układy chłodzenia piwa w postaci miedzianych wężownic, przez które przepływała chłodzona woda.

Obecnie spotykane są rzadko, tylko w małych browarach, ze względu na małą pojemność, trwałość wykładzin, trudność w myciu i dezynfekcji oraz brak możliwości w odzyskaniu dwutlenku węgla. W nowoczesnych browarach zostały zastąpione przez fermentory – pionowe, cylindryczno-stożkowe zbiorniki o wiele większej pojemności wykonane ze stali kwasoodpornej.

kadź filtracyjna

Nazwa zbiornika znajdującego się w warzelni. Służy do oddzielenia nierozpuszczalnych części ziarna od klarownej brzeczki. Konstrukcja kadzi filtracyjnej ulegała wielkim zmianom od starożytnej glinianej z układaną na dnie słomą albo trzciną po współczesne ze stali nierdzewnej lub miedzianej blachy z sitem oraz wielofunkcyjnym mieszadłem.

kadź osadowa

Zamknięty zbiornik, do którego przepompowuje się ugotowaną brzeczkę z chmielem i pozostawia na krótki okres spoczynku w celu opadnięcia na dno osadów tzw. gorących. Kadź osadowa wyparła wcześniejsze otwarte tace chłodnicze, które pełniły tę samą rolę. Współczesne kadzie osadowe posiadają rozwiązania umożliwiające zawirowanie brzeczki przyspieszające proces opadania osadów w postaci stożka i określane są typem Whirlpool.

kadź zacierna

Zbiornik, w którym przeprowadza się proces zacierania, czyli mieszania śruty słodowej z wodą i gotowania jej. Tutaj następuje też proces scukrowania (rozkładu skrobi do cukrów prostych). Współczesne rozwiązania technologiczne umożliwiają mieszanie śruty z wodą już w śrutowniku, a gotowy zacier zostaje przepompowany do kadzi zaciernej. Kadź zacierna wykonana jest z blachy kwasoodpornej i posiada własny parowy system podgrzewu oraz mieszania zacieru.

kaloryczność piwa

Zawarte w chmielu substancje wpływają na pobudzenie apetytu. Właśnie dlatego istnieje powszechne przekonanie o bardzo wysokiej kaloryczności piwa. Przyczynił się też do tego wizerunek "prawdziwego" piwosza z tzw. piwnym brzuszkiem. Jednak gdybyśmy przeanalizowali jego dietę znaleźlibyśmy w niej wiele rzeczy, przy których piwo okazałoby się niewinnym dodatkiem. Piwo, samo w sobie, nie wpływa na wagę ciała i nie jest wysokokaloryczne. Półlitrowy kufel piwa ma tyle samo kalorii co szklanka soku owocowego, ale trzy razy mniej cukru. Dodatkowo kieliszek czystej wódki (tj. 40 ml) to aż 250 kcal, natomiast kufel piwa to tylko 200 kcal.

Głównym cukrem, z którego powstaje piwo typu lager jest maltoza, ale w gotowym piwie ilość tego cukru jest znikoma, ok. 0.15 g /100 ml. Wszystkich węglowodanów jest ok. 2%, podczas gdy w jabłkach to 8%, a w truskawkach 6%. Piwo pobudza wytwarzanie soków żołądkowych, dlatego wzmaga apetyt. Jeśli nie chcemy mieć "mięśnia piwnego" musimy odstawić chipsy, paluszki, orzeszki i inne przekąski.

Kanapka budowlańca

Składniki

• 500 g karkówki
• sól i pieprz
• słodka papryka
• rozmaryn
• oliwa z oliwek
• bułka ciabatta
• domowy chrzan
• 1 pomidor
• 1 ogórek małosolny
• świeża rukola
• Książęce Ciemne Łagodne
• masło

Sposób przygotowania

Karkówkę kroimy w plastry o grubości 1,5 cm. Marynujemy w oliwie, piwie, papryce, suszonym rozmarynie, doprawiamy solą i pieprzem. Mięso grillujemy po kilka minut z każdej strony, podlewając piwem. Pod koniec grillowania kładziemy obok mięsa przekrojoną wzdłuż ciabattę. Bułkę grillujemy po 1 minucie z każdej strony. Całość składamy według własnego uznania. Warto na bułce położyć plaster dobrego masła, pokrojony w plastry ogórek oraz świeżą rukolę. Następnie zgrillowane mięso i plaster pomidora oraz domowy chrzan do smaku.

kapronian etylu

Związek z grupy estrów posiadający aromat poziomek, dojrzałego czerwonego jabłka oraz anyżu. Kapronian etylu wywiera bardzo istotny wpływ na kształtowanie się bukietu piwa. Powstaje poprzez pracę drożdży w procesie fermentacji. W wysokich stężeniach objawia się jako wada piwa. Technika degustacji w tym przypadku polega na przykryciu szklanki dłonią, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

kapsel

Inaczej zakrywka koronowa, do zamykania butelek. Wynaleziony został przez Wiliama Paintera z Baltimore w 1892 r. Początkowo był wyścielany korkową warstwą aby nie wpływać na smak piwa. Obecnie jest wykonany z blachy stalowej, lakierowany i wyłożony miękką wkładką z tworzywa sztucznego od strony styku z piwem. Posiada nadrukowane logo lub nazwę marki danego piwa. Kapsle mogą być ściągane z butelki za pomocą otwieracza lub odkręcane (kapsel typu twist off). Co roku zużywa się ich na świecie ponad bilion. Pierwsze kapsle nie były jednakowe. Dziś wspólną cechą charakterystyczną dla każdego z nich jest 21 ząbków przywierających do butelki.

Kapusta duszona w piwie

Składniki:

• 1 kg kapusty kiszonej
• 10 dkg brązowego cukru lub miodu
• 5 dkg masła
• 2 szklanki ciemnego piwa
• kminek
• sól, pieprz do smaku

Sposób przyrządzenia:
Kapustę przesiekać, ewentualnie wypłukać. Wszystkie składniki wymieszać w dużym rondlu. Doprowadzić do wrzenia i powoli gotować aż kapusta będzie miękka. Znakomicie smakuje jako dodatek do dań mięsnych.

Źródło: internet

karbonizator

Urządzenie instalowane przy stacji filtracji piwa, które ma za zadanie standaryzowanie piwa pod względem zawartości dwutlenku węgla. Dokonuje pomiaru zawartości węgla w przepływającym piwie oraz ewentualnie dosyca piwo do wymaganych standardów.

Karczek w piwie

Składniki:

• karczek 1 kg,
• piwo jasne,
• zioła,
• sól,
• pieprz,
• przyprawa grillowa,
• czosnek.

Mięso wraz z kością pokroić na kotlety. Kotlety rozbić, ale nie za bardzo. Nasmarować czosnkiem i przyprawami. Wziąć pudełko z zamknięciem. Nalać na spód trochę piwa i po kolei układać kotlety i polewać piwem. Zamknąć i włożyć do lodówki na 3 dni. Takie zabrać na grilla i wykładać prosto do pieczenia.

Źródło: internet

Karkówka w piwnej marynacie

Składniki:
-1 kg karkówki bez kości,
-olej do smarowania.

Marynata:

-2 szkl. piwa,
-2 listki laurowe,
-1 łyżeczka kminku,
-po 5 rozgniecionych ziaren ziela angielskiego,
jałowca i pieprzu.

Sposób przyrządzenia:
Karkówkę umyć, pociąć na plastry centymetrowej grubości i dokładnie rozbić je tłuczkiem do mięsa. Każdy płat oprószyć solą i pieprzem, przełożyć do naczynia i zalać marynatą. Przykryć i odstawić do lodówki na 24 h. W tym czasie kilkakrotnie obrócić mięso, aby dokładnie przeszło marynatą. Przed grilowaniem każdy plaster smarować olejem i piec bezpośrednio na gorącym ruszcie do mocnego zrumienienia.

źródło: internet

karmel

Cukier skarmelizowany stosowany przy warzeniu piwa w celu uzyskania ciemnej barwy piwa. Dzięki niemu można też uzyskać wyższą zawartość alkoholu. Używany jest często zamiast droższych słodów kolorowych.

karmelowy zapach

Słodki zapach miodowy, charakterystyczny dla brązowej barwy smaku. Powstaje w piwie w wyniku dodania cukru karmelizowanego. Może się też tworzyć w trakcie produkcji brzeczki lub w wyniku reakcji zachodzących podczas procesu pasteryzacji i magazynowania. W piwach typu ale stanowi cechę pozytywną, w niektórych piwach jasnych tworzy się jako wada, np. w trakcie procesu starzenia się. Technika degustacji w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

Karp po alzacku

Karp po alzacku – 1 kg karpia, 200 g cebuli, 60 g masła, 0,5 l piwa jasnego, szczypta tymianku, 2 listki laurowe, sól, pieprz, szczypta gałki muszkatołowej – Karpia sprawić, pokrajać w dzwonka, obtoczyć w tartej bułce, obsmażyć i ułożyć w płaskim naczyniu do duszenia. Pokrajać w plasterki cebulę, udusić (nie rumienić) na maśle. Ryby obłożyć cebulą podlać piwem, dodać przyprawy, przykryć, dusić ok. 60 minut na bardzo małym ogniu.

Źródło:internet

Karp po Polsku

Składniki:

6 filetów z karpia,

1/2 litra piwa jasnego,

łyżeczka białego octu winnego,

kieliszek białego wytrawnego wina,

marchew,

2 cebule,

por,

cytryna,

6-8 ziaren ziela angielskiego,

6-8 ziaren czarnego pieprzu,

2-3 listki laurowe,

3 goździki,

łyżka masła,

łyżka cukru,

kawałek świerzego imbiru,

kromka żytniego chleba,

kilka zielonych oliwek,

kilka kaparów,

sól,

Przygotowanie:

Do garnka wlać piwo i białe wino orz odrobinę octu winnego. Następnie dodać ziele angielskie, goździki, liście laurowe, pieprz i skórke z cytryny. Dalej aby zrobić jarzynę trzeba posiekać marchew, pora i cebule. A następnie wrzucić ją do garnka. Gotować wszystko ok. 20 minut. Następnie odcedzić bulion i zostawić płyn. Do garnka włożyć karpia, posolić go oraz dodać płyn. Sos robimy z pokruszonych kromek żytniego chleba, kaparów, oliwek, odrobinki imbiru i cukru. Całość z karpiem gotować ok. 15 minut nie mieszając tylko wstrząsając aby się nie rozleciały filety z karpia. Na koniec wyciągamy wszystko z granka na talerz i spożywamy

Karp po żydowsku

Przepis:

Składniki:

• karp – 1 kg (filety)
• rodzynki – 4-5 dag
• jasne piwo – 1/2 szklanki
• cebula-2 szt.
• masło – 4 dag
• goździki – 4-5 szt.
• skórka z cytryny – 1/2 łyżeczki (starta)
• ocet (6%) – 2 łyżki
• sól, pieprz

Przygotowanie: Karpia pokroić w dzwonka szerokości 2?3 cm, posolić, oprószyć pieprzem, posypać tłuczonymi goździkami, skropić octem. Masło rozgrzać, włożyć obraną, pokrojoną w kostkę cebulę, przesmażyć nie rumieniąc, wlać piwo, ogrzać, włożyć rybę, razem dusić pod przykryciem na bardzo słabym ogniu około 30 minut. Gdy ryba jest miękka-wyjąć. Sos odparować, włożyć opłukane rodzynki i startą skórkę cytrynową. Rybę polać sosem.

Źródło:

http://www.ekoenergia.pl/index.php?cms=158&plik=+_przepisy_kulinarne.html

Karp w piwie

80 dag filetów z karpia
szklanka jasnego piwa
duża cebula
po 5-6 ziarenek ziela angielskiego i pieprzu
pół łyżeczki skórki otartej z cytryny
łyżeczka mielonych goździków
pół łyżeczki cukru
5 dag rodzynek
łyżka posiekanych orzechów włoskich
2 łyżki oliwy
sól.

2Sposób przygotowania:
Umyte i osuszone filety natrzyj solą i mielonymi goździkami, przykryj i wstaw na 1 – 2 h do lodówki, po czym pokrój na porcje. Opłukane rodzynki sparz wrzątkiem i osącz na sicie. W płaskim rondlu rozgrzej olej, zeszklij na nim drobno pokrojoną cebulę oraz dodaj połowę rodzynek, pieprz i ziele angielskie, dolej też piwo i razem wszystko zagotuj. Następnie włóż porcje ryby, posyp skórką otartą z cytryny i duś na niewielkim ogniu przez około 15 min. Dodaj pozostałe rodzynki, cukier i pieprz, delikatnie potrząśnij rondlem i całość podduś jeszcze 5 – 6 min. Danie to można podawać na gorąco lub na zimno.

karpa

Określenie podziemnej części kłącza chmielu (karpa chmielowa). Rozwija się ona z sadzonki i wytwarza silne rozgałęzienie korzenne. Nadziemna część chmielu (łodyga) jest w przekroju pusta o kształcie zbliżonym do sześcioboku. Łodyga chmielu jest pnączem prawoskrętnym pokrytym ostrymi chwytnymi włoskami. W kolankach łodygi wyrastają po dwa naprzemianległe 3 lub 5 palczaste liście. Z kątów liści wyrastają pędy, na których znajdują się kwiatostany, czyli szyszki chmielowe.

karta piw

Podobnie jak wino, piwo również może mieć swoją kartę w dobrych pubach i restauracjach. Karta piw powinna zawierać minimum kilkanaście marek piwa należącego do co najmniej kilku gatunków. Najbogatszą ofertę – 2500 marek ma w karcie bar Delirium Cafe w Brukseli i chociaż nie wszystkie są dostępne przez okrągły rok, to 2000 z nich jest do dyspozycji piwoszy.

KAUHUN RIVAAMA

KAUHUN RIVAAMA

butelka jasnego piwa

60 ml Creme de Cacao

Wlać Creme de Cacao na wcześniej wlane do szklanki piwo. Wygląda świetnie!

KEG

Beczka ze stali nierdzewnej. Do opróżniania KEGów stosuje się specjalne głowice z dopływem CO2. Gaz wypycha piwo z beczki umożliwiając wpływ do kolumny barowej. Została wprowadzona do użytku w latach 60 XX wieku i szybko stała się popularna. Dzięki łatwości jej obsługi piwo mógł sprzedawać praktycznie każdy. Piwo po otwarciu KEGa może być rozlewane nie dłużej niż trzy dni.

Kegi zamiast beczek

Pojawiają się łatwe w instalacji i napełnianiu metalowe kegi.

kellerbier

Kellerbier zwane też zwickelbier (piwo piwniczne) – nazwa określająca niemieckie piwo dolnej lub górnej fermentacji, zazwyczaj niepasteryzowane, niefiltrowane i niskonagazowane. Pochodzenie nazwy ("keller" – z niem. piwnica) wywodzi się jeszcze z czasów średniowiecznych, gdzie piwo dojrzewało w zimnych miejscach, najczęściej piwnicach. Odznacza się ono silnym aromatem chmielowym, bursztynowym kolorem (przez dodatek słodu monachijskiego) i są wyczuwalne zapachy świeżego chleba, nut kwiatowych oraz aromaty kojarzące się z drewnem. Jest serwowane bezpośrednio z beczki, zazwyczaj pienistość jest słaba lub żadna. Zawartość alkoholu waha się między 4,5 a 5,5% obj.

Przykłady piw w stylu kellerbier: Creemore Springs Kellerbier, St. Georgenbräu Keller Bier, Mönchshof Kellerbier.

Kentucky Common

Prawie zapomniany styl piwny znany również pod nazwami Common lub Dark Cream Ale.

Od połowy XIX w. do czasów prohibicji (1919 r.) bardzo popularny w Louisville w Kentucky w Stanach Zjednoczonych. Po roku 1933 zaprzestano jego produkcji. Obecnie wskrzeszany przez browary amerykańskie i m.in. polskie – Pinta Kentucky Common.

Common produkowane było ze słodu jęczmiennego z dodatkiem 25-30% kukurydzy i małych dodatków słodów palonych. Gęstość początkowa oscylowała między 10 a 12,5 stopnia Plato. Jednak pojawiają się wątpliwości odnośnie procesu zacierania. Niektórzy twierdzą, że brzeczka była zakwaszana bakteriami kwasu mlekowego, inni – że nie. Ze względu na ciepły klimat, piwo fermentowało w wysokich temperaturach i krótko leżakowało (traciło część dwutlenku węgla). Goryczka utrzymywała się na średnim poziomie. 

kettle hop

Patrz: chmielowy aromat.

kiełkowanie ziarna

Kiełkowania ziarna zwane także słodowaniem stanowi drugi etap w produkcji słodu piwowarskiego.

Tworzenie słodu postępuje w nastepujący sposób: moczenie ziarna, kiełkowanie (słodowanie) ziarna, suszenie mokrego słodu, odkiełkowanie – usunięcie korzonków. Kiełkowanie ziarna to skomplikowany proces fizjologiczny rozwoju kiełka liścieniowego i korzonkowego zarodka ziarna. Proces ten trwa ok. 7 dni. Kiełkowanie ziarna prowadzi się w odpowiednich warunkach temperaturowych oraz gwarantujących stały dostęp powietrza.

Proces kiełkowania obecnie prowadzi się w tzw. skrzyniach (skrzynio-suszniach) lub bębnach odpowiednio skonstruowanych. Skrzynie wyposażone są w specjalne urządzenia przewracające grubą warstwę ziarna. Pozwalają one na zagwarantowanie odpowiednich warunków kiełkowania dla całej grubej warstwy ziarna. Dawniej proces ten prowadzono na utwardzonych powierzchniach, czyli klepiskach, gdzie warstwa słodu nazywała się grzędą. Namoczone ziarno wożono specjalnymi wózkami dwukołowymi tzw. japonkami (nazywano je tak może dlatego, że przypominały dwukołowe pojazdy konne popularne kiedyś w Japonii). Ziarno niestety ręcznie układano w jednolitą warstwę. W warstwie ziarna na klepiskach bardzo trudno było utrzymać właściwą temperaturę oraz zapewnić dostęp powietrza. Do tego celu służyły specjalne narzędzia drewniana: łopata do kopania i radełko do orania grzędy (symbole cechu piwowarskiego). Pod koniec okresu kiełkowania ziarna splatały się korzonkami. Kopanie, czy też oranie grzędy należało do ciężkiej i żmudnej pracy słodownika.

Dzisiejsze nowoczesne słodownie posiadają klimatyzacje. Wszystkie zabiegi wykonywane są mechanicznie, a procesem steruje komputer. Miarą zakończenia etapu kiełkowania jest odpowiedni rozwój fizjologiczny ziarna. W czasie kiełkowania rozwijają się korzonki oraz kiełek liściowy, który nie może wyjść poza łuskę ziarna.

I tu ciekawostka dotycząca nazwy ziarna z uszkodzoną pękniętą łuską, z którego wyrasta kiełek liścieniowy. Otóż takie ziarno nazywa się huzarem. Takie zjawisko jest jednak niedopuszczalne ponieważ słód traci na wartości.

Ogólnie rzecz biorąc, najważniejsze w procesie kiełkowania dla słodowników i piwowarów są procesy tworzenia się specyficznych enzymów. Są one przecież wykorzystywane w etapie zacierania na warzelni. Jednak w procesie kiełkowania enzymy te powodują, że nierozpuszczalne i niedostępne składniki ziarna stają się dostępne dzięki uzyskaniu tzw. rozluźnienia ziarna. Słód mokry posiada charakterystyczny zapach przypominający surowe ogórki. Możemy się o tym przekonać przechodząc koło słodowni.

kiper

Osoba charakteryzująca się szczególną wrażliwością smakowo-zapachową i zdolnością rozpoznawania dobrych i złych cech piwa. Umiejętność prowadzenia prawidłowej oceny sensorycznej wymaga długich miesięcy nauki i poznawania wielu zapachów występujących w piwie. Na zapach piwa składać się może nawet 1000 różnych związków chemicznych. Nos ludzki jest w stanie odnaleźć i nazwać około 80 nut zapachowych. Kiper określa profil piwa używając różnych technik degustacji. Dodatkowo zawodowy degustator musi umieć odnależć, nazwać i wyjaśnić pochodzenie wad w piwie. Kiper dokonując oceny piwa powinien przełknąć łyk napoju. Nie musi go wypluwać tak jak sommelier, który zajmuje się degustacją wina. Wynika to z faktu, że kubki smakowe, które odpowiadają za wyczuwanie smaku gorzkiego są umiejscowione w tyle języka, a goryczka jest w piwie jednym z najważniejszych elementów.

Degustator zajmujący się zawodowo oceną piwa musi poświęcić około 18 miesięcy na intensywne szkolenie, które wiąże się z poznaniem 3000 próbek piwa różnych gatunków, zawierających rozmaite cechy sensoryczne. Nauka używania zmysłów nie ogranicza się tylko do smaku i zapachu, czyli języka i nosa. Degustator uczy się np. słuchać pękania pęcherzyków piany czy odczuwać ból związany ze szczypaniem dwutlenku węgla w język. Bardzo istotna jest także umiejętność oddzielania od siebie poszczególnych odczuć, np. wyłączenie receptorów węchowych (zatkanie nosa) pozwala na oddzielenie zapachu i smaku, dzięki czemu nie sugerujemy się słodkim aromatem przy ocenie piwnej goryczki. Degustowanie piwa to sztuka, która wymaga umiejętności kojarzenia zapachów, ich komponowania i śledzenia. Pochodzenie każdego z nich ma podłoże w technologii i jakości surowców, toteż każda nuta zapachowa opowiada nam część historii piwa.

Kitamidori

Chmiel goryczkowy wywodzący się z Japonii, wyhodowany przez Kirin Brewery Company z Tokio. Obecnie nie jest już uprawiany. Była to krzyżówka odmian Toyomidori oraz brytyjskiego Eastern Gold. Zawartość alfa-kwasów 9-12%. 

klarowność piwa

Dostarcza wielu informacji dotyczących piwa. W ocenie sensorycznaj bierze się pod uwagę barwę i klarowność – dobre piwo nie może posiadać zmętnień. Kwaśne i mętne piwa są wynikiem zbyt rzadkiego mycia instalacji do wyszynku piwa lub częstego zamaczania kranika kolumny barowej w nalewanym piwie. W takich przypadkach tworzą się groźne zakażenia (bakteriami lub dzikimi szczepami drożdży) objawiające się zapachami zjełczałego masła, drożdży, octu, mleka albo gotowanych warzyw. Ale w niektórych gatunkach piwa mętność jest cechą pozytywną, np. piwa pszeniczne i niepasteryzowane.

Kluski śląskie z palonym masłem

Składniki

• 1 kg ziemniaków
• 200 g mąki ziemniaczanej
• sól morska
• masło
• oliwa z oliwek

Sposób przygotowania

Ziemniaki obieramy i gotujemy. Dokładnie mielimy i dodajemy mąkę ziemniaczaną oraz odrobinę soli. Całość dokładnie mieszamy i wyrabiamy na kulki o średnicy ok. 3 cm. Na patelni rozgrzewamy 200 g masła i delikatnie gotujemy, aż zacznie się brunatnić i lekko dymić. Wówczas odstawiamy i dodajemy szczyptę soli. Kluski polewamy delikatnie oliwą z oliwek, aby się nie kleiły. Na talerz wylewamy trochę palonego masła i wykładamy kluski. Przyozdabiamy świeżymi ziołami lub podsmażonym boczkiem.

Kluski szare

Składniki

• 1 kg ziemniaków
• 2 jajka
• 250 g mąki pszennej
• sól
• oliwa z oliwek
• 200 g boczku

Sposób przygotowania

Obieramy ziemniaki, myjemy, a następnie ścieramy na tarce o drobnych oczkach, zachowując płyn wydobywający się z tartych ziemniaków. Następnie trzeba je odcisnąć, używając np. damskiej pończochy. Uzyskany płyn odstawiamy na kilka minut, by się z niego na dnie oddzieliła skrobia. Płyn wylewamy, a skrobię dodajemy do masy ziemniaków. Dodajemy jajka, mąkę oraz sól. Całość dokładnie mieszamy i wyrabiamy ciasto, dosypując ewentualnie w razie potrzeby mąkę.

Masę wykładamy partiami na płaski talerz lub pokrywkę. Do osolonej i gotującej wody wrzucamy przy użyciu łyżki kluski o nieregularnym kształcie, w szybkim tempie. Aby ciasto nie przywierało do łyżki raz na jakiś czas moczymy łyżkę w wodzie. Kluski gotujemy partiami, dbając, aby się nie kleiły w wodzie. Gotujemy około 4 minut od momentu wypłynięcia na powierzchnię wody i delikatnie odsączamy z wody po wyjęciu. Podajemy z dobrze przesmażonym boczkiem lub słoninką.

koci zapach

Związek, który charakteryzuje się zapachem kociego moczu albo liści porzeczki. W piwie objawia się jako silna wada i pojawia się we wczesnych fazach natlenienia piwa oraz kiedy dochodzi do zakażenia surowców użytych do warzenia. Natomiast w niektórych piwach typu ale, jest odbierana pozytywnie. Technika degustacji w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

kocioł warzelny

Zbiornik służący do gotowania brzeczki z chmielem celem szybkiego odparowania wody i uzyskania odpowiedniej dla danego stylu piwa ilości ekstraktu brzeczki. Podczas intensywnego gotowania zostają usunięte lotne składniki brzeczki pochodzące ze słodu i chmielu, które są niekorzystne dla bukietu piwa. 90% przemian zachodzi już w pierwszych 30 min. gotowania. Przez cały proces dozowany jest chmiel. Po 60-70 minutach następuje pełne wykorzystanie składników chmielu.

W starożytności kocioł warzelny był wylepiany z gliny a brzeczka była w nim podgrzewana poprzez wrzucanie rozgrzanych kamieni lub kul z brązu. Później kotły wykonywano z różnego rodzaju materiałów, które umożliwiały podgrzewanie otwartym ogniem z paleniska. Obecnie miedziane kotły posiadają wewnętrzny lub zewnętrzny parowy system ogrzewania brzeczki.

Kociołek meksykański

Składniki

• 300 g filetu z indyka (możesz zastąpić kurczakiem)
• sok z cytryny
• cebula
• kukurydza z puszki
• czerwona fasola z puszki
• 0,5 l bulionu warzywnego
• pomidory z puszki
• oliwa
• chili
• natka pietruszki
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Filet z indyka kroimy w podłużne paski i delikatnie podsmażamy na oliwie, wcześniej solimy i pieprzymy. Na patelnię wrzucamy cebulę, a po paru minutach pomidory. Całość smażymy kilka minut, po czym dodajemy bulion i dusimy przez 10 minut na wolnym ogniu. Następnie dodajemy fasolę, kukurydzę oraz chili. Po kolejnych 10 minutach doprawiamy do smaku sokiem z cytryny, solą oraz pieprzem. Przed podaniem dodajemy posiekaną pietruszkę.

Świetnie pasuje podawany z tortillą i kwaśną śmietaną.

kohatu

Aromatyczna odmiana chmielu pochodząca z Nowej Zelandii. Najlepiej sprawdza się w piwach górnej fermentacji (belgijskie  ale, pszeniczne, blond, IPA), szczególnie jako single hop, ale również z innymi chmielami, jako mieszanka. Wnosi aromaty owoców tropikalnych (ananasów), żywicy i kwiatów. Zawartość alfa-kwasów 6-7%.

kölsch

Najjaśniejsze piwo górnej fermentacji pochodzące z Kolonii w Niemczech, wizualnie przypominające klasycznego pilznera, jednak smakowo zbliżone do piwa blond ale. Piwo fermentowane jest w temperaturze 20°C, natomiast leżakowane przez kilka tygodni w niskich temperaturach (jak lager). Warzone ze słodu jęczmiennego, czasem z dodatkiem pszenicy oraz przy użyciu miękkiej wody. Pite z dużą ilością piany, serwowane w wysokich szklankach o cienkich ściankach i pojemności 0,2 litra zwanych stange. Podawane w temp. ok. 8°C. Piwo jest bardzo delikatne, lekkie, wyczuwalne są aromaty owocowe, winnych jabłek oraz perfum.

Przykłady piw w stylu kölsch: Reissdorf Kölsch, Gaffel Kölsch, Früh Kölsch.

koło smaków i zapachów

To międzynarodowy, naukowy opis smaków piwa (w kształcie koła). W kole znajdują się 122 smaki i zapachy, które w różnych piwach tworzą różne profile zapachowe.

Kompania Piwowarska

Kompania Piwowarska skupia trzy browary o wieloletniej historii: Tyskie Browary Książęce (rok założenia – 1629), Browar Dojlidy w Białymstoku (1768) i Lech Browary Wielkopolski w Poznaniu (1895). To w nich warzy najchętniej wybierane przez Polaków piwa, między innymi: Żubra, Tyskie, Lecha, Dębowe, Redd’sa oraz kolekcję specjalności Książęcego. Sprawdzone receptury, naturalne składniki, nieskazitelna czystość w browarach, jak również umiejętności doświadczonych piwowarów – sprawiają, że warzone przez Kompanię Piwowarską piwa są cenione w Polsce i za granicą. Jako firma odpowiedzialna społecznie Kompania Piwowarska troszczymy się o ludzi i środowisko wokół. Realizując strategię „Postaw na piwo” promuje odpowiedzialność i umiarkowanie w spożywaniu alkoholu, szkoli sprzedawców, oszczędza wodę i energię, wspiera rozwój swoich partnerów biznesowych i angażuje się w wolontariat. Jest również sponsorem wielu lokalnych drużyn.

kompensator

Mechanizm kurka piwnego (urządzenie wyszynkowe) pozwalający na regulację szybkości przepływu piwa. Kompensator umieszczony jest na kolumnie barowej piwnego dystrybutora tuż przy kurku. Ustawienie szybkości przepływu piwa pozwala uniknąć nadmiernego pienienia się trunku.

kontretykieta

Patrz: etykieta.

korytko Granda

Korytko Granda (spływowe) to element wyposażenia kadzi filtracyjnej, poprzez które odbiera się z kurków klarowną brzeczkę i kieruje do kotła warzelnego. Współczesne kadzie filtracyjne nie posiadają tego urządzenia ponieważ filtracja prowadzona jest automatycznie w zamkniętym systemie.

Kosmonauta

Kosmonauta:

0,33 l jasnego piwa
0,33 l szampana lub innego wina musującego
Schłodzone piwo i szampana w równych częściach wlać do wysokiej szklanki.

koźlak

Patrz: bock.

koźlak majowy / jasny

Patrz: maibock / helles bock.

koźlak pszeniczny

Patrz: weizenbock.

krawatka

Dodatkowa etykieta butelki. Jest owinięta wokół szyjki butelki nad etykietą główną.

krążki

Określenie fazy fermentacji brzeczki nastawnej stosowane przy fermentacji otwartej. Krążki to zbita, gęsta piana pojawiająca się na powierzchni piwa w kadzi fermentacyjnej. W fazie wysokich krążków drożdże pracują najintensywniej. Wydzielający się dwutlenek węgla tworzy piękne kształty grubej warstwy piany. Przy współczesnej zamkniętej fermentacji niemożliwa jest obserwacja tego zjawiska.

Krewetkowa przekąska

Składniki

• 500 g krewetek
• 3 ząbki czosnku
• 100 ml piwa Książęcego Ryżowego
• 1 papryczka chili
• 100 ml sosu słodkiego chili
• 1 łyżeczka sezamu
• kiełki rzodkiewki
• sos sojowy i pieprz
• olej sezamowy

Sposób przygotowania

Krewetki marynujemy około godziny w piwie, czosnku, sezamie, sosie chili, papryczce posiekanej w plasterki oraz sosie sojowym, sosie sezamowym i pieprzu. Po wyjęciu i osuszeniu grillujemy po 2 minuty z każdej strony. Podajemy z pikantnymi kiełkami rzodkwi.

kriek

Piwo fermentacji spontanicznej warzone na bazie piwa lambic z udziałem małych, ciemnych wiśni pochodzących z okolic Schaerbeek w Belgii (obecnie używane są inne odmiany). Owoce zanurzane są w lambicu przez kilka miesięcy i dostarczają dodatkowych cukrów do fermentacji oraz specyficznej cierpkości. W smaku kriek jest cierpki i wytrawny, ma kwaśny charakter. Szczególnie popularny jest w Belgii i Holandii.

Przykłady piw w stylu kriek: Boon Kriek, Cantillon Kriek Lambic, Timmermans Traditional Kriek Lambic, Girardin Kriek 1882.

Krokieciki drobiowe z pomidorowym sosem

Składniki

• 2 szklanki mąki pszennej
• 2 szklanki mleka
• 2 jajka
• 100 ml wody gazowanej
• 2 ząbki czosnku
• bułka tarta
• 2 filety drobiowe
• pęczek pietruszki
• 150 g surowego boczku
• sos pomidorowy
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Ugotowane filety mielimy przez maszynkę do mięsa wraz z boczkiem i namoczoną bułką pszenną. Do dwukrotnie zmielonej masy dodajemy posiekaną pietruszkę, przeciśnięte ząbki czosnku oraz sól i pieprz. Masę odstawiamy na 2 h do lodówki.

Ciasto do krokietów przygotowujemy podobnie jak ciasto naleśnikowe. Mąkę, wodę gazowaną, jajka oraz mleko dokładnie mieszamy na gładkie płynne ciasto. Dodajemy szczyptę soli. Smażymy na patelni posmarowanej olejem. Delikatnie wysmażone naleśniki odstawiamy do wystygnięcia.

Na każdy naleśnik wykładamy około 3 łyżek farszu, w zależności od wielkości samego naleśnika. Zwijamy, zaczynając od boków do środka, dalej całość rolujemy w zgrabny rulon. Tak przygotowane krokiety moczymy w roztrzepanym jaju oraz obtaczamy w bułce tartej. Smażymy po kilka minut z każdej strony na średnim ogniu.

Ruloniki można podawać z ostrym sosem paprykowym, delikatnym jogurtowym lub aromatycznym sosem pomidorowym.

Krokiety po góralsku

Krokiety z ciasta piwnego z nadzieniem z sera bryndza – kapitalne połączenie smaków kuchni góralskiej

czas: 20 minut + 30 minut pęcznienia ciasta
ilosc porcji: 4

skladniki:

Ciasto:

• 1/2 szklanki mąki
• 1 i 1/2 szklanki jasnego piwa
• 3/4 szklanki wody
• 3 jaja
• 1/2 łyżeczki soli
• po dużej szczypcie pieprzu i gałki muszkatołowej
• łyżka oleju

Nadzienie:

• 200 g bryndzy
• 2 łyżki jogurtu
• 2 jaja
• 3 – 4 ugotowane ziemniaki
• pęczek dymki
• sól, pieprz
• 4 łyżki bułki tartej
• olej do smażenia

przyrzadzanie:

Przygotować ciasto: jaja zmiksować z piwem i wodą, dodając stopniowo mąkę, olej, gałkę, sól i pieprz. Na wolnych obrotach miksera miksować kilka minut. Przykryć i odstawić na 30 minut. Następnie – tuż przed smażeniem – dokładnie wymieszać i jeśli jest za gęste dolać nieco piwka.
Przygotować farsz: bryndzę utrzeć z żółtkami, solą (ostrożnie, bo bryndza bywa słona) i piperzem. Ugotowane ziemniaki rozgnieść widelcem, utrzeć z jogurtem, wymieszać z posiekanymi cebulkami. Obie masy połączyć, bardzo dokładnie wymieszać.
Z ciasta usmażyć cienkie naleśniki. Na środek każdego z nich nałożyć nieco nadzienia, zwinąć w rulon, zwijając brzegi do środka. Każdy z nich maczać w ubitych białkach, następnie w bułce tartej. Smażyć na złoty kolor z obu stron. Przed podaniem posypać posiekanym szczypiorkiem.

żródło: http://www.palcelizac.pl/przepis/681/krokiety_po_goralsku

Królik w piwie

Składniki:

• 1 królik
• 10 dag wędzonego boczku
• 10 dag suszonych śliwek
• 1 butelka piwa (0.5 l)
• 0.5 l bulionu z kostki
• 1/2 łyżeczki tymianku
• 2 łyżki natki pietruszki
• sól i pieprz
• 3 dag mąki
• olej do obsmażenia mięsa

Sposób przyrządzania:

Królika umyj i podziel na części. Rozgrzej w brytfannie tłuszcz i obsmaż na nim mięso. Gdy się zrumieni, dodaj drobno pokrojony boczek, posyp mąką, tymiankiem, natką, solą i pieprzem. Wszystko wymieszaj drewnianą łyżką. Następnie zalej królika piwem i bulionem, dodaj suszone śliwki. Duś na wolnym ogniu przez półtorej godziny. Zamiast piwa można dodać do mięsa, na sposób francuski, pół litra czerwonego wytrawnego wina

Źródło: http://kuchnia.gazeta.pl/kuchnia/2,54041,,,,32009384,P_KOBIETA_PRZEPISY.html

Królik w piwie po belgijsku

1,5 kg królika,

0,75 l jasnego piwa,

500 g grzybów (pieczarki lub boczniaki),

125 g śmietany,

nać selera,

szczypta tymianku,

liść laurowy,

natka pietruszki,

250 g cebuli,

50 g masła,

2 łyżki oliwy lub oleju,

2 łyżki mąki,

sól,

pieprz.

Tuszę króliczą umyć i podzielić, cebulę pokrajać w plastry. Królika natrzeć pieprzem i posolić, lekko obtoczyć w mące i obsmażyć na mocno rozgrzanym oleju. Pozostawić w piekarniku. Tymczasem cebulę usmażyć na rumiano i przełożyć do rondla z królikiem. Całość podlać piwem. Dołożyć tymianek, liść laurowy oraz natkę. Dusić ok. 60 min. Grzyby posiekać i obsmażyć na maśle. Pod koniec duszenia mięsa dodać grzyby i zaprawić sos mąką ze śmietaną.

KRYPTONITE SHOT

KRYPTONITE SHOT

180 ml jasnego piwa
180 ml soku pomarańczowego
30 ml wódki cytrynowa

Wlać sok i piwo do kufla i wymieszać. Następnie dolać wódkę znów zamieszać i wypić.

kubki smakowe

Wyrostki na języku odpowiedzialne za przenoszenie smakowych wrażeń sensorycznych. Człowek posiada około 9 tysięcy kubków smakowych odpowiedzialnych za odczuwanie 4 smaków: słodkiego – końcówka języka, słonego – przednie boki, kwaśnego -środkowe boki i gorzkiego – część tylna.

kufa

Była nią ogromnych rozmiarów drewniana beczka. Jej pojemność mogła wynosić nawet kilkadziesiąt hektolitrów. Kufy używano do procesu leżakowania piwa.

kufel

Naczynie do picia piwa, nazwa wywodzi się od niemieckiego słowa Kufe, które oznacza beczkę, kadź. Naczynie smukłe lub pękate z uchem, a czasami występowało też z pokrywką. Wykonane z różnych materiałów, np. szkła, ceramiki, metalu albo drewna. W Polsce zaczęto wytwarzać kufle cynowe już w XIV wieku. Dopiero trzy dekady później pojawiły się szklane i fajansowe kufle posiadające cięcia, szlify i dekoracje malarskie w postaci scenek myśliwskich i biesiadnych. Kufle najczęściej mają objętość od 0,25 do 1 litra. W krajach anglosaskich najpopularniejszą objętością kufla jest 1 pinta (ok. 0,568 litra). W Niemczech kufel o objętości 1 l nosi nazwę Mass. Niekiedy browary oferują okolicznościowe kufle w stylu "retro". Do najbardziej cenionych należą te wytworzane w Mikołowie dla Tyskich Browarów Książęcych.

Kujawiak Browary Bydgoskie

Nieistniejący już browar w Bydgoszczy założony w 1858 r. W 2002 r. został włączony do grupy Brau Union, 3 lata później przejęty przez holenderski koncern Heineken (Grupa Żywiec SA). W 2006 r. decyzją Żywca zakład został zamknięty, a 3 lata później wyburzony. Najpopularniejszą marką browaru pozostało piwo Kujawiak.

Kujawski Browar Regionalny Osowa Góra

Browar regionalny powstały 22 kwietnia 2016 roku, założony przez piwowara domowego Piotra Andresa. Mieści się on w Bydgoszczy przy ul. Ołowianej i wyposażony jest w kocioł warzelny, kadź warzelno-zacierną i kadź filtracyjną oraz 10 tanków fermentacyjno-leżakowych o pojemności 22 hektolitrów każdy. Najciekawsze piwa z browaru to: Witek, Dymy Osowej, RISpect, Singiel, Bydgoski Apacz, Węgliszek, Weizenbock, Hornet, Blondyna, Rodeo, Bydgoskie Sesyjne, Pszeniczniak, Rokosz.

Kurczak pijany piwem

Składniki:

• 3 cebule
• 3 marchewki
• 1 por (biała część)
• 2 ząbki czosnku
• 1 łyżka oleju
• 2 łyżki masła
• 1 oczyszczony kurczak
• sól
• pieprz
• 1 łyżka cukru
• 2 płaskie łyżki mąki
• 2 liście laurowe
• 2 goździki
• tymianek
• 1/2 l jasnego piwa
• 2 łyżki śmietany
• 2 łyżki posiekanej natki lub tymianku

Sposób przyrządzania:

Cebule, marchewki i pora oczyść, obierz i pokrój na niezbyt grube plasterki. Lekko rozgnieć obrane ząbki czosnku. Na dużej patelni rozgrzej olej z masłem. Kurczaka podziel na osiem części, natrzyj solą i pieprzem, obsmaż ze wszystkich stron na gorącym tłuszczu. Zdejmij z patelni, a na tym samym tłuszczu zeszklij cebulę i czosnek. Po kilku minutach dodaj marchewki i pory. Warzywa posyp cukrem i mąką, wymieszaj. Po chwili włóż kurczaka, dodaj liście laurowe, goździki i szczyptę tymianku. Zalej piwem i śmietaną. Duś pod przykryciem około 40 minut. Bezpośrednio przed podaniem posyp natką lub tymiankiem.

Źródło: http://kuchnia.gazeta.pl/kuchnia/2,54041,,,,50765843,P_KOBIETA_PRZEPISY.html

Kurczak po diabelsku

Skladniki:

• 2 piersi z kurczaka
• 2 cebule
• 4 ząbki czosnku
• 1 papryka slodka
• 1 łyżeczka czarnego kruszonego pieprzu
• 2 łyżki pasty curry,
• 1 łyżeczka ostrej pasty curry
• 1 papryka chilli
• 1 szklanka jasnego piwa
• olej do smażenia

Przygotowanie::

mięso kurczaka, cebulę i paprykę pokroić w paseczki. Rozgrzać olej dodać pastę curry dodać mięso, cebulę i paprykę i smażyć 5 min. Podlać piwem i dusić 20 minut.
Przed końcem smażenia dodać pieprz.

Kurczak w sezamie z warzywami

Składniki

• 200 g filetu z kurczaka
• 200 ml piwa Gingers
• 1 duża biała cebula
• 3 kolory papryki
• ziarna sezamu
• oliwa
• pieprz i sól

Sposób przygotowania

Filet z indyka kroimy w duże kostki i marynujemy około 2 godzin w piwie imbirowym. Paprykę myjemy i kroimy w duże prostokąty. Cebulę obieramy i kroimy w plastry. Wszystkie składniki nabijamy na drewniane patyczki, pamiętając, aby je wcześniej namoczyć w gorącej wodzie. Składniki nabijamy na przemian, tak aby zachować kompozycję kolorów. Całość solimy, pieprzymy i skrapiamy oliwą oraz posypujemy sezamem. Tak przygotowane szaszłyki możemy grillować w piekarniku przez około 25 minut lub przygotowywać na grillu drzewnym przez około 15 minut. Przed podaniem możemy skropić całość sosem sojowym i podawać ze świeżą rukolą.

Kurczak z sosem imbirowym

Składniki

• 2 piersi z kurczaka
• ryż biały, około 200 g
• 1 l bulionu warzywnego
• piwo imbirowe
• sos sojowy
• 1 papryczka chili
• korzeń imbiru
• kiełki bambusa
• trawa cytrynowa
• curry
• czosnek
• zielony groszek
• marchewka
• miód kwiatowy
• pieprz
• kolendra (świeży pęczek)
• olej sezamowy

Sposób przygotowania

Kurczaka oczyszczamy, myjemy i kroimy na duże kostki. Sporządzamy emulsję do macerowania ze 100 ml piwa imbirowego, startego korzenia (około 10 g), łyżki miodu, łyżki sosu sojowego. Do emulsji dodajemy kurczaka i odstawiamy na maksymalnie 2 godziny. Na patelni typu WOK rozgrzewamy olej i rozpoczynamy smażenie kolejnych składników w bardzo dynamiczny sposób. Zaczynamy od posiekanego czosnku, potem dodajemy starty korzeń imbiru, chili, pokrojone w słupki marchewki oraz bambus. Dodajemy odsączone mięso i dobrze przesmażamy z każdej strony. Po kilku minutach dodajemy pozostałe składniki warzywne oraz ryż i całość zalewamy połową objętości bulionu. Dodajemy gary i gotujemy 10 minut, aż ryż wchłonie cały płyn. Wówczas dodajemy pozostałą cześć bulionu, sos sojowy i kilka kropel oleju sezamowego. Całość podajemy z posiekanymi ziołami.

Kurczak z ziemniakami

udka kurczaka 6szt
kilogram ziemniaków
0,33l jasnego piwa
Olej do pieczenia
Pół cytryny
Przyprawy: sól, pieprz cytrynowy, goździki, imbir mielony, ostra papryka, przyprawy do drobi ?KAMIS?

Udka myjemy układamy w brytfance polewamy piwem i olejem. Przyprawiamy solą pieprzem ostrą papryką i przyprawami do drobiu. Do o koła kurczaka kładziemy goździki i lekko posypuję imbirem. Ziemniaki obieramy i kroimy w kostkę. Wypełniamy ziemniakami brytfanek, polewamy olejem przyprawiamy solą pieprzem i ostrą papryką. Skrapiamy całość cytryną przykrywamy i wkładamy do rozgrzanego piekarnika na 1,5 godziny

kurek piwny

Element kolumny barowej umożliwiający nalanie piwa. Przy jego pomocy barman może szybko nalać piwo oraz utworzyć koronę z piany. Dźwignia ustawiona w kierunku nalewającego powoduje otwarcie przepływu piwa natomiast odchylona do przodu pozwala na utworzenie piany. Szybkość przepływu piwa reguluje kompensator.

kwas askorbinowy

Patrz: antyutleniacz.

kwas izowalerianowy

Jest to kwas organiczny, którego zapach przypomina bób, stare skarpetki, jest jednoznacznie serowy i pochodzi od zjełczałego chmielu. Objawia się w piwie jako wada. Aromat oznacza, że do warzenia został użyty stary, zjełczały chmiel. Może powstawać również z powodu dostępu powietrza w czasie gotowania brzeczki. Technika oceny profilowej w tym przypadku, polega na przykryciu piwa ręką, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

kwas kaprylowy

Aromat tego organicznego kwasu jest trudny do wyczucia, przypomina nuty woskowe lub kozie. Objawia się jako wada w gotowym piwie, powstaje poprzez drożdże w trakcie leżakowania piwa. Technika degustacji w tym przypadku może polegać albo na przykryciu piwa ręką, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem, albo na przepłukaniu jamy ustnej i połknięciu.

kwas masłowy

Kwas organiczny charakteryzujący się zapachem zjełczałego sera, „orzeszków serowych”, może przypominać wymiociny i dlatego bywa nazywany "baby sick". W piwie objawia się jako silna wada, jest wytwarzany przez bakterie podczas gotowania brzeczki lub powstaje w trakcie przechowywania syropów cukrowych. Technika oceny sensorycznej w tym przypadku polega na przykryciu szklanki dłonią, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

kwas octowy

Kwas organiczny posiadający aromat octowy i zapach, który przypomina winne nuty aromatyczne występujące np. w winie Tokaj. W piwie objawia się jako wada, powstaje poprzez pracę drożdży w procesie fermentacji, natomiast przy wyższych stężeniach oznacza, że doszło do zakażenia bakteriami octowymi (acetic acid bacteria) lub dzikimi drożdżami. Technika oceny sensorycznej w tym przypadku, polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

kwaśny smak

Posmak wynikający z zakażenia bakteryjnego. Jest obecny we wszystkich typach piw, powstaje w wyniku niskiej kontroli higieny. Technika degustacji polega na przepłukaniu ust niewielką ilością piwa i połknięciu.

Ladies Cup

Ladies Cup

0,33 l jasnego piwa
20 ml rumu
20 ml skondensowanego mleka
20 ml soku wiśniowego
150 ml szampana

Do szklanego pucharu o pojemności conajmniej 0,5 l wlać kolejno: rum, mleko, sok. Nasępnie wymieszać, wlać piwo i dopełnić szampanem.

lager

Piwo dolnej fermentacji leżakowane w niskich temperaturach. Warzone najczęściej ze słodu jęczmiennego, chmielu, wody i drożdży Saccharomyces carslbergensis, które najlepiej rozmnażają się w temperaturze 6-12°C i opadają na dno kadzi fermentacyjnej. Do grupy lagerów należą m.in. pilznery, koźlaki, portery bałtyckie, piwa marcowe, lagery wiedeńskie. Wyjątkowo popularne w Polsce, Niemczech, Czechach, Australii i Holandii. Zawartość alkoholu waha się między 4 a 5,5% obj.

Przykłady piw w stylu lager: Lech Pils, Mikkeller Burger & Bun L.A. Lager, Epic Lager.

lager wiedeński

Piwo dolnej fermentacji po raz pierwszy uwarzone w Wiedniu w latach 40. XIX w. przez rodzinę Dreherów. Do warzenia używa się trzech słodów: wiedeńskiego, pilzneńskiego i monachijskiego oraz średniotwardej wody, bogatej w węglany. W smaku orzechowy, słodkawy, wyczuwalna prażoność dzięki obecności słodu wiedeńskiego nadającemu piwu bardziej słodowy charakter; goryczka na niskim poziomie. Obecnie popularny w Stanach Zjednoczonych, Ameryce Środkowej i Skandynawii. Zawartość alkoholu 4,5-5,5% obj.

Przykłady piw w stylu lager wiedeński: Odsiecz Wiedeńska, Great Lakes Eliot Ness, Samuel Adams Boston Lager.

lambic / lambik

Piwo fermentacji spontanicznej powstające ze słodu jęczmiennego i niesłodowanej pszenicy, przy udziale dzikich drożdży Brettanomyces znajdujących się w powietrzu. Stosowany jest stary i wysuszony chmiel, tylko w celach konserwacyjnych, goryczka występująca później w piwie jest znikoma.

Warzone tylko w okolicach Brukseli, gdzie znajduje się specyficzna mikroflora. Dojrzewają w drewnianych beczkach w ciągu 2-3 lat.

Młode lambiki (6-12 miesięcy leżakowania) są delikatnie gazowane, w smaku kwaśne i octowe, z nutami tytoniowymi. Starsze lambiki są cierpkie, porównywalne z wytrawnym sherry, wyczuwalne są "aromaty" końskiej derki.

Zawartość alkoholu na poziomie 3,5-6% obj.

Ponieważ jest to piwo niezwykle trudne w smaku, bardzo ciężko dobrać je do kulinarnej sytuacji. Lambiki to przede wszystkim kwaśno-cierpki smak oraz zapach octowo-skórzany. W ogólnym charakterze piwo trochę przypomina cydr, jest jednak zdecydowanie bardziej ostre. Delikatny słony posmak lambica sprawił, że powstała teoria na temat spójności tego piwa z owocami morza, tu jednak zdecydowanie palmę pierwszeństwa należy oddać irlandzkim stoutom.

Lambiki ze względu na swoje właściwości orzeźwiające są idealne do gaszenia pragnienia i orzeźwiania. Wersje owocowe dobrze współpracują z owocowymi sorbetami, galaretkami i wszystkim tym, co choć nie jest zdecydowanie słodkie, pełni funkcję deseru. Samo piwo również nadaje się do przyrządzania deserów. Owocowy lambic w formie galaretki z owocami (takimi samymi jak te użyte do wytworzenia piwa) to nowatorski i z pewnością godny wypróbowania sposób na sztukę serwowania tego piwa.

Przykłady piw w stylu lambic: Boon Framboise Marriage Parfait, Boon Kriek Mariage Parfait, Boon Oude Kriek, Cantillon Fou’ Foune.

leżakowanie

Jest to czwarty etap warzenia, kiedy piwo powoli dojrzewa, klaruje się, zostaje nasycone dwutlenkiem węgla i osiąga odpowiedni bukiet smakowo-aromatyczny. Po dodaniu drożdży, rozmnożeniu i zafermentowaniu w tankofermentatorach następuje leżakowanie piwa. Po oddzieleniu nadmiaru drożdży i obniżeniu temperatury do 1-2°C piwo powoli dojrzewa. Niska temperatura sprzyja dobremu nasyceniu piwa dwutlenkiem węgla. Głównym celem leżakowania jest rozłożenie ubocznych produktów fermentacji oraz uzyskanie stabilności fizykochemicznej piwa. Piwo ma osiagnąć orzeźwiający smak i pienistość. Drożdże dolnej fermentacji osiadają na dnie zbiornika, a drożdże górnej fermentacji tworzą na powierzchni kożuch. Po leżakowaniu piwo zostanie poddane odfiltrowaniu. Do leżakowni piwo kierowane jest po fermentacji, odpowiednio wysycone dwutlenkiem węgla. Do tego przyczynia się również kondycjonowanie piwa, które polega na silnym wychłodzeniu go i leżakowaniu w niskich temperaturach.

Dawniej, na proces leżakowania składały się dwie fazy; pierwsza: dofermentowanie – drożdże fermentowały pozostałą część cukrów. Na tym etapie następowało wysycanie piwa dwutlenkiem węgla. Faza druga: klarowanie (dojrzewanie) piwa – piwo stopniowo uzyskiwało temperaturę otoczenia (ok. 0°C). Drożdże przestawały pracować i wraz z innymi osadami opadały na dno naczynia. Okres leżakowania piwa zależał od zawartości ekstraktu. Dla piw pełnych (12% wag.) w granicach 30 dni. Piwa mocne leżakowały min. 60 dni, a porter nawet 6 miesięcy.

We współczesnych, rozwiniętych technologicznie browarach okres leżakowania dla piw jasnych dolnej fermentacji wynosi około 2 tygodni. Piwo leżakuje w tankach leżakowych, które znajdują się w komorach chłodniczych lub w pełni zautomatyzowanych unitankach, gdzie zachodzi zarówno proces fermentacji, jak i leżakowania. Od rodzaju unitanku zależy w pewnym stopniu późniejszy smak piwa.

leżakownia

Miejsce w browarze, w którym zachodzi ważny proces klarowania się piwa na skutek wytrącania się związków garbnikowo-białkowych. Osiadają one razem z drożdżami na dnie tanku. Leżakowanie ma na celu uzyskanie właściwego bukietu smakowo- zapachowego piwa. Piwo leżakuje w temperaturze od -1 do 2°C. Po zakończonym procesie leżakowania piwo kierowane jest do działu filtracji.

liberty

Amerykańska odmiana chmielu o właściwościach aromatycznych. Stanowi część rodziny niemieckiej odmiany hallertau. Charakteryzuje się przyprawowym, pikantnym zapachem z nutami aromatycznymi przypominającymi cynamon. Dodatkowo nadaje posmak cytrusowy, który nasuwa podobieństwo do angielskiego chmielu goldings. Liberty jest polecany do chmielenia piw w stylu lager, pilsner, bock, czy też kölsch.

Lichtenhainer

Lekkie piwo (o ekstrakcie 8-10 stopni Plato) wywodzące się z miejscowości Lichtenhain (Turyngia) w Niemczech. Najbardziej popularne w końcówce XIX w., obecnie styl ten przechodzi renesans i jest robiony przez mikrobrowary w Stanach Zjednoczonych i m.in. Polsce. W zasypie używa się słodu pszenicznego i jęczmiennego, gdzie jeden z nich jest wędzony. Dawniej stosowano fermentację spontaniczną, z czasem zaczęto dodawać drożdży górnej fermentacji. Najbardziej interesującym faktem jest to, że do fermentującej brzeczki dodawano bakterie kwasu mlekowego (tak jak w przypadku Berliner Weisse), więc otrzymywano trunek lekki (około 2-3% alkoholu), kwaskowy i delikatnie dymiony.

W zapachu lekko wyczuwalne są estry owocowe, w smaku wyraźna kwaśność z dymnym posmakiem i lekką owocowością (jabłka, cytryny). Bardzo mocno nasycone, goryczka na poziomie 5-12 IBU. 

liczba Kolbacha

Określa stosunek rozpuszczonego azotu w brzeczce chmielonej do ogólnej zawartości azotu w słodzie. Wskazuje stopień rozkładu enzymatycznego białek, inaczej określany jako stopień rozluźnienia słodu. Bardzo dobre rozluźnienie słodu to Liczba Kolbacha wynosząca pow. 41%, dobre 35-41% , natomiast niedostateczne poniżej 35%.

lomik

Polski chmiel uprawiany w rejonach Nowego Tomyśla, charakteryzujący się korzenno-ziołowym aromatem, bardzo podobnym do odmiany lubelskiej. Ze względu na swój "czysty" i orzeźwiający profil, świetnie nadaje się do większości stylów piwnych, a w szczególności do pilznerów i lagerów.

Zawartość alfa-kwasów około 4-5%.

lubelski

Polski chmiel uprawiany nieprzerwanie od 1964 roku, wywodzący się z rodziny Saaz. Charakteryzuje się żółto-zielonymi szyszkami, które uwalniają aromaty korzenne, chmielowe, ziołowe i kwiatowe.

Zaliczany do grupy "superaromatycznej", zawiera około 5% alfa-kwasów. Nadaje się do prawie wszystkich stylów piwnych, często używany przez piwowarów belgijskich.

lupulina

To inaczej kwas goryczkowy znajdujący się w owocostanie żeńskim chmielu, czyli szyszce. Ma działanie uspakajające lub nasenne. Jest lepkim proszkiem o silnym zapachu. Jest najcenniejszym składnikiem chmielu zawierającym żywicę i olejki eteryczne.

magazynowanie i transport

Od momentu rozlania piwa do butelek i puszek następuje wyścig z czasem, ponieważ piwo zaczyna się w naturalny sposób starzeć, tracąc swoje walory smakowe i zapachowe. Dzięki odpowiedniemu magazynowaniu i transportowaniu można jednak spowolnić ten proces.

Czynniki, które wpływają na obniżanie jakości piwa to przede wszystkim: tlen, szok termiczny, światło, wstrząsy w transporcie. Największy kontakt z tlenem piwo ma w czasie jego warzenia oraz rozlewania. Na szczęście ten problem został zmarginalizowany dzięki zastosowaniu nowoczesnych sposobów warzenia.

Szok termiczny jest niebezpieczny dla piwa w zależności od rodzaju użytego opakowania. Piwo w puszkach z cienkiej blachy jest na nie narażone najbardziej. Jeżeli piwo poddawane jest nagłym zmianom temperatur następują wspomniane szybkie niekorzystne zmiany smakowo-zapachowe. Optymalną temperaturą przechowywania piwa jest przedział w granicach od 2 do 16°C. Każda temperatura spoza tego przedziału szkodzi piwu. Jeżeli piwo zamarznie to pomimo, że je ogrzejemy, nie powróci do pierwotnego stanu. Będzie to roztwór o barwie piwa, ale o zmienionym smaku i bez nasycenia dwutlenkiem węgla.

Światło jest zagrożeniem jedynie w przypadku stosowania butelek. Przyspiesza ono starzenie się piwa. W ciągu ok. 3 tygodni światło jest w stanie w pełni zepsuć piwo. Stąd nie należy przechowywać butelek na regałach wystawionych na światło słoneczne lub sztuczne.

Wstrząsy w transporcie, zwłaszcza na polskich drogach, sprawiają, że piwo zachowuje się niczym w barmańskm shakerze. Piwo po takiej dawce wstrząsów określane jest jako zmęczone. Z tego powodu po odebraniu piwa z transportu, powinno ono „odpocząć” po podróży nawet 24 godziny.

magnum

Niemiecka odmiana chmielu goryczkowego hodowana w okolicah Hallertau w Niemczech, Stanach Zjednoczonych i w Polsce, zaliczana do grupy "supergoryczkowej". Świetnie sprawdza się do pilznerów, ze względu na wysoki procent alfa-kwasów (12-14%) i "czystą" goryczkę.

maibock / helles bock

Piwo dolnej fermentacji, jaśniejsza odmiana bocka przeznaczona do picia w maju i kwietniu. Popularne szczególnie w Niemczech, warzone od późnej jesieni, leżakujące przez całą zimę. W smaku piwo jest wyraźnie chmielowe i gorzkie. Zawartość alkoholu podobna do doppelbocka – 6,7-7% obj.

Przykłady piw w stylu maibock: Hofbräu Maibock, Mahr's Bock-Bier, Dead Guy Ale.

Makaron na gorącej patelni z indykiem

Składniki

• makaron
• 300 g filetu z indyka
• mleczko kokosowe
• 1 zielona i czerwona papryka
• 1 cebula
• 1 puszka kukurydzy konserwowej
• seler naciowy
• orzeszki nerkowca
• 1 limonka
• grzyby mun
• sos sojowy
• oliwa z oliwek
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Makaron gotujemy zgodnie z instrukcją na opakowaniu około 15 minut w gotującej osolonej wodzie. Po ugotowaniu odcedzamy, przelewamy zimną wodą oraz skrapiamy oliwą. Filet z indyka kroimy w cienkie kostki i marynujemy 1 godzinę w marynacie: 5 łyżek sosu sojowego, pieprz oraz 3 łyżki mleczka kokosowego. Mięso po odcedzeniu smażymy na rozgrzanej oliwie przez kilka minut z każdej strony, energicznie mieszając. Mięso przesmażone z zewnątrz odstawiamy na bok. Na tej samej patelni przesmażamy pokrojoną drobno cebulę oraz seler naciowy. Po zeszkleniu warzyw dodajemy pokrojoną w nieregularne trapezy paprykę. Dodajemy mięso, kukurydzę, grzyby i orzeszki. Całość skrapiamy sokiem z limonki. Dodajemy pozostałą marynatę oraz ugotowany makaron. Całość mieszamy i ozdabiamy posiekaną dymką.  

mandarina bavaria

Chmiel pochodzenia niemieckiego, "córka" odmiany Cascade. Odkryta w 2012 r. Należy do grupy chmieli aromatycznych i charakteryzuje się lekko słodkawym aromatem mandarynek (szczególnie, jeśli zostanie użyty do chmielenia na "zimno"). Pasuje do piw górnej i dolnej fermentacji. Ostatnio wykorzystany przez polski browar Gościszewo w piwie Pils Mandarina Bavaria.

marka piwa

Marka piwa to coś innego niż gatunek. O ile gatunek opisuje pochodzenie technologiczne i skład surowcowy piwa, o tyle marka jest nazwą piwa nadaną mu przez browar, niezależną od gatunku.

Z ponad 50 gatunków piwa istniejących na świecie wywodzi się około 50000 marek, przy czym podział marek na gatunki nie jest równomierny. Zdecydowana większość piw na świecie to piwa jasne dolnej fermentacji czyli typu lager. Kolejne poważne grupy to przede wszystkim pszeniczne piwa typu weissbier oraz brytyjskie ale i stouty. Do niszowych gatunków należą np. belgijskie lambiki czy portery bałtyckie. Każdy z tych stylów piwnych posiada swoją markę i to ona najtrwalej zapisuje się w świadomości piwoszy.

marynka

Najpopularniejszy chmiel w Polsce i tylko tu hodowany, powstały w 1988 roku jako krzyżówka odmiany polskiej i jugosłowiańskiej. Ceniony za swoją uniwersalność: bardzo korzenno-ziołowy aromat połączony z wysoką zawartością alfa-kwasów (od 5 do 10%). Nadający się do większości stylów piwnych, w szczególności do bittera, bocka i lagera.

märzen (piwo marcowe)

Piwo sezonowe dolnej fermentacji wywodzące się z Niemiec, tradycyjnie serwowane podczas monachijskiego święta piwa Oktoberfest. Warzy się je w marcu, a następnie przez wiele miesięcy przechowuje w zimnych piwnicach, aż do nastania października, w którym jest sprzedawane.

Do warzenia wykorzystuje się głównie słód wiedeński z dodatkiem monachijskiego i pilzneńskiego oraz chmiel szlachetny.

Piwo jest pełne, o mocnym akcencie słodowym i umiarkowanej goryczce. Posiada ciemnobursztynowy (miedziany) kolor i zawartość alkoholu 5-6% obj.

Wytworzone poza Monachium piwa tego stylu, muszą nosić nazwę "w stylu Oktoberfest".

Piwa w stylu märzen: Paulaner Oktoberfest, Ayinger Oktoberfest-Märzen, Hacker-Pschorr Original Oktoberfest, Hofbräu Oktoberfest.

maślan etylu

Związek należący do grupy estrów. Charakteryzuje się aromatem przejrzałego ananasa, dojrzałego kiwi oraz owoców egzotycznych z nutą zjełczałego sera. Maślan etylu przyczynia się do powstawania w piwie wyjątkowego aromatu owoców tropikalnych. Powstaje podczas pracy drożdży w procesie fermentacji. Technika degustacji w tym przypadku polega na przykryciu piwa ręką, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

Maślane rogaliki z konfiturą

Składniki

• 1 rolka ciasta francuskiego
• 1 jajko
• 100 g mąki pszennej
• 50 g cukru
• sól
• kostka masła

Sposób przygotowania

Ciasto rozwałkowujemy na długi płaski prostokąt i przesypujemy mąką. Następnie kroimy na trójkąty, wysokie na około 10 cm od wierzchołka do podstawy trójkąta. Zwijamy w rogale, rozpoczynając od dłuższego boku, aż do końca wierzchołka. Blachę wykładamy papierem do pieczenia i smarujemy masłem. Układamy rogale zawiniętym wierzchołkiem do dołu. Smarujemy jajkiem i odstawiamy do wyrośnięcia w temperaturze pokojowej na 2 godziny bez przykrycia. Rogale ponownie smarujemy jajkiem i wstawiamy do środkowej części piekarnika nagrzanego do 200 st. C na 15 minut. Podajemy z konfiturą lub cukrem pudrem.

mass

Niemiecka nazwa kufla o pojemności 1 litra. Kufle popularne w trakcie obchodzenia festiwalu Octoberfest.

Medusa

Chmiel aromatyczny wywodzący się z odmiany humulus lupulus neomexicanus. Charakteryzuje się aromatem guawy, melona, cytrusów i moreli. Świetnie nadaje się do piw w stylu India Pale Ale i Pale Ale. Zawartość alfa-kwasów 5%.

melanoidy

Związki barwiące od żółto-brązowego do brunatnego koloru, tworzące się podczas suszenia słodu w temperaturach powyżej 80°C. Posiadają charakterystyczny przyjemny aromat i decydują o barwie piwa. Substancje melanoidowe wpływają również korzystnie na pienistość trunku i jako antyutleniacze zwiększają jego trwałość koloidalną.

Meridian

Chmiel wyhodowany przez Indie Hops w Stanach Zjednoczonych na bazie zapomnianej odmiany Columbia. W piwie charakteryzuje się aromatem cytrynowym, jagodowym i tropikalnym (ango, liczi). Zalecany do piw w stylu India Pale Ale, Belgian Ale i Blond Ale do chmielenia „na aromat”. Zawartość alfa-kwasów 6-7%.

merkaptan

Należy do tioalkoholi, substancji najbardziej szkodliwych dla aromatu piwa. Zawartość merkaptanów wzrasta na początku fermentacji, a pod koniec maleje. Merkaptan (etanotiol) to związek siarki posiadający nieprzyjemny i ostry zapach gnilny, kanalizacji, zgniłej albo przekiszonej kapusty oraz gazu ziemnego. W gotowym piwie objawia się jako silna wada. Powstaje w procesie fermentacji oraz podczas autolizy drożdży w procesie leżakowania. Technika oceny profilowej w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkiego wdechu nosem.

merkur / hallertau merkur

Niemiecki chmiel o podwójnym zastosowaniu (goryczka i aromat) wyhodowany przez Instytut Hops Research w Hüll (region Hallertau) w 2000 roku. Jest to krzyżówka Hallertau Magnum z inną niemiecką odmianą. Nadaje piwu specyficzną ziemistość i cytrusowość. Stosowany w piwach typu lager, pilzner, IPA, blond, bitter. Zawartość alfa-kwasów 12-16%.

metaliczny zapach

Posmak gwoździ oraz metalu. Zapach metaliczny jest łatwy do wyczucia po roztarciu próbki piwa na dłoni. W piwie objawia się jako silna wada i świadczy o jego zakażeniu. Wysokie stężenie jonów żelaza może negatywnie wpływać na jakość piany oraz powstanie nieświeżego zapachu. Metaliczny posmak może pochodzić z procesu utleniania lipidów (tłuszczy) albo z przechowywania w niewłaściwych opakowaniach. Dodatkowo mają na to wpływ słabej jakości surowce użyte do warzenia (np. woda). Technika degustacji polega na przepłukaniu niewielką ilością piwa ust i przełknięciu. Jeżeli wyczywamy posmak metaliczny, należy niewielką ilość piwa rozetrzeć na dłoni i powąchać (wyczujemy zapach metalu, gwoździ lub krwi).

Michael Jackson

Michael Jackson, angielski pisarz i dziennikarz, autor wielu książek o piwie i whisky, określany przez The Wall Street Journal "największym światowym krytykiem piwa". Jego pierwszą publikacją, dzięki której zasłynął w piwnych kręgach było "The World Guide To Beer". Wydana w 1977 roku książka do dzisiaj zaliczana jest do kanonu najpopularniejszych publikacji o tej tematyce. To dzięki Jacksonowi do terminologii branżowej wprowadzone zostały takie terminy jak choćby "piwo górnej i dolnej fermentacji". Jackson przez lata występował w popularnym show "The Beer Hunter" emitowanym na Channel 4 oraz Discovery Channel. Jest laureatem wielu międzynarodowych nagród. Michael Jackson uznał piwo za nieodłączny element kultury każdego kraju oraz całej dzisiejszej cywilizacji. Podróżując po świecie poznawał i opisywał piwne kultury miejsc, które odwiedzał. Przez ponad 30 lat swojej piwnej kariery napisał ponad 15 książek o browarnictwie, a jego ostatnią publikacją jest "Tyskie Vademecum Piwa".

Między Tygrysem a Eufratem

Dzięki wynalezieniu sztucznego nawadniania sumeryjskie pustkowia zamieniły się w zielone łany zbóż, a ich mieszkańcy zaczęli wykorzystywać plony do pieczenia placków pszeniczno – jęczmiennych.

Prawdopodobnie pierwsze piwo odkryła sumeryjska gospodyni, która w trakcie przyrządzania ulubionego przysmaku przez przypadek pozostawiła miskę z ciastem na podwórku. Gdy spadł deszcz, miska napełniła się wodą, a następnie w promieniach słońca rozpoczął się proces fermentacji. Niezwykły napój szybko zyskał na popularności i wkrótce ponad połowa zbieranego w Sumerii zboża była przeznaczana do jego warzenia.

migdałowy zapach

Związek, który posiada wyraźny, słodki aromat typowy dla migdałów. Zapach występuje w niektórych piwach owocowych, ale z reguły objawia się jako wada wynikająca ze złego przechowywania piwa. Technika degustacji w tym przypadku polega na zakryciu dłonią piwa, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

mild (mild ale)

Niskoalkoholowe (2,5-3,5% obj.) piwo górnej fermentacji po raz pierwszy uwarzone w XVII wieku w Wielkiej Brytanii. Odznacza się słodkawą, delikatną słodowością składającą się z aromatów karmelowych, orzechowych i śliwkowych. Posiada piękny bursztynowo-brązowy kolor. Określenie mild oznacza piwo łagodne pod względem goryczki, kiedyś odnosiło się do tego, że piwo było młode i nie posiadało kwaskowatości. Piwo prawie zniknęło w latach 60. XX w., jednak głównie przy udziale angielskich mikrobrowarów przeżywa obecnie renesans.

Piwa w stylu mild: Moorhouse Black Cat, Partizan Mild, Dark Star Over the Moon, Sainsbury Mild, Brain’s Dark, Banks's Mild.

milk stout / sweet stout

Piwo górnej fermentacji, odmiana stouta zawierająca cukier mleczny – laktozę, która nie zostaje przefermentowana przez drożdże i nadaje piwu charakterystyczny słodkawy smak. Pierwsze piwa z gatunku sweet stout pojawiły się w Wielkiej Brytanii w Londynie na początku XIX wieku. Napój ten jest uboższy w alkohol i goryczkę porównując do dry stout, dominuje smak palonych ziaren i słodu. Wyczuwalne są posmaki kawowe i czekoladowe oraz kremowa słodycz. Często smakuje jak słodzone espresso.

Przykłady piw w stylu milk stout: Left Hand Milk Stout, Widmer Snowplow Milk Stout, Watney's Cream Stout, Farson’s Lacto Stout, Sweet Cow.

mleczny stout

Patrz: milk stout / sweet stout.

mliko

Jeden z najciekawszych czeskich sposobów nalewania piwa. Polega na napełnianiu kufla samą pianą. Przyjęła się nazwa mliko, ponieważ tak serwowane piwo bardziej przypomina mleko. Tajemnicę mliko można odkryć tylko wtedy, jeżeli wypije się go od razu po nalaniu. Charakteryzuje się wyjątkowo delikatnym, lekko słodkim smakiem. Tradycyjnie Mliko należy wypić na raz.

Młoda rzepa duszona w piwie

Składniki:

1kg młodej rzepy

0,5l piwa

włoszczyzna

250ml rosołu

sól i pieprz
Przygotowanie:
Obrać 1 kg młodej rzepy i obgotować w ciągu 5 minut w osolonej wodzie. Osuszyć, przyrumienić na maśle w dużym garnku, dodać sól i pieprz. W dużym rondlu podgrzewać na małym ogniu 0,5 l piwa. Po zagotowaniu przelać do garnka z rzepą, dodać włoszczyznę i 250 ml rosołu. Ponownie zagotować trzymać pod przykryciem na małym ogniu przez 15-20 minut. Rzepki powinny być miękkie.

młóto

Patrz: wysłodziny.

moc piwa

Patrz: alkohol.

moczenie ziarna

Moczenie ziarna to jeden z czterech podstawowych etapów wytwarzania słodu, do których należą: moczenia ziarna, kiełkowanie (słodowanie) ziarna, suszenie mokrego słodu, odkiełkowanie – usunięcie korzonków. Moczenie ziarna polega na tym, że oczyszczone i posortowane według wielkości najlepsze ziarno jęczmienia kierowane jest do specjalnej kadzi napełnionej wodą nazywanej zamaczalnikiem. W kadzi najpierw następuje przemywanie ziarna bieżącą wodą doprowadzaną od spodu. Powstałe w transporcie zanieczyszczenia oraz tzw. spławki czyli pływające ziarna lub jego części odpływają z kadzi tzw. otworem przelewowym. Następnie ziarno moczone jest przez ok. 3 dni tzw. systemem powietrzno-wodnym do momentu uzyskania odpowiedniego stopnia namoczenia, czyli wchłonięcia wody. Polega to na tym, że ziarno przetrzymywane jest pod wodą i bez wody. W momencie kiedy jest bez wody następuje napowietrzanie ziarna oraz jego zraszanie. Wszystkie te operacje mają na celu stworzenie optymalnych warunków dla rozwoju zarodków ziarna jęczmienia.

Moda na angielszczyznę

W wyniku rewolucji w procesie suszenia słodu, powstaje porter, który szybko zjednuje sobie serca polskich piwoszy.

moravia pils

Miejsce pochodzenia: Niemcy, Dolna Saksonia.

Zawartość alkoholu: 4,8%.

Idealna temperatura serwowania 9°C.

Barwa słomkowa do jasnozłotej. Wysoka klarowność. Obecna charakterystyczna złota iskra. Zapach wyraźnie słodowy z delikatną nutą biszkoptów. W tle surowe ziarno, młoda trawa. Aromat chmielowy z nutą mięty, ulotna nuta suszonych ziół. Ogólnie piwo jednowymiarowe. Surowy zapach bez głębi. Bukiet prosty, bardzo orzeźwiający. W tle delikatne nuty bananów, gruszek i moreli. Ogólny charakter zapachu bardzo wytrawny. Smak charakteryzuje się delikatną nutą słodyczy pochodzącą ze słodu i szybko przemija. Pozostają posmaki, karmelowy, palonego ziarna, tytoniu, ziół prowansalskich. W tle obecne mleko z miodem. Kwasowość umiarkowana ze znaczącą cierpką nutą. Długi finisz garbnikowy, posmak mocnej herbaty. Goryczka bardzo wyraźna do silnej, dość szybko przemijająca, nie pozostawia posmaku.

Podsumowując: to solidny niemiecki pilzner. Do picia raczej w celu zaspokojenia pragnienia niż dla pełni bukietu. Smak zdecydowanie orzeźwiający. Bardzo przyjemna chmielowa goryczka. Idealne piwo na upalne popołudnie. Pasuje jako akompaniament do potraw z udziałem ziół (drób, lekkie sosy) oraz do kremowych zup o wyraźnym smaku (grzybowa, krem z porów).

mosaic (HBC369)

Amerykański chmiel wyhodowany w 2012 roku z odmiany Simcoe, znany również jako HBC369. Należy do grupy chmieli aromatycznych (choć używany jest również do chmielenia na goryczkę), charakteryzuje się profilem owocowym (mango, ananas, marakuja, brzoskwinie), cytrusowym i ziołowo-korzennym. Stosowany w piwach głównie górnej fermentacji, szczególnie nadaje się do stylów IPA, AIPA i American Wheat.

Posiada od 10 do 14% alfa-kwasów.

motueka

Aromatyczny chmiel pochodzący z Nowej Zelandii, będący krzyżówką czeskiego Saaz oraz innej nowozelandzkiej odmiany. Wyhodowany w 1997 roku, posiada około 6,5-7,5% alfa-kwasów. Charakteryzuje się aromatem cytrusowym, limonkowym i lekko ziołowym. Nadaje się do większości piw, szczególnie do pilznerów, saison i ale.

mount hood

Brytyjska odmiana chmielu o bogatych właściwościach aromatycznych. Posiada zapach kwiatowo-ziołowy z nutami aromatycznymi przypominającymi jabłka, oregano, miętę i łagodną woń trawy. Z uwagi na delikatny kwiatowo-owocowy posmak nasuwa wyraźne skojarzenie z odmianą hallertau. Mount hood dobrze sprawdzi się jako składnik jasnych piw takich jak lager, pils, czy też piw pszenicznych.

Moutere (Brooklyn)

Chmiel pochodzący z Nowej Zelandii, pojawił się na rynku w 2015 roku dzięki New Zealands Plant and Food Research. Charakteryzuje się aromatem grejpfrutowym, marakui, cytrusowym i lekko żywicznym. Zalecany do chmielenia piw w stylu India Pale Ale i Double India Pale Ale. Zawartość alfa-kwasów 17,5-20%.

nagazowanie

Patrz: nasycenie

Naleśniki piwne

Składniki:

• 6 łyżek mąki pszennej
• 1 łyżeczka suszonych ziół (majeranek
• estragon lub szałwia)
• 2 jajka
• 1 szklanka jasnego piwa
• 1 łyżka oliwy
• 1 łyżka brandy
• sól

do smażenia: 4 łyżki oliwy

Sposób przyrządzania:

Jajka zmiksować z piwem. Nadal miksując, dodawać kolejno: połowę mąki, oliwę, brandy i pozostałą mąkę, a na koniec zioła i sól. Jeśli ciasto jest zbyt gęste, dodać więcej piwa. Gładkie ciasto odstawić na 30 minut. Na patelni smarowanej oliwą lub skórką słoniny smażyć cienkie naleśniki. Podawać z farszem mięsnym lub pikantnymi sosami. Naleśniki można również pokroić w cienkie paseczki i podawać do mięs.

Żródło: http://kuchnia.gazeta.pl/kuchnia/2,54041,,,,10583934,P_KOBIETA_PRZEPISY.html

Naleśniki piwne zapiekane w serowym sosie

Przygotowanie: 40 min.

Pieczenie: 20 min.

Kaloryczność: 573 kcal/porcja

Trudność: latwe

Składniki na 4 porcje

? Ciasto:

? 200 g maki

? 1 i 1/2 szkl. piwa

? 2 jajka

? sol

? pieprz

? olej do smazenia

Farsz i sos:

? 300 g pieczarek

? 3 lyzki masla

? 2 lyzki maki

? 75 g startego zoltego sera

? 1 i 1/2 szkl. mleka

? 1 lyzeczka natki

? galka muszkatolowa

? sol

? pieprz

Etapy przygotowania

1. Make ucierac z jajkami, wlewajac po woli piwo. Przyprawic do smaku sola i pieprzem. Ciasto odstawic na 30 min.

2. Pieczarki umyc, obrac ze skorki, pokroic w kostke.

3. Lyzke masla stopic w rondlu, dodac make, wymieszac, rozprowadzic mlekiem, przyprawic. Dodac 1/2 sera, podgrzewac ok. 5 min.

4. Pieczarki obsmazyc na reszcie masla, dodac natke, dusic 5 min. Dodac 1/2 sosu, farsz wymieszac.

5. Nalesniki smazyc partiami na oleju. Przestudzone posmarowac farszem, zwinac i ulozyc w natluszczonej zaroodpornej formie.

6. Polac pozostalym sosem, posypac serem. Zapiekac 20 min. w temp. 180°C.

7. Guten Appetit!

Żródło: http://gotowanie.onet.pl/26538,0,1,nalesniki_piwne_zapiekane_w_serowym_sosie,ksiazka_przepis.html

Naleśniki z cynamonowym jabłkiem

Składniki

• 400 g mąki pszennej typu 550
• 200-300 ml mleka 3,2%
• 50 g cukru pudru
• 2 jajka
• 1 łyżeczka cynamonu
• 1 pomarańcza
• 2 duże jabłka (twarde)
• olej

Sposób przygotowania

Mąkę przesiewamy, dodajemy cukier puder, żółtka oraz systematycznie dolewamy mleko. Białka ubijamy ze szczyptą soli. Ubitą pianę dodajemy delikatnie do masy, zachowując konsystencję śmietany. Jabłka dobrze myjemy i obieramy. Ścieramy na tarce na grubych oczkach i dodajemy cynamon. Całość delikatnie przesmażamy na maśle przez około 15 minut z dodatkiem brązowego cukru oraz soku z pomarańczy. Pod koniec dodajemy startą skórkę z pomarańczy. Naleśniki smażymy po 2-3 minuty z każdej strony, a po odstawieniu z patelni pokrywamy musem z jabłek, zawijając w dowolną formę, np. koperty. Przyozdabiamy jabłkiem i cynamonem. 

Naleśniki z wędzoną rybą

Składniki na ciasto:

30 g mąki,

piwo,

jajo,

łyżeczka oleju,

sól,

Składniki na farsz:

wędzona ryba,

jajo,

cebula,

pół butelki piwa,

łyżka masła,

pół szklanki śmietany,

sól, pieprz,

Przygotowanie:

Ciasto: Do mąki wbić jedno jajko, następnie dodać łyżkę oleju i wlać butelkę piwa. Wszystko dobrze wymieszać. Ciasto powinno mieć dość rzadką konsystencję. Naleśniki smażyć na małej ilości oleju, ale tylko z jednej strony.
Farsz: Rybie mięso mocno przesiekać. Dodać do niego: jajko, koper i cebulę drobno posiekaną, odrobinę piwa oraz sól i pieprz.
Następnie smażymy zawinięte naleśniki z farszem w środku.

nalewanie piwa

Serwowanie piwa to rytuał, którego należy przestrzegać z należytą dokładnością. Piwa nie stawia się na ladzie, piwo się prezentuje! Aby poprawnie nalewać piwo należy zapoznać się z podstawowymi zasadami tej wyrafinowanej czynności.

Na wstępie zroszoną w zimnej wodzie, a tym samym wychłodzoną szklankę podstawiamy pod kurek kolumny barowej lub otwartą butelkę pod kątem 45°, aby piwo zanadto się nie pieniło (logotyp szklanki / etykieta butelki zwrócone są w kierunku naszego gościa tudzież klienta).

Piwo z kurka kolumny należy nalewać za tzw. jednym pociągnięciem kurka, powoli po ściance szklanki stopniowo ją prostując (po nalaniu 3/4) do pozycji pionowej – w ten sposób powstaje korona z piany. Unikamy zanurzenia wylewki w pianie lub piwie. Szklankę chwyta się za jej dolną część, by nie ogrzać napoju.

Piwo z butelki nalewamy w dwóch fazach. Najpierw wolno po ściance pochylonej szklanki napełniając 2/3 pojemności, następnie szklankę stawiamy pionowo i dopełniamy resztą piwa z butelki. Jeżeli na początku nalewania powstała piana należy szklankę odstawić na krótki czas, aby piana osiadła i następnie ją dopełnić. Nie wybierać piany łyżką stołową!

Dbajmy o higienę dystrybutora (płukanie, czyszczenie, mycie, nie zanurzanie wylewki w piwie). Przyjęło się, że perfekcyjnie nalane piwo jest zwieńczone pianą wysoką na dwa palce, ale nie stanowi to reguły. Na przykład Pilsner Urquell można serwować na cztery czeskie sposoby i za każdym razem to samo piwo będzie smakowało inaczej. Patrz: Hladinka, Snyt, Mliko, Cochtan.

Nalewka piwna

Nalewka piwna

Składniki:

• 1 l. spirytusu
• 3 piwa jasne (0,33 l)
• 1 duża łyżka miodu
• 1 mała łyżeczka cukru waniliowego
• 1/2 szklanka cukru
• 1 szklanka wody

Sposób przyrządzenia:
Wszystkie składniki, oprócz spirytusu podgrzać z piwem i wodą, aby się wymieszały, po ostudzeniu dodać spirytus.

nasłoneczniony zapach

Związek siarki posiadający aromat charakterystyczny dla większości piw w zielonej butelce (Lech Premium, Grolsch, Heineken, Carlsberg). Aromat może przypominać zapach marihuany, potu, kawy, bywa nazywany skunksowatym. Uznawany jest zwykle za wadę piwa, jednak w małym stężeniu jest pożądany dla piw w zielonych butelkach. Zapach nasłoneczniony pojawia się w piwie w wyniku złego przechowywania i nie wynika ze sposobów warzenia w browarze. Związek powstaje w wyniku przyłączenia grupy tiolowej – SH, do alfa-kwasów w chmielu, gdzie powstają izo-alfa kwasy. Technika oceny sensorycznej w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem. Nuta nasłoneczniona będzie wyczuwalna tylko na samym początku, ponieważ jest bardzo ulotna.

naświetlenie piwa

Zjawisko zmiany smaku spowodowane działaniem światła, głównie promieni słonecznych. Naświetlenie piwa powoduje pojawienie się w nim zapachu, który określa się mianem skunksowaty. Powstaje przez izomeryzację kwasów goryczkowych i zamianę ich w związek o nazwie merkaptobutylomrówczan.

nasycenie

Orzeźwiające wrażenie powodowane pękaniem pęcherzyków dwutlenku węgla. Różne gatunki mają różny stopień nagazowania, np. angielskie piwa typu ale są nagazowane bardzo słabo a jasne lagery mocno. Stopień nagazowania wyrażany jest w gramach dwutlenku węgla rozpuszczonych w jednym litrze piwa.

nelson sauvin

Chmiel pochodzący z Nowej Zelandii, swą nazwę zawdzięcza specyficznemu aromatowi winogron (szczep sauvignon blanc). Dodatkowo posiada silnie owocowy profil, kojarzony z agrestem i owocami tropikalnymi. Stosowany głównie w piwach górnej fermentacji.

Zawartość alfa-kwasów 11-14%.

Nepomucen

Browar rzemieślniczy we wsi Szkaradowo (pogranicze Wielkopolski i Dolnego Śląska) powstały w 2015 roku. Warzelnia dysponuje wybiciem na poziomie 25 hektolitrów, leżakownię stanowią cztery tanki (każdy o pojemności 23,5 hektolitra). Dodatkowo na terenie zakładu znajduje się jeden tank fermentacyjny, etykieciarka i napełniarka do butelek. Najciekawsze piwa z Nepomucena to: Wit IPA, Żytnia Wedzona AIPA, Black IPA, Dry Stout, Grodzisz, Labirytm, Robust Porter, Stout Bourbon Barrel Chips, Witbier, Session Brown IPA Iunga.

niefiltrowane piwa

To piwa mętne, które posiadają nieodfiltrowany osad drożdżowy. Flagowym przykładem jest mętne piwo typu hefe weizen. W wersji niefiltrowanej wystepują jednak także inne gatunki jak lager czy ale.

Niemickie fondue

Składniki:

1/2 cebuli,

250 ml jasnego lekkiego piwa,

1/2 kg startego wędzonego sera zółtego,

25 dag startego ementalera,

3 łyżki mleka,

3 łyżeczki mąki ziemniacznej lub kukurydzianej,

łyżeczka musztady niemieckiej,

żytni chleb pokrojony w kostkę,

Przygotowanie:

Garnek wysmarować cebulą. Wlać piwo do garnka. Zagotować piwo, następnie wrzucić ser wędzony oraz ser ementalera. Wszystko wymieszać i zaczekać aż do wszystko będzie jednolitną masą. Do mleka dodać mąkę ziemniaczaną lub kukurydzianą. Wymieszać i dodać jedną łyżeczkę musztardy niemieckiej. Wymieszać wszystko, a następnie dodać do masy serowej. Poczekać aż się zagotuje. Następnie zamaczając chleb w masie spożywać.

northdown

Uniwersalna odmiana brytyjskiego chmielu o bardzo bogatych właściwościach. Jako chmiel dodawany do brzeczki na wstępie gotowania lub w końcowej fazie tego procesu nadaje piwu bardzo ciekawe kombinacje smakowo-aromatyczne. Posiada przyjemne nuty zapachowe i świetnie zbalansowaną goryczkę. Northdown polecany jest do chmielenia m.in. piw w stylu ale, porter, stout.

northern brewer

Brytyjska odmiana chmielu o wszechstronnych właściwościach. Nadaje piwu odmienny charakter w zależności od momentu dodania w odpowiedniej fazie gotowania brzeczki. Jako chmiel goryczkowy jest dodawana na początku procesu, natomiast jako chmiel aromatyczny wykorzystywana pod koniec gotowania. Posiada przyjemny aromat i świetne parametry goryczkowe, które dobrze współgrają z piwami ciemnymi oraz takimi stylami jak alt czy kölsch.

Nóżki po bawarsku

Nóżki wieprzowe po bawarsku (przepis z Oktoberfestu w Monachium) – 1000 g nóg wieprzowych (pociętych w poprzeczne kawałki), sól, pieprz, cebula, 40 g smalcu lub margaryny, pół szklanki jasnego piwa – Starannie umyte nogi obsmażyć, posolić i posypać pieprzem. Cebulę pokrajać w grube plastry, usmażyć na tłuszczu. Przełożyć do brytfanny, na niej ułożyć nóżki, piec ok. 120 minut, często podlewając sosem. Pod koniec pieczenia podlać piwem, zwiększyć gaz do maksimum i przy otwartym piekarniku zapiec, aż staną się chrupiące. Podawać z kopytkami i sałatą.

nugget

Amerykańska, gorzka odmiana chmielu. Wyróżnia się mocno goryczkowym charakterem, ze względu na bardzo wysoką zawartość alfa-kwasów. Posiada wyraźny, pikantny przyprawowy aromat z nutami przypominającymi zapach ziół. Najczęściej jest wykorzystywana w warzeniu piw w stylu IPA, AIPA oraz stout.

oatmeal stout

Popularne w końcówce XIX wieku piwo górnej fermentacji, jedna z odmian stylu stout. Narodziło się na nowo w 1980 roku w Tadcaster (Północny Yorkshire) w Wielkiej Brytanii, głównie dzięki browarowi Samuel Smith. Odznacza się większą treściwością i słodyczą niż zwykły stout, dzięki dodaniu do zasypu płatków owsianych. W zapachu wyczuwalny łagodny aromat palonego zboża, z nutami kawowymi. Owies nadaje ziemisty, zbożowy oraz orzechowy smak. Konsystencja piwa jest oleista i kremowa, barwa ciemna, wręcz czarna. Piana jest gęsta, kremowa, długo się utrzymuje. Styl zaczyna być znów popularny, mimo że groziło mu niemal całkowite wyginięcie.

Przykłady piw w stylu oatmeal stout: Samuel Smith Oatmeal Stout, Young's Oatmeal Stout, McAuslan Oatmeal Stout, Maclay’s Oat Malt Stout.

ocena jakości piwa

Patrz: organoleptyczna ocena piwa.

ocena sensoryczna

Patrz: organoleptyczna ocena piwa.

octan etylu

Związek należy do grupy estrów. Posiada nuty zapachowe przypominające woń rozpuszczalnika, lakieru do paznokci i acetonu. Octan etylu jest obecny we wszystkich typach piw i kształtuje ich bukiet zapachowy. W wysokich stężeniach objawia się jako wada. Jest wytwarzany przez drożdże i dzikie szczepy w procesie fermentacji. Technika degustacji w tym przypadku polega na przykryciu szklanki dłonią, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

octan izoamylu

Związek należący do grupy estrów, który posiada nuty zapachowe przypominające aromat bananów, landrynek, gruszek oraz brzoskwiń. Octan izoamylu jest zawsze obecny w każdym typie piwa. Odgrywa bardzo ważną rolę w tworzeniu bukietu smakowo-aromatycznego. Powstaje poprzez pracę drożdży w procesie fermentacji. Technika degustacji w tym przypadku polega na przykryciu szklanki dłonią, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

odkiełkowanie

Odkiełkowanie, czyli usunięcie korzonków to ostatni proces produkcji słodu.

Wszystkie cztery etapy wytwarzania słodu to:

• moczenia ziarna,
• kiełkowanie (słodowanie) ziarna,
• suszenie mokrego słodu,
• odkiełkowanie – usunięcie korzonków.

W procesie odkiełkowania wysuszony słód należy pozbawić korzonków, dlatego umieszczany jest on na specjalnym urządzeniu – odkiełkownicy. Kiełki to doskonała pasza dla zwierząt, szczególnie futerkowych. Słodownie sprzedają najczęściej kiełki przetworzone na granulat. Gotowy słód ciepły niestety nie może być od razu kierowany do wytwarzania piwa, ponieważ powoduje wiele problemów na warzelni. Musi być poddany procesowi dojrzewania, który polega na 4-6 tygodniowym magazynowaniu w silosach. W czasie magazynowania musi być specjalnie przewietrzany. Słód przed skierowaniem do warzelni powinien być oczyszczony z resztek łusek i zanieczyszczeń poprzez zabieg, który nazywa się polerowaniem słodu.

odmiany chmielu

Chmiel jest nieodłącznym komponentem wszystkich piw. W procesie warzenia jest stosowany jako przyprawa, bez której piwo byłoby tylko słodką cieczą przypominającą syrop. Aby uzyskać efekt intensywniejszej goryczki, chmiel goryczkowy jest dodawany do brzeczki w początkowej fazie gotowania. Z kolei chmiel aromatyczny nie wykaże działania jeśli będzie gotowany zbyt długo, więc jest dodawany w późniejszej fazie tego procesu. Za smak odpowiedzialne są w chmielu alfa-kwasy, natomiast za zapach olejki eteryczne, toteż zawartość tych substancji decyduje o właściwościach poszczególnych odmian tej rośliny.

Na rynku zostało zarejestrowanych mnóstwo odmian chmielu różniących się między sobą poziomem goryczki i rodzajem aromatu. Wśród nich najbardziej wyróżniają się cztery rodzaje uznawane za najbardziej szlachetne odmiany. Ich nazwy pochodzą od rejonów, w których są hodowane: hallertau, tettnang i spalt z Niemiec oraz žatecki chmiel uprawiany w Czechach. Pozostałe bardzo znane odmiany chmielu, to: admiral, amarillo, bramling cross, cascade, centennial, challenger, chinook, columbus (tomahawk), crystal, first gold, fuggles, galena, goldings, green bullet, liberty, mount hood, northdown, northern brewer, nugget, pacific gem, perle, pioneer, pride of ringwood, progress, simcoe, styrian golding, target, willamette.

Oktoberfest

Bawarski festiwal piwa Oktoberfest jest największym na świecie świętem ludowym, odbywa się na przełomie września i października w Monachium. Trwa około 16 dni. Z ponad 1200 browarów, płynie 5000 różnych gatunków piwa. Do tego różnorodne jedzenie: kiełbaski, golonka podawana z dużą ilością musztardy. Liczba odwiedzających – 6 mln, liczba kufli 1 litr – 5,1 mln, obrót finansowy – 1 miliard euro. Cena za piwo wynosi 8 euro!

Ostatnimi laty Oktoberfest odwiedza sześć milionów ludzi wypijając przy tym pięć milionów litrów piwa (kufli litrowych tzw. Maß Bier), przy czym liczba odwiedzających jak i ilość spożywanego piwa co roku wzrasta.

Po otwarciu uroczystości przez burmistrza, który uderza drewnianym młotkiem w beczkę z piwem i opróżnia pierwszy kufel, rozpoczyna się masowy hołd piwu i radosnej zabawy. Co roku przeróżne browary monachijskie mogą się zaprezentować na kilkugodzinnym pochodzie w pięknie przystrojonych wozach ciągniętych przez zaprzęgi konne. Wszędzie królują bawarskie, biało-niebieskie barwy i tradycyjne stroje – skórzane spodenki na szelkach przyozdobionych szarotkami.

Pierwszy Oktoberfest miał miejsce w 1810 roku z okazji ślubu księcia Ludwika I, późniejszego króla, i jego wybranki księżniczki Therese von Sachsen-Hildburghausen. Uroczystość, na którą byli zaproszeni mieszczanie z Monachium, odbyła się przed bramami miejskimi na łąkach, które potem nazwano Theresienwiese (w dokładnym tłumaczeniu: łąkami Teresy). Na zakończenie uroczystości odbyły się wyścigi konne. Zgodnie z wydaną uchwałą wyścigi miały odbyć się ponownie za rok. W 1811 roku przy okazji wyścigów konnych odbył się festyn ludowy połączony z wystawą rolniczą. W kolejnych latach festyny powtarzano. W roku 1818 postawiono pierwszą karuzelę i huśtawki, w małych budkach rozpoczęto sprzedaż piwa.

Z powodu długości trwania festynu oraz z powodu chłodnej już pogody w październiku rozpoczynają się te dożynki chmielu od roku 1872 już we wrześniu. Warzenie piwa przeznaczonego na coroczne dożynki rozpoczyna się w marcu. Piwo marcowe (Oktoberfestbier) leżakuje aż do odbicia beczek pod koniec września.

oktonian etylu

Związek z grupy estrów, którego aromat przypomina zapach mydła i proszku do prania. Związek ten pojawia się w piwie, dostając się z zewnątrz poprzez detergenty używane przy procesie warzenia. Technika oceny sensorycznej w tym przypadku polega na przykryciu szklanki dłonią, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

olejki chmielowe

Substancje lotne zawarte w chmielu pachnące najczęściej cytrusami, owocami, żywicą i ściółką leśną. Podczas gotowania brzeczki z chmielem większość olejków chmielowych ulatnia się, te które pozostają nadają piwu przyjemny chmielowy aromat.

opakowania piwne

Patrz: butelka, KEG, puszka.

opakowanie – wpływ na smak

Wpływ opakowania na smak piwa to temat wielokrotnie poruszany na stronach wielu forów piwowarskich. Wśród opinii dominują te wychwalające piwo beczkowe, stawiające butelkę na drugim miejscu i deprecjonujące opakowanie aluminiowe czyli puszkę. Według fachowców zawodowo zajmujących się oceną smaków rodzaj opakowania nie wpływa na smak jeżeli tylko piwo było przed spożyciem przechowywane w tych samych warunkach i spożywane z czystego pokala lub kufla.

Metaliczny posmak o którym wspominają wrogowie puszek nie wynika z przechodzenia jonów żelaza do piwa tylko z zapachu puszki podczas picia bezpośrednio z opakowania. Mózg odbiera jednocześnie sygnały przekazywane przez nos i język, fałszując ogólny odbiór. Kolejnym czynnikiem mogącym generować wpływ opakowania na walory piwa są warunki przechowywania. Puszka szybciej przewodzi ciepło, podczas gdy butelka jest podatna na wpływ światła. Stąd też przy długotrwałym przechowywaniu piwa w nieodpowiednich dla niego warunkach możliwa jest różnica w smaku piwa pochodzącego z różnych opakowań. Natomiast podstawą dobrego smaku jest odpowiednie serwowanie piwa, czyli dobór szkła, temperatura trunku oraz perfekcyjne nalewanie.

Orbit

Mieszkanka nowozelandzkich odmian chmielu, nie będących w sprzedaży. Posiada aromat białych winogron, mango i marakui. Orbit ma bardzo zbliżony profil do innych nowozelandzkich odmian takich jak Nelson Sauvin i Motueka. Zawartość alfa-kwasów 4-6%.

organoleptyczna ocena piwa

Sesja degustacyjna, podczas której zostaje dokonana ocena jakości piwa przeprowadzona na podstawie wrażeń przez wszystkie zmysły degustatora: wzroku, słuchu, węchu, dotyku, smaku, bólu. Na rzetelność oceny wpływ ma wiele czynników np.: stan zdrowia badającego, warunki otoczenia, pomieszczenia, temperatura, czas trwania badania. W ocenie jakości piwa brane są pod uwagę nastepujące czynniki: pienistość, klarowność, kolor, goryczka, smak i zapach. W klasyfikowaniu jakości piwa powinno uczestniczyć przynajmniej trzech kiperów. Ocena sensoryczna polega na porównaniu faktycznego profilu sensorycznego piwa z profilem wzorcowym. Im wyższa zgodność, tym wyżej ocenione zostaje piwo.

orion

Chmiel niemiecki (potomek Northern Brewer) będący krzyżówką odmian Perle i innego niemieckiego chmielu. Posiada dualne właściwości (stosowany na aromat i goryczkę), nadaje piwu ziołową goryczkę. Wykorzystywany w piwie Franziskaner Weissbier (niemieckie pszeniczne), poza tym niezbyt popularny Niemczech. Zawartość alfa-kwasów 8-9%.

oud bruin / flanders brown ale

Flamandzkie piwo górnej fermentacji przeważnie warzone w mieście Oudenaarde lub jego okolicach. Używa się wody bogatej w dwuwęglan sodu, która wpływa na złożoność smakowo-zapachową piwa. W smaku oud bruin jest wyraźnie słodowe i owocowe (śliwki, daktyle, wiśnie, rodzynki) oraz delikatnie kwaskowe. Dodatkowej kompleksowości piwo nabiera podczas wtórnej fermentacji zachodzącej w butelce. Goryczka jest prawie niewyczuwalna, stosuje się chmiel o małej zawartości alfa kwasów. Posiada ciemny czerwonawobrunatny kolor oraz niezbyt długo utrzymującą się pianę. Czas dojrzewania tych piw wynosi do roku.

Przykłady piw w stylu oud bruin: Petrus Oud Bruin, Liefman’s Oud Bruin, Vondel Flemish Brown Ale.

Outeniqua

Chmiel wyhodowany z odmiany Atlas oraz dzikiego jugosłowiańskiego chmielu w Południowej Afryce. Obok Southen Star i Southern Promise najbardziej popularny w RPA. Używany głównie lokalnie, nie zadebiutował jeszcze na świecie. Stosowany głównie do piw typu Lager, Pilzner czy Stout. Zawartość alfa-kwasów 12-13,5%. 

owies

Niesłodowy surowiec do warzenia piwa. Jest niezbędnym dodatkiem do piw w stylu Oatmeal Stout (stout owsiany); stosuje się je również do belgijskich piw pszenicznych. Piwa z dodatkiem owsa dają w ustach odczucie lepkości, oleistości, kremowości. Płatki owsiane dodawane są także w celu polepszenia pienistości piwa.

owocowy bukiet

Wrażenie węchowe, które nie ma nic wspólnego z obecnością w piwie owoców. Zespół zapachów tworzących woń owoców to wrażenie powodowane przede wszystkim przez estry, alkohole wyższe i aldehydy pachnące bananami, winogronami, jabłkami, brzoskwiniami, a także malinami i truskawkami. Owocowy bukiet jest wytwarzany przez drożdże w procesie fermentacji alkoholowej. Zapach ten powoduje odczucie wyższej pełni smaku i łagodzi odczuwanie chmielowej goryczki.

oyster stout

Jedno z najbardziej nietypowych piw na świecie, odmiana stouta po raz pierwszy uwarzona w Nowej Zelandii w 1929 r. (choć niektóre źródła podają, że w 1938 r. w Londynie). Do pierwszych wersji tego stylu wykorzystywano skorupy ostryg. Skorupki pomagały klarować piwo, dostarczały też węglanu wapnia, który wzmacniał goryczkowe smaki. Później zaczęto stosować świeże ostrygi, obecnie jest to często chwyt marketingowy – większość oyster stoutów po prostu idealnie komponuje się z ostrygami i stąd nazwa. Charakterystycznym posmakiem występującym w tym piwie jest sól morska. Styl obecnie popularny w Stanach Zjednoczonych i Anglii.

Przykłady piw w stylu oyster stout: Marooned on Hog Island, Flying Dog Pearl Necklace Oyster Stout, Marston's Oyster Stout.

pacific gem

Nowozelandzki chmiel aromatyczno-goryczkowy wyhodowany z odmian Smooth Cone i Fuggles w 1987 roku. Co nietypowe, wnosi aromaty jagodowe, jeżynowe i truskawkowe. Szczególnie sprawdza się do chmielenia piw typu ale (bitter, IPA). Zawartość alfa-kwasów 13-16%.

pacific hallertau (pacifica)

Bliski "krewny" niemieckiego chmielu szlachetnego Hallertau, wyhodowany w New Zealand Hort Research Centre (Nowa Zelandia) w 1994 r. Posiada profil zapachowy kojarzony z owocami tropikalnymi (pomarańcze, cytrusy), przyprawami i kwiatami. Idealnie nadaje się do niemieckich pilznerów i piw typu IPA. Bardzo często wykorzystywany jako single hop (chmielenie jedną odmianą). Zaliczany do grupy aromatycznej. Zawartość alfa-kwasów 3-6%. Zapamiętany szczególnie w piwie Sierra Nevada Beer Camp Imperial Pilsner.

pacific jade

Nowozelandzki chmiel o profilu cytrusowo-ziołowym i wyraźnych nutach czarnego pieprzu. Powstał w 2004 roku, jako krzyżówka nowozelandzkiego First Choice i Old Line Saazer. Idealnie nadaje się do chmielenia "na zimno", posiada jednak właściwości uniwersalne i może być również stosowany zarówno do chmielenia na goryczkę, jak i aromat. Najczęściej pojawia się w piwach górnej fermentacji typu India Pale Ale, Pale Ale i Witbier. Nadaje się także do piw dolnej fermentacji takich jak Lager. 

Zawartość alfa-kwasów 12-14%.

pacifik gem

Nowozelandzka odmiana chmielu o charakterze goryczkowym z wysoką zawartością alfa-kwasów. Pacifik gem została doceniona z uwagi na wybitnie owocowe właściwości aromatyczne z nutami zapachowymi owoców leśnych przypominającymi woń jagód i jeżyn. Stosowana jest w warzeniu piw górnej fermentacji.

pale ale

Piwo po raz pierwszy uwarzone w angielskim Burton-on-Trent na początku XIX w. Oryginalny smak nadaje piwu woda z dużą zawartością minerałów m.in. wapnia. Nazwa pale ale obejmuje grupę piw takich jak: belgijski pale ale, amerykańskie pale ale, irlandzkie czerwone ale, szkockie ale, itp. Wyróżnia się bursztynową / miedzianą barwą, jest niezwykle odświeżające i przyjemne w smaku, z bardzo dobrze zrównoważoną słodyczą i chmielowym aromatem i goryczką.

Przykłady piw w stylu pale ale: Sierra Nevada Pale Ale, Highland Pale Ale, Russian River Dead Leaf Green.

palisade (ycr-4)

Amerykański chmiel o profilu cytrusowo-owocowym, hodowany na północno-zachodniej stronie Stanów Zjednoczonych. Powstał poprzez zapylenie odmian amerykańskich chmielem Tettnanger. 

Zawartość alfa-kwasów waha się od 5,5 do 9,5%.

Nadaje się zarówno do wczesnych faz gotowania brzeczki, jak i podczas chmielenia "na zimno". Kojarzony z aromatami słodkich owoców tropikalnych i delikatnymi nutami cytrusów i trawy. Nadaje się do piw górnej i dolnej fermentacji.

pamięć zapachowa

Zasób zapachów jakie przechowuje nasz mózg nazywamy bankiem zapachowym. Odczuwając wielokrotnie jakiś rodzaj zapachu mózg rejestruje go i kiedy po raz kolejny impuls informujący o wyczuwanym zapachu zostanie wysłany do kory mózgowej, w ułamku sekundy wysyłana jest informacja zwrotna informująca nas "czym to pachnie". Nikt nie wie ile zapachów możemy zapamiętać, a ich ilość jest uzależniona od sytuacji w jakich bywamy, produktów które spożywamy i oczywiście od predyspozycji, które są kwestią indywidualną każdego z nas.

Pamięć zapachowa jaką dysponujemy pozwala nam szybko zdefiniować zapach, który już kiedyś czuliśmy. Jeżeli jest to nowy zapach, może być zapamiętany i przy kolejnym zetknięciu się z tym bodźcem – bezbłędnie rozpoznany. Degustatorzy piwa wykorzystują zapamiętywane na szkoleniach zapachy do analizy profilowej piwa. Umiejętność zapamiętywania zapachów jest kluczowym elementem kwalifikującym do szkolenia kandydata na degustatora.

panel degustacyjny

Patrz: panel sensoryczny.

panel konsumencki

Rolą panelu konsumenckiego jest przede wszystkim odgrywanie roli konsumentów w sposób kontrolowany. Symulacja oceny konsumenckiej przydaje się zwłaszcza wtedy, gdy zachodzi prawdopodobieństwo nadinterpretacji wad piwa przez panel ekspercki np. w przypadku rozpatrywania reklamacji. Panel konsumencki powinien przejść szkolenie na podstawowym poziomie zaawansowania, gdzie uczestnicy poznają ogólne zasady oceny piwa i charakterystykę poszczególnych stylów. W układzie idealnym panel konsumencki jest podzielony na konsumentów poszczególnych marek co pozwala na ocenę piwa zgodną z preferencjami oceniającego (miłośnik pilznerów nie oceni pozytywnie piwa owocowego i na odwrót). Panel konsumencki powinien także zostać przeszkolony pod kątem używania różnicowych metod oceny (parzysta, trójkątowa). Pozwala to na sprawne określanie różnic w różnych partiach piwa lub surowców.

panel sensoryczny

Jest to grupa osób o ponadprzeciętnych zdolnościach wyczuwania smaku i zapachu, która poprzez codzienną ocenę piwa dba aby jej sensoryczna jakość utrzymywała się na wyrównanym, wysokim poziomie. Zespół degustatorów dokonuje końcowej oceny jakości piwa przed wypuszczeniem go z browaru na rynek. Sędzią ostatecznym jest konsument. Skuteczność oceny sensorycznej (za pomocą zmysłów) polega na tym, że osoby oceniające piwo potrafią znaleźć wspólną płaszczyznę z oceną, której dokonuje konsument, gdyż dysponują tymi samymi zmysłami – smakiem i powonieniem.

Drugą ogromną zaletą tej metody jest możliwość szybkiego wychwycenia nieprawidłowości w procesie warzenia bądź w samym piwie, poprzez degustację surowców, półproduktów i piwa gotowego. Członkowie panelu eksperckiego powinni posiadać znajomość wzorców zapachowych na poziomie zaawansowanym, co oznacza że poziom ich kompetencji powinien pozwalać im rozpoznawać i nazywać praktycznie każdy związek tworzący profil sensoryczny piwa. Zakres odpowiedzialności panelu eksperckiego: ocena profilowa piwa, ocena sensoryczna surowców i półproduktów, rozpatrywanie reklamacji dotyczących wad smaku, a także udział w procesie tworzenia nowych piw.

papierowy zapach

Związek posiadający zapach mokrego kartonu, kredek świecowych, wyraźnie papierowy. Zdecydowanie objawia się w piwie jako wada. Powstaje w wyniku starzenia się piwa lub jego złego przechowywania, dodatkowo zależy od zawartości tlenu, podczas rozlewu piwa do butelek, puszek oraz kegów. Technika degustacji w tym przypadku polega albo na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem, albo na przepłukaniu ust niewielką ilością piwa i połknięciu.

PARPA

Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych jest specjalistyczną agendą rządową, łączącą profesjonalną działalność usługową (szkolenia, ekspertyzy, konsultacje, opracowywanie nowych technologii oddziaływań, publikacje itp.) z zadaniami administracyjno-koordynacyjnymi (prace legislacyjne, nadzór nad lecznictwem odwykowym, interwencje, opracowywanie standardów usług, zlecanie i finansowanie zadań, prowadzenie baz danych).

Agencja jest państwową jednostką budżetową. Środki finansowe na zadania realizowane przez nią znajdują się w strukturze budżetu Ministra Zdrowia. Większość działań prowadzonych lub koordynowanych przez Agencję finansowana jest w formie dotacji dla organizacji pozarządowych lub zakupu usług specjalistycznych.

Głównym celem działania Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych jest inicjowanie i doskonalenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych w Polsce oraz pomoc i współdziałanie z organizacjami pozarządowymi i administracją samorządową, ustawowo zobowiązaną do realizowania programów profilaktycznych i naprawczych w społecznościach lokalnych.

Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych została utworzona na podstawie zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 29 czerwca 1993 roku. Nowelizacja ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 12 września 1996 roku w przepisach przejściowych w artykule 3 postanowiła: "Dotychczasowe zadania i kompetencje Pełnomocnika Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej do spraw Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz zadania Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych stają się z dniem wejścia w życie ustawy, zadaniami i kompetencjami Agencji, o której mowa w art. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi". Od 29 grudnia 1996 roku Agencja działa więc na mocy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Programy profilaktyczne i naprawcze realizowane przez Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych:

• Program I: Zwiększanie dostępności i skuteczności pomocy terapeutycznej dla osób uzależnionych i członków ich rodzin.
• Program II: Wdrażanie do systemu ochrony zdrowia metod wczesnej diagnozy i interwencji wobec pacjentów nadużywających alkoholu. 
• Program III: Rozwijanie profilaktyki szkolnej, rodzinnej i środowiskowej w zakresie problemów alkoholowych. 
• Program IV: Doskonalenie i rozwijanie form i metod pomocy psychologicznej i socjoterapeutycznej dla dzieci z rodzin alkoholowych. 
• Program V: Rozwijanie form i metod przeciwdziałania przemocy w rodzinach alkoholowych.
• Program VI: Wspieranie społeczności lokalnych w rozwiązywaniu problemów alkoholowych i przeciwdziałanie nietrzeźwości w miejscach publicznych.
• Program VII: Prowadzenie i wspieranie edukacji publicznej w zakresie problemów alkoholowych.
• Program VIII: Monitorowanie i doskonalenie narodowej strategii rozwiązywania problemów alkoholowych oraz wspieranie strategii regionalnych w tym zakresie.
• Program IX: Inicjowanie, prowadzenie i promowanie badań diagnostycznych i ekspertyz w zakresie problemów alkoholowych
• Program X: Obsługa programów merytorycznych i inne działania, w tym współpraca zagraniczna i biuro Agencji.

pasteryzacja piwa

Jest techniką konserwacji piwa poprzez jego podgrzewanie. Proces polega na zniszczeniu mikroorganizmów występujących w piwie poprzez podgrzewanie do temperatury 65°C. Pasteryzację piwa prowadzoną przez podgrzewanie piwa w opakowaniach jednostkowych (butelka, puszka) – tunelową coraz częściej zastępuje się przez zastosowanie pasteryzacji przepływowej. Prowadzona jest przy pomocy wymienników płytowych, gdzie piwo jest na krótki okres podgrzewane a następnie schładzane przed rozlewem do opakowań jednostkowych.

Taki rodzaj pasteryzacji pozwala na długie zachowanie świeżości bukietu piwa. Piwo niepasteryzowane ma bardzo krótki okres przydatności do spożycia (maksymalnie dwa tygodnie). Dostępne w sprzedaży piwa noszące nazwę niepasteryzowanych mają wydłużony termin przydatności dzięki procesom mikrofiltracji, podczas których żyjące w piwie bakterie są oddzielane na bardzo drobnych sitach. Jednym z naprawdę niepasteryzowanych piw jest Tyskie 14-dniowe, które można serwować w okresie nie dłuższym niż 14 dni.

patriotyzm piwny

Europejczycy to piwni patrioci. Niemal połowa z nich preferuje piwo warzone w ich kraju ojczystym, a tylko niespełna dwóch na dziesięciu przedkłada nad nie piwo z importu. Statystyczny Europejczyk ceni bardziej nie tylko swoje rodzime piwo, ale i towarzystwo najbliższych. Ulubionymi kompanami do picia są dla niego bliskie osoby – większość okazji do spożywania piwa nadarza się mu z partnerem (29%) oraz w małym gronie lub mieszanym towarzystwie przyjaciół (26%). Coraz więcej mieszkańców Starego Kontynentu pije piwo częściej w domach czy ogródkach przydomowych (średnio 83%) niż w pubach, klubach nocnych czy restauracjach (o 20% mniej).

Czesi to najwięksi piwosze Europy. Nieco mniej niż 2/3 z nich twierdzi, że piwo to ich ulubiony trunek. Zaraz za Czechami lokują się Niemcy i Polacy, spośród których aż 61% przedkłada złocisty trunek ponad inne. Najmniej deklaracji tego typu (35%) złożyli w badaniach prowadzonych na rzecz raportu SABMiller Francuzi, wyprzedzając Rosjan (41%).

Do patriotyzmu trzeba dojrzeć. Również do piwnego. Okazuje się, że rośnie on z wiekiem. Podczas gdy piwa lokalne preferuje 40% osób w wieku od 18 do 24 lat, odsetek ten dla osób między 45 a 60 rokiem życia rośnie o 9%. Największymi piwnymi patriotami są Czesi – zaledwie 1% ankietowanych woli piwo z importu, a aż 91% z nich preferuje trunek warzony w ojczyźnie. Za nimi plasują się Belgowie (81%) i Niemcy (79 %) i Polacy (67%). Najmniejszy odsetek osób ceniących bardziej piwa warzone w kraju występuje w Szwecji. Jest to zaledwie 18%. Szwedzi wyprzedzają w tym rankingu Włochów (19%) i Francuzów (20%). Polacy wolą piwa krajowe. Takie preferencje zgłosiło ponad 2/3 badanych. Tylko 6% ankietowanych woli piwo z importu.

Mieszkańcy kraju nad Wisłą lubią piwo, ale nie lubią pić go w samotności. Największy w Europie wskaźnik (96%) tych, którym piwo w samotności nie smakuje tak jak w towarzystwie sprawia, że jesteśmy najbardziej towarzyskim narodem na Starym Kontynencie. Za nami plasują się Rumuni (94%) i Belgowie (91%). Polacy mają również to szczęście, że częściej niż inni mają szansę pić piwo z partnerem. Twierdzi tak 37% ankietowanych, a wyprzedzają nas tylko o 1% Brytyjczycy. Małe, kameralne grono do wspólnej konsumpcji wybiera w Polsce 38% spośród ankietowanych rodaków. To nieco mniej niż w Czechach (46%) i np. w Belgii (41%). Belgowie wraz z Duńczykami przewodzą wśród tych narodów, które sięgają po piwo w dużej grupie (9%).Z kolei w sąsiadującej z Belgią Holandii aż 21% osób pije piwo w samotności. Samotnikami są również Węgrzy (7%) i mieszkańcy Rosji, spośród których aż 15% (najwięcej w Europie) twierdzi, że nie pije piwa w towarzystwie.

Uwielbiający zabawę Duńczycy to najbardziej towarzyscy piwosze. W Danii bardziej regularnie niż gdziekolwiek indziej spożywa się piwo w czyimś domu lub ogrodzie (64%). Najrzadziej na kufelek do znajomych chodzą Czesi i Słowacy (17 %). W Belgii i Polsce piwo idzie łeb w łeb ze sportem. W tych krajach picie złocistego trunku jest bardziej regularne podczas wydarzeń sportowych (17 i 19%) niż w nocnych klubach czy restauracjach. Hiszpanie przed Brytyjczykami wybierają puby. Najbardziej popularne punkty gastronomiczne w Europie to bary, puby i gospody, w których 53% Europejczyków „regularnie” spożywa piwo. To dwa razy więcej niż w kolejnym popularnym miejscu spożycia – restauracjach (24%) oraz znacznie więcej niż w nocnych klubach (12%) oraz podczas wydarzeń sportowych (10%). Krajem, w którym mieszka największa liczba piwoszy odwiedzających puby, bary i gospody są Brytyjczycy oraz Hiszpanie. Regularnie zaglądają do pubów również Włosi (77%), Belgowie oraz Czesi (po 75%). Polacy plasują się poniżej przeciętnej europejskiej (poniżej 60%). Nic dziwnego – zajmujemy drugie miejsce w Europie wśród nacji wybierających jako miejsce picia dom (91%). W tym rankingu wyprzedzają nas jedynie Duńczycy (92%).

Czesi i Słowacy to narody, które po piwo w domu sięgają najrzadziej. Według raportu SABMiller trend polegający na wycofywaniu się z picia w pubach i barach trwa. Więcej Europejczyków pije piwo regularnie w domach czy ogrodach niż w pubach, klubach nocnych czy restauracjach. O ile 76% europejczyków pije piwo częściej w domu czy w ogrodzie, 37% z nas lubi spożywać piwo u znajomych. A to oznacza mnóstwo proszonych kolacji i pikników. Towarzyskie aspekty picia w odwiedzinach znajdują większe uznanie w oczach kobiet, które regularnie piją piwo w czyimś domu czy ogrodzie (40% kobiet w porównaniu z 36% mężczyzn). Jest to jedyny przypadek, gdy kobiety spożywają piwo bardziej regularnie od mężczyzn.

patroni piwa

Piwo ma kilku patronów, w zależności od kraju lub okresu historycznego. Przede wszystkim należy wymienić takich jak: Gambrinus, św. Arnulf, św. Florian, św. Patryk, św. Mikołaj z Miry, św. Kolumban. Polacy nie mają własnego patrona piwa, raczej włączają się w obchody świąt popularnych w innych krajach, najczęściej obchodzimy dzień św. Patryka.

PEACH VELVET

PEACH VELVET

15 ml śmietanki
15 ml Creme de Cacao
45 ml likieru brzoskwiniowego
120 ml jasnego piwa

W mixerze zmieszać powyższe składniki ze 120 ml kruszonego lodu i mixować do uzyskania gładkiej konsystencji. Przelać do szklanki typu highball.

pełnia smaku

W piwowarstwie tym wyrażeniem określa się odczuwanie w trakcie degustacji ekstraktywności piwa. Na wrażenie pełni wpływa ilość ekstraktu czyli cukrów zawartych w piwie. Im wyższa zawartość cukrów, tym bardziej pełne piwo. Do piw o bardzo wysokiej pełni smaku należą takie gatunki jak: dubeltowy koźlak, porter bałtycki, mocny belgijski ale.

Pepper Rye India Pale Ale

Styl piwa zbliżony do rye india pale ale warzony metodą górnej fermentacji, z dodatkiem pieprzu. Zazwyczaj mocno alkoholowe, w smaku oprócz typowych aromatów rye IPA, wyczuwalny pieprz.

Przykłady piw w stylu pepper rye india pale ale: Dragon Fire.

Patrz: Rye India Pale Ale.

perle

Niemiecka odmiana chmielu uniwersalnego. Z uwagi na wybitne właściwości aromatyczne przypomina, również niemiecki, chmiel hallertau, z tą różnicą, że posiada wyższą zawartość alfa-kwasów i bardziej długotrwały aromat. Perle jest polecany zarówno do warzenia piw dolnej, jak i górnej fermentacji w stylu np. piw typu lager, pale ale lub porter.

PETER ABBOT

. PETER ABBOT

2/3 zimny sok pomarańczowy,
1/3 zimne piwo jasne pełne

Do pokala lub szklanicy highballowej wlać składniki i lekko zamieszać.

Piccolo

Piccolo:

0,5 l jasnego piwa
0,25 l szampana

Napoje oziębić. Do wysokiej szklanki nalać piwo, tak aby napełnić 2/3 objętości, a następnie dopełnić szampanem.

Pięć litrów dziennie

W średniowieczu warzeniem piwa trudnili się mnisi. W zaciszu klasztorów powstawały hektolitry złotego trunku, który doskonale uzupełniał ich ascetyczną dietę. Spożywanie piwa nie naruszało postu, a dzienna porcja na każdego mnicha wynosiła 5 l.

Z czasem klasztory zaczęły wytwarzać nadwyżki napoju i zaczęto nim handlować.

Pieczona golonka w piwno-jałowcowej marynacie

Składniki

• 2 golonki bez kości
• 300 ml piwa jasnego wytrawnego typu Pilsner Urquell
• ocet balsamiczny
• 0,5 l bulionu warzywnego
• 15 ziaren jałowca
• tymianek
• rozmaryn
• sól morska
• pieprz różowy
• oliwa z oliwek

Sposób przygotowania

Golonki dokładnie myjemy i gotujemy około godziny (w zależności od wagi mięsa) w wywarze warzywnym. Po tym czasie odsączamy mięso i pozostawiamy na 2 godziny w marynacie przygotowanej z: oliwy, piwa, utłuczonego w moździerzu jałowca, tymianku, rozmarynu i pieprzu oraz soli i octu. Tak zamarynowane golonki pieczemy w piekarniku z termoobiegiem w temperaturze 160 st. C przez godzinę. Co 20 minut podlewamy golonki marynatą i delikatnie przekręcamy. 10 minut przed końcem pieczenia ustawiamy funkcję grillowania. W tym czasie przygotowujemy sosy i dodatki do piwnej golonki. Polecany jest majonez z chrzanem (proporcje 2:1) oraz domowy ketchup z frytkami.

Piekielna fasola

Składniki

• 500 g fasoli jaś
• puszka pomidorów
• 1 papryczka chili
• 200 g wędzonego boczku
• 1 kiełbasa surowa polska
• 1 łyżka suszonego tymianku
• 200 ml śmietany 18%
• 1 cebula
• 1 łyżeczka curry
• świeża bazylia
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Fasole moczymy dzień wcześniej. W dużym garnku na rozgrzanej oliwie przesmażamy pokrojoną w kostkę cebulę i posiekaną papryczkę wraz z pestkami. Dodajemy pokrojoną w plastry kiełbasę oraz pokrojony w drobną kostkę boczek. Po kilku minutach dodajemy pomidory i zmniejszamy ogień. Po około 5 minutach dodajemy fasolę i gotujemy przez kolejne kilka minut. Dodajemy śmietanę oraz przyprawy. Doprawiamy solą i pieprzem i gotujemy przez kolejne klika minut na słabym ogniu. Pod koniec gotowania dodajemy posiekaną bazylię.

pielęgnacyjne właściwości piwa

Składnikami piwa, które posiadają właściwości pielęgnujące są chmiel i zboża. Wyciąg z chmielu jest bogaty w olejki eteryczne, garbniki i flawonoidy (barwniki organiczne). Działa wzmacniająco na włosy, zmniejsza ich przetłuszczanie. Przyspiesza podziały zachodzące w cebulkach włosowych oraz łagodzi podrażnienia skóry głowy – dlatego stosuje się go do wytwarzania szamponów i odżywek do włosów. Wszystkie te wiadomości potwierdzają, że śmiało możemy korzystać z doświadczeń naszych mam i babć, które używały piwa do mycia włosów. Piwo poprawia również połysk włosów, ułatwia ich układanie. Stosowany wewnętrznie wzmacnia pozostałą część organizmu. Stosowanie piwa w pielęgnacji włosów opisują liczne "poradniki prababek", najczęściej jednak zaleca się przepłukanie włosów piwem w trakcie mycia – już po dokładnym spłukaniu szamponu. Czynność ta, powtarzana regularnie, dodatkowo zapobiega przetłuszczaniu się włosów, po raz kolejny za sprawą witamin z grupy B, które przeciwdziałają nadmiernemu wydzielaniu tłuszczu przez gruczoły łojowe.

pienistość piwa

Piana jest istotnym czynnikiem jakości piwa. Jakkolwiek jej znaczenie zależy od regionu świata. Jedni degustatorzy oczekują stabilnej i dużej piany, inni raczej niewielkiej. Piana powstaje przy nalewaniu piwa do naczynia, dzięki zawartości CO₂ w piwie. Banieczki gazu otaczają się powierzchniowo czynnymi składnikami piwa, pociągając je ku górze. Składniki te mają niskie napięcie powierzchniowe, co pozwala im w określonych granicach tę powierzchnię rozszerzać. Załamywanie i pękanie piany zaczyna się zaraz po jej wytworzeniu, ale szybkość tego procesu może być bardzo różna. Zanikanie piany zaczyna się od pękania i spływania błonek na banieczkach znajdujących się na powierzchni piany, ale jednocześnie dzięki parowaniu piana w górnej warstwie ulega wzmocnieniu. Na trwałość piany wpływają przede wszystkim ciała białkowe o masie cząsteczkowej 10 000 – 60 000 u i substancje goryczkowe oraz garbniki (pod warunkiem, że nie są utlenione).

Wpływ negatywny na trwałość piany wywierają alkohole wyższe i alkohol etylowy oraz osłabienie i autoliza drożdży. Pozytywny – wyższe końcowe temperatury suszenia słodu i dłuższe przerwy białkowe. Na etapie dystrybucji najgorsze dla piany jest działanie tłuszczów. Tłuste szklanki mogą zniwelować cały wysiłek browaru związany z utworzenien wysokiej pienistości piwa. Rodzaj gazu w instalacji wyszynkowej także decyduje o pienistości piwa. Gazy łatwo rozpuszczalne w piwie dają trwalszą pianę. W wielu piwach stosowany jest gazowy azot, który jednak zmienia smak trunku na łagodniejszy, często mdły. Środki stabilizujące pianę to alginiany, guma arabska, sole metali. Gęsta, biała, długo utrzymująca się piwna korona, utworzona podczas nalewania piwa, świadczy o tym, że mamy do czynienia z wysokogatunkowym trunkiem. Wysokość piany na dwa palce to taka, która wygląda idealnie i świetnie podkreśla walory wizualne i smakowe dobrze zaserwowanego piwa, ale nie stanowi reguły. Istnieją też inne sposoby serwowania piwa zależne od stopnia spienienia trunku, np. w Czechach bardzo popularny jest styl serwowania (mliko) polegający na napełnianiu kufla samą pianą.

Piernik na piwie

Składniki na ciasto:

75 dkg mąki,

15 g sody oczyszczonej,

15 dkg masła,

5 dkg cukru pudru,

6 jaj,

40 dkg miodu (pół sztucznego, pół prawdziwego),

40 dkg cukru,

butelka piwa słodowego lub portera,

2 paczki przyprawy do pierników,

40-50 dkg bakalii (skórki, figi, orzechy, migdały, rodzynki),

tłuszcz do formy,

bułka tarta do jej wysypania,

Przygotowanie ciasta:

Mąkę przesiać z sodą. Masło utrzeć z cukrem pudrem i żółtkami, powoli wlewać do tej masy (ciągle mieszając) rozpuszczony miód, cukier i piwo, następnie mąkę, przyprawy, bakalie i pianę z białek. Piec w dwóch, natłuszczonych i wysypanych tartą bułką, formach keksowych w nagrzanym piekarniku ok. 1 godz. Po wystygnięciu posmarować polewą. Jeżeli formy są pokryte teflonem, to oczywiście ich nie natłuszczamy.
Składniki na polewe:

szklanka cukru,

3 łyżeczki kakao,

5 dkg masła,

parę łyżek mleka,

łyżeczka mąki ziemniaczanej,

Przygotowanie polewy:

Wymieszać kakao z cukrem, utrzeć z masłem, mlekiem i mąką ziemniaczaną, podgrzewać na słabym ogniu do zgęstnienia, lekko ostudzić. Smarować wierzch i boki pierników.

Pierożki mięsne

Składniki

• 3 jajka
• 500 g mąki pszennej
• 250 ml gorącej wody
• 1 duża cebula
• 150 g mielonego mięsa wieprzowego
• 50 g kaszy pęczak
• 100 ml piwa Żubr Ciemnozłoty
• 100 g szynki wędzonej
• olej
• świeży majeranek
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Aby przygotować ciasto, mieszamy delikatnie jaja, 400 g mąki i wodę. Pozostałą mąkę używamy do bieżącego dosypywania. Przygotowane, dobrze wyrobione ciasto odstawiamy na godzinę. W tym czasie przygotowujemy farsz. Na głębokiej patelni szklimy na oliwie drobno posiekaną cebulę. Dodajemy pęczak i po kilku sekundach dodajemy piwo. W momencie gdy kasza wchłonie całe piwo, dodajemy mięso i całość dusimy około 15 minut. Pod koniec dodajemy sól, pieprz i posiekany majeranek. Tak przygotowany farsz pozostawiamy do ostudzenia. W tym czasie rozwałkujemy ciasto na grubość około kilku milimetrów i wycinamy za pomocą szklanki okręgi. Zimny farsz wykładamy za pomocą łyżeczki na środek wyciętego ciasta i zamykamy pieróg, przyciskając krawędzi za pomocą widelca. Ugotowane pierogi w solonej wodzie możemy odgrzewać w piekarniku i posypywać przesmażoną szynką lub boczkiem.

Pierożki z cielęciną

Składniki

• 400 g mąki pszennej
• ok. 120-150 ml wody
• 500 g cielęciny
• 2 cebule
• 100 g boczku
• sól i pieprz
• 2 jaja
• majeranek
• pestki słonecznika
• oliwa z oliwek

Sposób przygotowania

Ciasto pierogowe sporządzamy z mąki, wody i jednego jaja i odstawiamy na 30 minut pod przykryciem. W tym czasie mielimy cielęcinę z boczkiem. Na patelni przesmażamy posiekaną cebulę. Dodajemy masę mięsną, posiekane zioła oraz sprażone pestki słonecznika. Całość odstawiamy po 20 minutach do ostygnięcia; doprawiamy do smaku solą i pieprzem. Dodajemy jajko i mieszamy. Ciasto rozwałkowujemy do grubości ok. 2 mm i wykrawamy z niego koła, np. przy pomocy szklanki. Farsz nakładamy przy użyciu łyżki stołowej, dbając o to, aby był on dobrze związany. Farszu używamy dużo i delikatnie zamykamy ciasto, aby pieróg nabrał charakteru większej kulki. Pierogi gotujemy około 5 minut w osolonej, gotującej wodzie. Przed podaniem posypujemy świeżym majerankiem oraz pestkami słonecznika.

pils

Patrz: pilzner / pilsner.

pilsner czeski

Orzeźwiające, legendarne piwo dolnej fermentacji. Ma jasną, czasem połyskliwą złocistą barwę. Jest bardzo klarowne i ma przepiękną, białą pianę. Umiarkowanie gazowane.

Krótka historia: Pilsner jest pierwowzorem najpopularniejszego obecnie piwa-lagera. Po raz pierwszy zostało uważone w 1842 roku w Pilźnie (stąd nazwa). Jak na tamte czasy było rewolucyjnie klarowne – piwosze zachwycali się jego przejrzystą, złocistą barwą.

Swój wyjątkowy smak piwo zawdzięczało pilzneńskiej wodzie o wyjątkowo niskiej zawartości soli mineralnych, która w połączeniu ze szlachetnym chmielem typu żatec tworzyła nadzwyczajną mieszankę smakową. Piwo z Pilzna szybko stało się niezwykle popularne i przyczyniło się do rozwoju lagerów. Bogata i złożona słodowość połączona jest z wyraźnie zaakcentowaną, choć łagodną, goryczką i smakiem wykwintnego chmielu typu żatec. Choć goryczka jest bardzo wyraźna, to nigdy nie powoduje wrażenia cierpkości ani nie jest przesadnie trwała. Posmak jest doskonale zbalansowany pomiędzy słodem, a chmielem. Piwo tego typu jest dostępne praktycznie na całym świecie.

Zawartość alkoholu wynosi 4,2-5,4%.

Gorycz (w International Bittering Units): 35-45

Przykłady marek: Pilsner Urquell, Budweiser Budvar (Czechvar in the US), Czech Rebel, Staropramen, Gambrinus Pilsner, Dock Street Bohemian Pilsner.

Pilsner Fest

To prawdziwy czeski festiwal piwa. W 1842 roku znany dziś powszechnie piwowar Josef Groll, zaobserwował, że drożdże piwowarskie w niskiej temperaturze osadzają się na dnie beczek, tworząc idealnie klarowny napój o niepowtarzalnym smaku. Tak właśnie powstał pierwszy Pilsner Urquell, który na zawsze zmienił bieg historii piwa na całym świecie. Co roku na pamiątkę tego wydarzenia, Czesi w rodzimym mieście Pilsnera – Pilźnie obchodzą prawdziwe święto piwa – Pilsner Fest!

Obchody festiwalu w 165 rocznicę narodzin Pilsnera były wyjątkowe – uroczystości trwały pełne pięć dni od 3 do 7 października. Była muzyka, sport i moda, ale także spacer korytarzami historii w podbrowarnianych piwnicach, którymi łącznie przez wszystkie dni Festiwalu przemaszerowało ponad 4 000 osób!

Święto piwa – jak nakazuje tradycja – zostało zainaugurowane w najstarszym na świecie Muzeum Piwowarstwa w Pilźnie oraz w wybranych pubach i klubach, gdzie przy dźwiękach czeskiej muzyki można było wygrać darmową beczkę złotego Pilsnera dla siebie i swoich przyjaciół. Od piątku począwszy Festiwal przeniósł się na trzy ogromne sceny, zlokalizowane w różnych częściach miasta: na terenie browaru, na stadionie piłkarskim FC Viktoria Plzeň oraz na placu Náměstí Republiky, z których każda rozbrzmiewała innego typu muzyką. Sceny gościły między innymi takie gwiazdy muzyki jak: Jiří Suchý z Pilzna, Jitka Molavcová czy legendarna grupa Olympic. Na tym jednak Czesi nie poprzestali. Jako kolejną atrakcję zorganizowali Piwną Olimpiadę, a na udział w niej dał się nawet namówić znany czeski sportowiec Roman Seberle. Wśród dziesięciu konkurencji znalazły się tak ciekawe dyscypliny jak np.: piwny slalom, rzut beczką piwa, czy curling (oczywiście przy wykorzystaniu metalowego pojemnika na piwo).

Co roku festiwal odwiedzają liczni goście z zagranicy.

pilsner niemiecki

Orzeźwiające piwo dolnej fermentacji na bazie szlachetnego niemieckiego chmielu. Jego goryczka jest podkreślana przez używaną do jego warzenia siarczkową wodę. Ma jasną, słomkową lub złocistą barwę i jest bardzo klarowne. Raczej słabo gazowane. Piwo to jest kopią czeskiego pilsnera zaadaptowaną do wytwarzania na terenie Niemiec. Zwyczajowo warzone wyłącznie z użyciem słodu jęczmiennego. Jest bardziej odfermentowane, niż jego czeski protoplasta. Charakteryzuje się też jaśniejszą barwą i jest silniej gazowany. Co ciekawe, goryczka regionalnych niemieckich pilznerów jest silniejsza w północnych browarach – wraz z przesuwaniem się na południe Niemiec maleje.

W smaku orzeźwiający i goryczkowy z wytrawnym zakończeniem. Piwo charakteryzuje się umiarkowaną słodowością, choć lekka słodycz może być również wyczuwalna. Chmielowa goryczka dominuje paletę smakową i trwa aż do zakończenia, przechodząc w posmak. Niemiecki pilsner jest bardziej wytrawny i wyraźny niż jego czeski pierwowzór. Region występowania to głównie Niemcy, jednak część marek jest eksportowana na cały świat.

Zawartość alkoholu: 4,4-5,2%.

Gorycz (w International Bittering Units): 25-45.

Przykłady marek: Bitburger, Warsteiner, König Pilsener, Jever Pils, Holsten Pils, Spaten Pils, Victory Prima Pils, Brooklyn Pilsner.

pilzner / pilsner

Piwo dolnej fermentacji po raz pierwszy uwarzone w czeskim Pilznie w 1842 r., nazywany jest królem lagerów. Obecnie warzony na całym świecie. Powstaje z jasnego słodu jęczmiennego, z większej ilości chmielu niż w przypadku lagera i jest fermentowane w niskich temperaturach.

Można wyróżnić dwa główne gatunki: czeski i niemiecki oraz mniej popularne: amerykański i holenderski. Czeski ma piękne nuty ziołowe i korzenne. Charakterystyczny jest nieznaczny aromat masła (diacetyl), goryczka jest cierpka i ziołowa. Posiada barwę od słomkowej do ciemnozłotej. Warzony przy użyciu miękkiej wody. Niemiecki jest jaśniejszy i bardziej odfermentowany niż czeski, mniej treściwy w smaku. Odczuwalna jest bardzo wyraźna, szlachetna goryczka. Nie występuje diacetyl ani estry owocowe. Posiada delikatnie więcej alkoholu.

Przykłady piw w stylu pilzner: Jever Pilsener, Bittburger Pils, Pilsner-Urquell, Heater Allen Pils.

pinta

Inaczej półkwarta, jednostka objętości stosowana głównie w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii oraz Irlandii. Jedna pint'a to 0,568 litra.

pioneer

Brytyjska odmiana chmielu uniwersalnego. Wyróżnia się przyjemnym posmakiem cytrusowym i wyrazistym chmielowym aromatem.

piwa dolnej fermentacji

Patrz: fermentacja dolna.

piwa górnej fermentacji

Patrz: fermentacja górna.

Piwna kasza z polędwiczką wieprzową

Składniki

• 300 g polędwicy wieprzowej
• 200 g kaszy jęczmiennej
• 1 duża cebula
• 6 dużych borowików
• 200 ml Tyskiego Klasycznego
• 300 ml bulionu wołowego
• 1 duża pietruszka
• 2 marchewki
• pęczek oregano
• pęczek bazylii
• słodka papryka
• liść laurowy
• ziele angielskie
• oliwa
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Polędwicę oczyszczamy i kroimy w paski szerokości 0,5 cm. Przyprawiamy solą, pieprzem i czerwoną papryką. Odstawiamy na 2 godziny do lodówki.
Na rozgrzanej patelni przesmażamy pokrojoną w kostkę cebulę wraz z mięsem. Polędwiczka powinna być zrumieniona z każdej strony. Następnie dodajemy kaszę i po kilku minutach dolewamy piwo. Całość gotujemy na wolnym ogniu przez około 10 minut, po czym dodajemy bulion, warzywa pokrojone w drobne plastry oraz ziele angielskie i liść laurowy. Całość dusimy około 25 minut pod przykryciem. Pod koniec dodajemy pokrojone w plastry borowiki oraz doprawiamy do smaku solą, pieprzem i pozostałymi przyprawami. Dodajemy posiekane zioła i podajemy w żaroodpornym garnku lub innym dużym naczyniu, np. brytfannie.

Piwne innowacje – era wynalazków

Wynalezienie maszyny parowej, która usprawniła warzenie i dystrybucję piwa.

Piwne innowacje – pierwszy lager

Odkrycie lagera, czyli piwa dolnej fermentacji.

Piwne innowacje pierwszy kapsel Crown Cork

Amerykanin William Painter opatentował pierwszy korek do butelki piwa.

Piwne Podziemie

Browar rzemieślniczy w Rożdżałowie (okolice Chełmu), założony w grudniu 2014 roku przez Darka i Ewelinę Piecuch. Zastosowano tu bardzo ciekawe rozwiązania: warzelnia o wybiciu 5 hektolitrów, ogrzewana jest gazowymi palnikami, tankofermentory otulone są gumowymi zwojami, w których znajdują się miedziane przewody, a piwo dosyca się dwutlenkiem węgla w tzw. brite tanku. Najciekawsze piwa z browaru to: Akka Dakka Blakka, Blakalicious, Coffeelicious, Coffeelicious Special, Hopface Killah, Mustache Ryeder, Oyster Kiss, Smoke and Mirrors, Summer Freakout, Tropikalia Session, Underground Cow. 

PIWNY PONCZ

PIWNY PONCZ

Składniki:
(jedna porcja)

• 1/2 piwa (np. Corona)
• kieliszek brandy
• plasterek cytryny
• szczypta gałki muszkatołowej

Przepis:
Piwo wstawić do lodówki na 1 godzinę. Wlać do kufla, dodać brandy, przyprawić do smaku gałką muszkatołową, dokładnie wymieszać. Kufel udekorować plasterkiem cytryny.

Piwnym Szlakiem po Środkowej Europie

Na miano piwnego przewodnika zasługuje z pewnością napisana przez Aleksandra Strojnego książka pt. "Piwnym szlakiem. Piwne szlaki w Europie Środkowej". To ciekawy sposób na poznanie tego regionu. W przewodniku miłośnik piwa znajdzie historię poszczególnych browarów i ich piw, informacje gdzie można w najatrakcyjniejszej formie degustować piwo i zwiedzać browary, muzea piwowarstwa i nie tylko. Przewodnik prowadzi czytelnika trasami piwnymi południowej Polski, Słowacji, Czech, Austrii oraz Bawarii. Podpowiada gdzie przenocować. Książka zawiera 40 map czarno-białych i 1 mapę kolorową oraz 30 ilustracji czarno-białych. Stanowi nieoceniony dodatek do standardowych przewodników, w których informacji o piwie ciężko się doszukać.

piwo

Napój alkoholowy otrzymywany w wyniku fermentacji słodu i wody przy użyciu drożdży.

Jego charakter tworzą idelanie dobrane składniki:

• słód (jęczmienny, pszeniczny, żytni),
• woda (o niskiej lub wysokiej zawartości minerałów),
• chmiel (aromatyczny, goryczkowy, aromatyczno-goryczkowy)
• drożdże (Saccharomyces cerevisiae lub Saccharomyces carlsbergensis).

Najpopularniejszymi piwami na świecie są piwa dolnej fermentacji (lager, marcowe, koźlak, pilzner). Reszta to piwa górnej (ale, pszeniczne) i spontanicznej fermentacji (lambic). Pierwotna forma piwa pojawiła się już w erze Sumerów (pod koniec IV tysiąclecia p.n.e.), kontynuowali ją Babilończycy i Egipcjanie. Do Europy trafiło z Afryki Północnej i było warzone głównie w gospodarstwach domowych i klasztorach.

Piwo „na kaca”

Piwo „na kaca”:
0,5 l jasnego piwa

cytryna

Do wysokiej szklanki wycisnąć sok z cytryny, wlać piwo i zamieszać. Doskonale gasi
pragnienie.

Piwo a kulinaria

Piwo jest napojem, ale też składnikiem lub dodatkiem do wielu, często bardzo wyszukanych i wykwintnych potraw. Najpopularniejsze piwne dania to zupy, jedną z nich – jedzoną przez starsze panie po właściwym śniadaniu – opisuje Mickiewicz w "Panu Tadeuszu". Piwo ma również ogromne zastosowanie w przyrządzaniu ryb i pieczeni, wreszcie – zastępując wodę i mleko – może wchodzić w skład wszelkiego rodzaju naleśników i omletów.
Dania mączne z udziałem piwa to przede wszystkim naleśniki – piwo zastępuje mleko. Piwo bywa składnikiem sosów do makaronów, w przypadku potraw smażonych zastępuje tłuszcze. Może wreszcie wchodzić w skład wszelkiego rodzaju past i sałatek, zarówno stanowiących samodzielne potrawy, jak i będących składnikami większych – bardziej wyszukanych dań

piwo a zdrowie

Picie piwa może obniżyć ryzyko zawałów i wylewów, reguluje procesy metaboliczne, a zwłaszcza przyswajanie cukru i tłuszczu, wzmaga apetyt i wspiera procesy trawienne dzięki zawartości witamin PP, B, B₁, B₂ i B₁₂. Obniża też ciśnienie, uspokaja, relaksuje i pomaga zasnąć. Piwo w umiarkowanych, jak podkreślają lekarze ilościach, zapobiega także powstawaniu kamieni nerkowych i żółciowych dzięki takim składnikom, jak chmiel i sole potasowe zawarte w słodzie. Umiarkowane ilości to według czeskich lekarzy, od pół do litra dziennie dla mężczyzn, a dla kobiet od 0.3 do 0.4 litra. Prezentując wyniki badań, czescy lekarze ostrzegli jednak, że nadmierna konsumpcja prowadzi nie tylko do alkoholizmu, ale także prowadzi do uszkodzenia wątroby, systemu nerwowego a przede wszystkim obniża sprawność intelektualną oraz niszczy osobowość.

Głównym surowcem używanym do warzenia piwa jest słód, który jest źródłem węglowodanów, soli mineralnych, mikroelementów, witamin i kwasów organicznych. Słód zawiera też sporą ilość związków z grupy polifenoli, które w organizmie człowieka przechwytują wolne rodniki, których działanie może być rakotwórcze. W tym przypadku piwo działa na organizm ludzki podobnie jak czerwone wino. Wysoka zawartość wody w piwie ( nawet do 95 g w 100g piwa), a także związków mineralnych w niej rozpuszczonych sprawia, że piwo jest napojem doskonale gaszącym pragnienie. Dzięki temu świetnie nadaje się do uzupełniania płynów po długotrwałym wysiłku. Piwo w idealny sposób uzupełnia płyny ustrojowe i zapasy energii. Piwo bezalkoholowe ma dokładnie takie samo ciśnienie osmotyczne jak ludzka krew. Oznacza to, że wszystkie jego składniki przedostają się do krwi bezpośrednio, nie powodując dodatkowego obciążenia dla organizmu. Piwo zawiera około 40 związków mineralnych, które dostarczają nam energii. Także zawartość witamin w piwie jest całkiem spora. 1 litr tego napoju dostarcza około 200 mg różnych witamin, takich jak: B6 (35% dziennego zapotrzebowania), B2 (20%) , Niacyna (65 %) a także witaminy A,D,E i H. Podobnie ma się rzecz z zawartością związków mineralnych w piwie. 1 litr piwa w dużym stopniu pokrywa zapotrzebowanie na : Magnez (50%), Fosfor (40%), i Potas (20%).

Chmiel jest składnikiem używanym do warzenia większości gatunków piw. Zawarte w nim substancje działają kojąco i uspokajająco, lecz nie nasennie, wpływają także na pobudzenie apetytu. Jest to czynnik, który powoduje powszechne przekonanie o bardzo wysokiej kaloryczności piwa. Przyczynił się do tego z pewnością wizerunek "prawdziwego" piwosza z tzw. piwnym brzuszkiem. Jednak gdybyśmy przeanalizowali jego dietę znaleźlibyśmy w niej wiele rzeczy, przy których piwo okazałoby się niewinnym dodatkiem. Piwo samo w sobie nie wpływa na wagę ciała. Wartość kaloryczna jasnego piwa dolnej fermentacji (np. Lech Pils) wynosi, około 430 kcal/litr i jest znacznie niższa od wartości kalorycznej gęstych soków owocowych czy napojów słodzonych.

piwo adwentowe

Piwo warzone w okresie adwentu w średniowiecznych browarach klasztornych. Podawano je w kruchtach kościołów przemarzniętym wiernym. Było to najczęściej grzane piwo z dodatkiem miodu i korzeni. W niektórych regionach Niemiec i Austrii zwyczaj ten przetrwał do dziś.

Piwo bez procentów

Piwa, które nazywamy bezalkoholowymi, to w istocie piwa o bardzo niskiej (do 0,5%) zawartości alkoholu. W standardowym procesie warzenia, czyli wytwarzania brzeczki, a następnie jej przefermentowania zawsze powstaje alkohol. Jednak, stosując modyfikacje procesu technologicznego, możemy zmniejszyć ilość alkoholu lub go całkowicie usunąć.

Drożdże do zadań specjalnych

Piwo bezalkoholowe można otrzymać na kilka sposobów:

• przerywając fermentację, aby nie dopuścić do wytworzenia alkoholu;
• destylując gotowe piwo;
• usuwając alkohol przy pomocy odwróconej osmozy;
• używając specjalnego szczepu drożdży.

W Kompanii Piwowarskiej drogi piwa regularnego i piwa bezalkoholowego rozchodzą się już na etapie warzelni i procesu zacierania. Drożdże do zadań specjalnych są zdolne odfermentować tylko niewielką ilość cukrów (cukry proste), w wyniku czego powstaje nieznaczna ilość alkoholu.

Dwa razy mniej kalorii

Piwa bezalkoholowe nieco różnią się w smaku od piw regularnych. Występują w nich zapachy brzeczkowe, zbożowe, których intensywność zależy od przyjętej technologii wytwarzania. Kolejna różnica to kaloryczność. Ze względu na niską zawartość alkoholu jest o połowę niższa niż w przypadku piw regularnych.

Dobrze gasi pragnienie

Piwo bezalkoholowe ma właściwości zbliżone do napojów izotonicznych, które pozwalają wyrównać poziom wody i elektrolitów oraz uzupełnić utracone z organizmu w procesie wydzielania potu mikroelementy. Ciśnienie osmotyczne piwa jest zbliżone do ciśnienia osmotycznego krwi. Dzięki temu zawarte w nim składniki są łatwo przyswajalne.

Czy wiesz, że…

• Piwo regularne zawiera ok. 5% alkoholu, a więc 0,5 l takiego piwa zawiera 25 ml czystego alkoholu etylowego.
• Tę samą ilość czystego alkoholu etylowego znajdziemy w 10 półlitrowych piwach bezalkoholowych o zawartości alkoholu 0,5%.
• Niewielkie ilości alkoholu znajdują się również w innych artykułach spożywczych, np. w kefirach nawet do 1,5%.

piwo bezalkoholowe

Piwo bezalkoholowe ma dokładnie takie samo ciśnienie osmotyczne jak ludzka krew. Oznacza to, że wszystkie jego składniki przedostają się do krwi bezpośrednio, nie powodując dodatkowego obciążenia dla organizmu. Zgodnie z prawem piwem bezalkoholowym nazywamy piwo o zawartości alkoholu poniżej 0,5%.

Są dwie drogi warzenia tego piwa.

Jedna to wytworzenie piwa tradycyjną metodą i oddestylowanie z niego alkoholu.

Druga – przerwanie fermentacji alkoholowej zaraz po jej rozpoczęciu. W obu przypadkach możemy otrzymać piwo bezalkoholowe.

piwo białe

Patrz: blanche.

Piwo cytrynowe

Składnikibutelka (0,33 l) jasnego piwa

1/2 kieliszka winiaku (60ml)

łyżeczka cukru pudru

łyżeczka soku z cytryny

szczypta gałki muszkatołowej

PrzygotowanieDo oziębionej szklanicy wsypać cukier, dodać soku z cytryny i winiak. Wymieszać. Następnie wlać zimne piwo i posypać je gałką.

piwo czekoladowe

Piwo zawierające czekoladę, słód czekoladowy lub esencję czekoladową, dodawaną w procesie warzenia. Piwo czekoladowe to najczęściej portery, stouty lub dark ale.

Przykłady piw w stylu piwa czekoladowego: Young's Double Chocolate Stout, Samuel Smith's Organic Chocolate Stout, Brooklyn Brewing Co. Black Chocolate Stout.

Piwo czy wino

Wydawać by się mogło, że w antycznej Grecji prym wiodło wino, ale prawdę mówiąc piwo było równie popularne. Chociaż Rzymianie z początku uznawali je za napój barbarzyński, to z czasem na stałe zagościło na starożytnych stołach.

Piwo domowe z miodu

PRZEPIS NA PIWO DOMOWE Z MIODU

„Przepis z pisma „Pszczelarz polski i ogród” z roku 1937. Na 4,5 litra wody bierzemy 60 dkg. miodu, gotujemy przez 30 minut. zbierając szumowiny. Gdy woda wygotuje się dolewamy nowej, tak aby po skończonym gotowaniu było 5 litrów płynu. Po odszumowaniu płynu zanurzamy w woreczku z rzadkiego płótna l dkg chmielu i gotujemy chmiel w płynie przez dalsze 30 minut. Szumowiny zbieramy, następnie wyjmujemy woreczek i wyciskamy z niego płyn. Całość odstawiamy od ognia, aby ostygła. Odlewamy l litr płynu i studzimy przez wstawienie naczynia do zimnej wody aż stanie się letnim (około 30°). Trochę drożdży (na koniec noża) używanych do ciasta rozrabiamy letnim płynem i wrzucamy do mniejszego naczynia, które ustawiamy w ciepłym miejscu. Gdy drożdże zaczną „chodzić” (wydzielać bańki gazu), przelewamy ostudzoną już resztę płynu do gąsiora i dolewamy płyn z drożdżami czyli zaczyn. Szyjkę gąsiora zawiązujemy czystą gazą lub wstawiamy weń rurkę fermentacyjną. Gąsior należy trzymać w ciepłym miejscu. W ciągu 3 do 5 dni będzie się odbywać burzliwa fermentacja. Po upływie tego czasu przenosimy gąsior w chłodniejsze miejsca na 3 dni, zlewamy piwo do czystych butelek i korkujemy wyparzonymi korkami. Butelki z piwem miodowym należy trzymać w chłodnym miejscu – przechowywane w ciepłym mieszkaniu mogą powysadzać korki. „

źródło: internet

piwo dymione

Patrz: rauchbier / smoked beer.

Piwo Egzotyczne

Piwo Egzotyczne:

0,5 l jasnego piwa
1,5 łyżki naturalnego miodu
1jąjko
1cytryna
1pomarańcza

Zagrzej piwo, dodaj miód i ubite na kogel-mogel jajko. Rozdziel pomarańcze i cytrynę na pół. Połowę owoców pokrój i dodaj do ogrzanej masy, z drugiej części owoców wyciśnij sok i również dodaj da piwa. Ciągle mieszając doprowad do wrzenia. Podawaj gorące w porcelanowych filiżankach lub kubkach.

piwo fermentacji spontanicznej

Patrz: fermentacja spontaniczna.

piwo grodziskie (grodzisz, graetzer bier)

Skarb polskiego piwowarstwa, warzone od czasów średniowiecza do 1993 roku w Grodzisku Wielkopolskim. Styl odrodził się w 2003 r. Jest to jasne, lekkie piwo pszeniczne górnej fermentacji, refermentowane w butelkach. Charakteryzuje się wysokim nasyceniem dwutlenkiem węgla, lekką goryczką i specyficznym aromatem wędzonego słodu. Do wędzenia używa się dymu dębowego lub bukowego. W przeszłości picie grodziskiego zalecane było przez lekarzy na bóle brzucha. Według tradycji spożywano je po śniadaniu wielkanocnym. Posiada od 2,5-5% obj. alk. W 1990 r. browar w Grodzisku Wielkopolskim warzył trzy odmiany piwa grodziskiego: Grodziskie, Grodzisz oraz Bernardyńskie.

Przykłady piw w stylu piwo grodziskie: Pinta Grodziskie 2.0 i 3.0, Vlad The Inhaler, X Kliber Gratzer Ale.

Piwo grzane

PIWO GRZANE

to napój alkoholowy, którego głównym składnikiem jest piwo, podawany na ciepło. Doskonale smakuje zimą.

Rodzaje piw grzanych

1. Piwo grzane pospolite

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 0,5 łyżeczki cynamonu
• 0,5 łyżeczki zmielonych goździków
• 2 łyżki cukru

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Wsyp cukier, cynamon i zmielone goździki do niedużego garnka, zalęj je siedmioma łyikami piwa, zamieszaj i poczekaj aż cukier się rozpuści, zagotuj i przetrzymaj pod pokrywką 3 minuty. Dolej pozostałe piwo, przykryj garnek pokrywką i na silnym ogniu doprowadź do wrzenia. Odczekaj chwilę, aż przyprawy osiądą na dnie i porozlewąj napój do porcelanowych albo kamionlcowych kubków.

2. Piwo grzane z ziołami:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 2 jaja
• 3-4 łyżki cukru
• kawałek cynamonu
• 3-4 goździki

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Zagotować piwo z cynamonem i goździkami. Żółtka utrzeć, po czym wlewać do nich po trochu gorące piwo, ciągle mieszając. Podgrzać, aż lekko zgęstnieje. Nie gotować. Podawać w dzbanku porcelanowym, rozlewając do porcelanowych kóbków. Jako dodatek można podać grzanki lub biay ser pokrojony w kostkę.

3. Piwo grzane z cukrem:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 5-6 łyżeczek cukru .

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

do piwa wsypać cukier i zagotowaćw emaliowym garnuszku pod przykryciem. Przelać do szklanego dzbanka i rozlewać do wysokich szklanek.

4. Piwo grzane z pomarańczą:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 1 dorodna, intensywnie wybarwiona pomarańcza
• cynamon
• 4-5 goździki
• 5-6 łyżeczek cukru

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Zetrzyj na tarce aromatyczną skórkę z pomarańczy, wyciśnij i odcedĄ sok z owocu. Do niewielkiego gamka wsyp cukier, startą skórkę pomarańczową i cynamon; zalej te przyprawy siedmioma łyżkami piwa, wymieszaj aż do rozpuszezenia cukru i zagotuj pod przykryciem. Wlej resztę piwa i sok z pomarańczy, przykryj i na silnym ogniu szybko doprowadź do wrzenia. Podawaj w kielichach na nóżce lub w małych, kamionkowych kubeczkach.

5. Piwo porzeczkowe:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 0,25 l soku z czarnej porzeczki
• średniej wielkości cytryna
• odrobina wanilii

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Podgrzej na małym ogniu piwo, tak by nie wykipiało, dodąj sok z czarnej porzeczki i dobrze wymieszaj. Dopraw do smaku wanilią. Cytrynę pokrój w plasterki i włóż do powstałego ponczu.

6. Piwo z dużą pianką

SKŁADNIKI:

• 1 l jasnego piwa
• 4 jaja
• 6 łyżeczek cukru
• 1/2 łyżeczki cynamonu
• 1/2 cytryny

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Ubić ręcznie lub w mikserze jajka z piwem, dodając cukier, cynamon i skórkę cytryny. Stale mieszając podgrzewać. Nie dopuścić do zagotowania. Podawać gorące, w pucharkach szklanych.

7. Piwo Egzotyczne:

SKŁADNIKI:

• 0,5 l jasnego piwa
• 1,5 łyżki naturalnego miodu
• 1 jąjko
• 1 cytryna
• 1 pomarańcza

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Zagrzej piwo, dodaj miód i ubite na kogel-mogel jajko. Rozdziel pomarańcze i cytrynę na pół. Połowę owoców pokrój i dodaj do ogrzanej masy, z drugiej części owoców wyciśnij sok i również dodaj da piwa. Ciągle mieszając doprowad do wrzenia. Podawaj gorące w porcelanowych filiżankach lub kubkach.

źródło: http://www.e-drinks.com.pl/index3.html

smacznego

Piwo jak na złość

Jak udobruchać rozgniewanych bogów?

Oczywiście piwem. Dlatego w starożytnym Egipcie faraon Ramzes II nakazywał składanie w ofierze setki litrów piwa rocznie. Piwo składano również w darze zmarłym. Nad jego jakością w Egipcie czuwał specjalnie do tego powołany urzędnik.

piwo klarowne

Filtrowane jasne piwa dolnej fermentacji (lager, pilsner) posiadają charakterystyczną iskrę, jaką znamy także z białych win. Oglądane pod światło dają złote refleksy, świadczące o idealnej klarowności i połysku piwa.

piwo klasztorne

Patrz: abbey ale.

Piwo Kozienickie

Przepis

Składniki:

• 1 l jasnego piwa
• 4 żółtka
• 4 łyżki cukru
• kawałek laski cynamonowej
• 4-5 goździków
• skórka otarta z 1 cytryny

Przygotowanie:
Żółtka utrzeć z cukrem na jasny krem. Piwo podgrzewać z przyprawami na małym ogniu pod przykryciem. Gdy tylko
zacznie wrzeć, zdjąć z ognia i przecedzić. Do żółtek wlewać po łyżce pół szklanki piwa, stale ucierając (i uważając, aby żółtka się nie zwarzyły). Następnie dodać kogel-mogel do reszty piwa i wymieszać. Nalać do glinianych kufelków i natychmiast podawać.

Źródło:

http://przepisy-kulinarne.org.pl/index,litera,P,pid,1226,t,piwo_kozienickie.htm?PHPSESSID=b761ae43f1191f0459629b3fefd38812

piwo lodowe

Patrz: ice beer.

Piwo nie lubi mrozu

Byle nie mrożone: zamrożone piwo traci większość dwutlenku węgla, który normalnie zapewnia mu rześkość i lekkość smaku. Zamrożenie powoduje także zachwianie równowagi smakowo-zapachowej nazywanej przez ekspertów profilem sensorycznym.

Najlepiej w piwnicy: piwo wymaga temperatury piwnicznej, a więc kilku stopni powyżej zera i minimum kilkugodzinnego cyklu chłodzenia.

Nigdy szokowo: stopniowo schłodzone piwo ucieszy nasze podniebienie złożonym bukietem,  szlachetną goryczką i przyjemnym orzeźwiającym posmakiem.

Zależnie od gatunku: piwa o mniej złożonym aromacie i mniej ekstraktywne (piwa górnej fermentacji, piwa owocowe) z założenia podawane są w niższych temperaturach, ich zadaniem bowiem jest orzeźwić, ugasić pragnienie.

Okiem technologa

Leszek Popiołek, inżynier procesów technologicznych

Piwo jest wrażliwe na zimno. Można przyjąć zasadę, że im wyższa zawartość alkoholu, w tym niższej temperaturze zamarza. Mocniejsze gatunki zamarzają poniżej -3°C, lżejsze poniżej -2°C. A główną konsekwencją nadmiernego schłodzenia piwa jest jego zmętnienie. Piwo jest koloidem, czyli mieszaniną niejednorodną. Zawiera m.in. dużo białek, które wydzielają się przy jego schładzaniu. W Kompanii Piwowarskiej, aby odbyło się to na miejscu, stosuje się leżakowanie piwa w temperaturze -2°C przez ok. 8 dni. Dzięki temu piwo staje się stabilne koloidalnie – jest klarowne, nie mętnieje. Małe browary rzadko stosują ten proces, dlatego po wyjęciu z lodówki ich niektórych piw widzimy opalizację, a czasami osad na dnie.

Okiem sensoryka

Joanna Wasilewska, koordynator ds. sensoryki

Temperatura w granicach 4-5°C sprawia, że goryczka i cierpkość piwa orzeźwiają idealnie. Jednak obniżenie jej zaledwie o 2-3 stopnie sprawia, że piwo traci wiele ze swych sensorycznych atrybutów.

piwo opalizujące

To piwa, które choć nie są mętne, to jednak nie można ich zaliczyć do klarownych. Wyglądają z reguły jak zamglone lub widziane przez zaparowane okulary. Opalizacja jest charakterystyczna dla wielu lagerów niepasteryzowanych.

piwo parowe

Piwo poddane fermentacji w wyższej temperturze z dodatkiem drożdży dolnej fermentacji. Narodziło się w Kalifornii w połowie XIX wieku. Znane również pod nazwą California Common (kalifornijskie popularne) i przyjęło się jako piwo dla pracowników fizycznych. Kojarzone jest z miastem San Francisco, gdzie działało około dwudziestu browarów parowych. Odrodziło się na nowo głównie dzięki browarowi Anchor Brewery. Piwo posiada cechy sensoryczne szczególne dla stylów lager i ale jednocześnie. Nazwa pochodzi od faktu, że podczas dodawania częściowo sfermentowanej brzeczki do uwarzonego piwa (na etapie leżakowania), powstaje delikatna para.

Przykłady piw w stylu piwo parowe: Anchor Steam Beer, Amager Summer Fusion, Sierra Nevada Beer Camp Nuthin’ in Common.

Piwo pieniste

Piwo pieniste

1l jasnego piwa
4 jaja
6 łyżeczek cukru
1/2 łyżeczki cynamonu
1/2 cytryny

Ubić ręcznie lub w mikserze jajka z piwem, dodając cukier, cynamon i skórkę cytryny. Stale mieszając podgrzewać. Nie dopuścić do zagotowania. Podawać gorące, w pucharkach szklanych.

piwo piwniczne

Patrz: kellerbier.

Piwo po marynarsku

Piwo po marynarsku:

0,5 jasnego piwa
20 ml wódki
Do kufla wlać odmierzoną żytnią wódkę i dopełnić kufel piwem.

Piwo porzeczkowe

Piwo porzeczkowe:

0,5 l jasnego piwa
0,25 l soku z czarnej porzeczki
średniej wielkości cytryna
odrobina wanilii

Podgrzej na małym ogniu piwo, tak by nie wykipiało, dodąj sok z czarnej porzeczki i dobrze wymieszaj. Dopraw do smaku wanilią. Cytrynę pokrój w plasterki i włóż do powstałego ponczu.

piwo pszeniczne

Piwo gónej fermentacji warzone ze słodu jęczmiennego z dodatkiem niesłodowanej pszenicy lub słodu pszenicznego.

Wyrożnia się głównie dwa style: niemieckie (weissbier, weizen) i belgijskie (blanche, witbier), poboczne style to: amerykański (american wheat) oraz polski (piwo grodziskie). Piwa pszeniczne posiadają piękne aromaty smakowo-zapachowe: fenolowe (goździki, gałka muszkatołowa) oraz estrowe (banany). Zazwyczaj mętne, choć występuje również w wersjach filtrowanych (kristall).

Przykłady piw pszenicznych: Berliner Weisse, Dunkel Weizen, Hefe-Weizen, Kristallweizen, Weizenbock, Witbier.

piwo szampańskie

Patrz: Biere de Champagne / Biere Brut.

Piwo w kuchni

Belgijskie piwa specjalne produkowane metoda górnej fermentacji charakteryzują się silnym przyprawkowym ( często wręcz goździkowym) aromatem, z reguły maja dość wysoka zawartość alkoholu, co powoduje ze sprawiają wrażenie napoju rozgrzewającego. Idealna temperatura serwowania tego typu piwa to 10C piwo,podawane w specjalnym pokalu, którego kształt zapewnia właściwe wydobywanie się aromatu, idealnie pasuje do zestawu serów w skład, którego wchodzić powinny takie przysmaki jak gorgonzola, mazdamer, gouda czy sery pleśniowe typu blue, reszty dopełniają owoce winogron, które urozmaicają smak serowo-piwnej przekąski.
Także z Belgii pochodzi owocowe piwo typu lambic otrzymywane w drodze fermentacji spontanicznej. Znane są takie jego odmiany jak brzoskwiniowa, malinowa, porzeczkowa, czy wiśniowa. Piwo to schłodzone do około 6 C stanowi idealny dodatek do lekkich galaretek i owocowych deserów.
Z kolei do deserów kawowych i czekoladowych pasują ciemne piwa angielskie typu stout. Wyraźna goryczka i kawowy aromat dobrze komponują się ze smakiem czekolady. Jedną z odmian stouta jest chocolate stout, piwo w skład, którego wchodzi prawdziwa gorzka czekolada. Skrajnie odmienny przedstawiciel tej grupy oyster stout zawiera związki aromatem przypominające zapach ostryg i podawany jest jako dodatek do owoców morza. Popularna na całym świecie pizza wcale nie musi pojawiać się na stole w towarzystwie coca coli. Południowoamerykańskie piwo o wdzięcznej nazwie Moretti La Rossa, posiada przyprawkowo – orzechowy charakter zbliżony do smaku pizzy, dzięki czemu piwo to jak żaden inny napój na świecie współgra z jej smakiem. Ciemne i gęste portery o przypalonym, kawowym zapachu i słodko-alkoholowym smaku, same w sobie stanowią posiłek, toteż spożycie tego piwa po obiedzie zastąpić może najbardziej wyszukany deser.

Piwo w kuchni i w aptece

Godna polecenia pozycja literaturowa opisująca najciekawsze propozycje przepisów kulinarnych do których przygotowania użyto piwa. Oprócz tego w książce czytelnik znajdzie rozdziały poświęcone historii i produkcji piwa a także jego właściwościom leczniczym. Na 160 stronach autor opisuje sposoby na wykorzystanie piwa jako lekarstwa, kosmetyku ale przede wszystkim takich potraw jak np. kaczka w piwie na sposób czeski czy zupa z czarnego chleba z ciemnym piwem i kiełbaskami. Książka wydana została w roku 2002 przez wydawnictwo „M” w Krakowie.

Piwo w kuchniach świata – Czechy

Tam gdzie sosy zawiesiste, knedle zwarte i sycące a mięso upieczone w sam raz, tam zawsze znajdzie się miejsce dla prawdziwego piwa. Prwdziwa chmielowa goryczka i wyrazisty słodowy smak czeskich piw powoduje że ciężko znaleźć bardziej „kulinarne” piwa. To co sprawia, że kuchnia ta jest tak spójna to powszechna dostępność ciemnych, dobrych piw pasujących do żeberek w miodzie, sosów pieczeniowych i całej reszty konkretnych smaków oraz doskonałe piwa jasne podkreślające smak kaszanki z cebulą czy smażonych serów. Krótko mówiąc Czesi w prosty i oczywisty sposób osiągają najwyższy poziom kulinarnych kompozycji w których wcale nie potrzeba ostryg, muli czy gęsich wątróbek.

Przepis kulinarny: Wieprzowina w piwie

• 50 dag mięsa wieprzowego (łopatka)
• 1 łyżka czerwonej papryki
• 2 duże cebule
• 50 ml oleju słonecznikowego
• 1 łyżeczka kminku
• 1 butelka piwa
• 1 kromka razowego chleba
• sól
• czarny pieprz

Mięso umyj i osusz, pokrój w kostkę i oprósz sproszkowaną papryką, Obie cebule obierz, pokrój w grubą kostkę, zrumień na rozgrzanym oleju. Dodaj mięso stale mieszając, smaż około 10 minut. Posyp kminkiem, wlej połowę piwa. Rondel przykryj i gotuj 45 minut na małym ogniu.
Pokrusz drobno chleb razowy, dodaj do mięsa razem z resztą piwa. Gotuj na małym ogniu jeszcze 15 minut. Przypraw do smaku solą i pieprzem. Podawaj z knedlami bułczanymi

Piwo w kuchniach świata – Węgry

Analizując piwne style łatwo dojść do wniosku że piwa, które cechuje prawdziwa goryczka i orzeźwiający charakter idealnie nadają się jako akompaniament dań zdecydowanych w smaku, wyrazistych i pikantnych. Dlatego, kiedy przyjdzie nam zamówić obiad w którejś z Budapesztańskich restauracji nie szukajmy daleko i zamówmy jednego z węgierskich lagerów. Arany Aszok lub Dreher to piwa które:

• Gaszą pragnienie.
• Doskonale przemywają język przy tłustych i ostrych potrawach.
• Są idelalnym zakończeniem treściwych posiłków.
• Pobudzają apetyt.

Zestaw dań polecanych do tych piw to: porkolt, bogracz, gulasz i paprykarz.

piwo wiśniowe

Patrz: kriek.

Piwo z campari

1. Piwo z campari:

33 ml jasnego piwa

60 ml campari

Do dużej szklanicy wlać campari, a następnie zimne piwo. Zamieszać napój i podawać schłodzony.

Piwo z cytryną

Piwo z cytryną:

33 ml jasnego piwa
60 ml winiaku
1łyżeczka cukru pudru
1łyżeczka soku z cytryny
szczypta gałki muszkatołowej

Do oziębionęj szklanicy wsypać cukier, dodać soku z cytryny i winiak. Wymieszać. Następnie wlać zimne piwo i posypać je gałką.

Piwo z sokiem

Piwo wlac do szklanego dzbanka i polaczyc z sokiem.Calosc dobrze wymieszac i rozlac do wysokich szklanek.Dodatek odrobiny soku z cytryny dla smakoszy podnosi walory tego napoju.

Piwogranie

To ciekawa promocja piwa Redd's, która odbyła się latem 2006 roku. Jabłko połączone z pomarańczą o smaku malin, czy też arbuz w skórce banana – takie owocowe mutanty były bohateriami tegoż wydarzenia…

Zadanie choć z pozoru dość proste, bo polegające na nazwaniu w oryginalny sposób owocowych krzyżówek okazało się nie lada wyzwaniem, gdyż wymyślone nazwy zostały poddane surowej ocenie znakomitego jury składającego się z największych ekspertów językowych, wśród których zasiadły znane osoby z pierwszych stron gazet m.in. Bartosz Wierzbięta (tłumacz i dialogista – zasłynął m.in. tłumaczeniami takich znanych kreskówek "Asterix i Obelix: Misja Kleopatra" oraz "Shrek") czy Maria Peszek (aktorka i piosenkarka).

Dla zwycięzców – autorów najciekawszych nazw owoców w nagrodę za ciężką umysłową pracę ufundowano tygodniowy wypoczynek w SPA dr Ireny Eris, a jedna osoba, której nazwa spodobała się jury najbardziej otrzymała słoneczną Toyotę Aygo. Nagrodzone nazwy to: GRANACZICZI, REDBUZAN, KIMILIMI, GRUNARA WISIOMKA.

A jak wyglądało głosowanie? W Warszawie, 7 września 2006 roku, wybiła 10:00 – godzina rozpoczęcia spotkania. Zgromadzeni w komplecie członkowie jury, w skład którego weszli przedstawiciele Kompanii Piwowarskiej, Toyoty, agencji współpracujących przy organizacji promocji i radca prawny, nadzorujący prawidłowość przebiegu obrad oczekiwali na trójkę głównych jurorów. Jako pierwszy przybył Bartosz Wierzbięta, zaraz po nim pojawiła się uśmiechnięta Elizabeth Duda. Maria Peszek również nie kazała na siebie długo czekać i po kilku minutach stanęła w drzwiach, co było sygnałem do rozpoczęcia obrad. Wstępna selekcja zgłoszeń została już przeprowadzona i pod obrady jury zostało poddanych po 100 propozycji dla każdej owocowej krzyżówki.

I jak tu wybrać tą najlepszą? Na pierwszym etapie każda osoba zgłaszała swoich faworytów, którzy byli odnotowywani na planszy. Następnie głosowanie i ogólna debata pozwoliły wyłonić po 5 najciekawszych nazw w każdej kategorii. Z pierwszym owocem było najłatwiej, bo wiele zgłoszonych propozycji spotkało się z aprobatą jury. Bartkowi Wierzbięcie najbardziej podobały się nazwy, które można łatwo wymówić po polsku i które kojarzą się z owocem, a nie z sokiem owocowym. – Dla mnie najważniejsze jest, by był to ładny dźwięk np. malinoja, papataja i babulina – uzasadnia swój wybór Maria Peszek. Choć z drugim owocem było zdecydowanie trudniej, po chwili namysłu wybrano 5 najlepszych propozycji. Przy trzeciej krzyżówce owocowej Maria Peszek nie ma wątpliwości – jej zdecydowanym faworytem jest juju – jako najbardziej odjechana i abstrakcyjna nazwa. Juju – to coś rozwichrzonego, szalonego, niewytłumaczalnego. Ktoś, kto wymyślił tę nazwę miał polot i fantazję. Ta propozycja podoba się również Elizabeth Dudzie i nie zraża jej fakt, że nie nawiązuje ona ani do kiwi, ani do cytryny, czy truskawki-po prostu ładnie brzmi i to jest najważniejsze. Bartek Wierzbięta nie był przekonany do tej argumentacji. Próbował obie panie przekonać do kimilimi, gdyż oryginalne nawiązanie do limonki i kiwi daje tej nazwie zdecydowaną przewagę nad innymi. Czwarta kategoria przysporzyła więcej problemów. Skrzyżowanie gruszki i granatu zaowocowało niespecjalnie ładnie brzmiącymi nazwami, ale i tu udało się wyłonić pięć nazw, które przeszły do 2 rundy. Z ostatnim owocem – połączeniem truskawki i winogrona z liściem wiśni jury uporało się już bardzo sprawnie i tym samym zakończono pomyślnie pierwszy etap głosowania. Na placu boju pozostało po 5 nazw w każdej kategorii, przez co wybór wydawał się nieco łatwiejszy. Wydawał się-właśnie, bo w tej decydującej rundzie każda z osób miała swój własny pogląd na najbardziej oryginalną i pomysłową nazwę. Maria Peszek obstawała przy juju, dla Eli Dudy granacziczi była najpiękniejszą nazwą. Ta nazwa kojarzy mi się z dynamiką, tańcem, jest abstrakcyjna, tajemnicza, rytmiczna, wielobarwna, przypomina mi Brazylię, jest pełna siły-uzasadnia swój wybór Elizabeth Duda. Bartek Wierzbięta obstawał przy kimilimi. I jak tu dojść do porozumienia, gdy trzy wielkie indywidualności tak zawzięcie bronią swoich faworytów? Na szczęście można było wybrać pięciu finalistów, których autorzy zostali nagrodzeni weekendowymi pobytami w SPA.

Ostatecznie do rundy finałowej, czyli walki o nagrodę główną przeszły nazwy: GRANACZICZI, REDBUZAN, KIMILIMI, GRUNARA I WISIOMKA.

Wybór zwycięzcy był choć z pozoru mógł wydawać się bardzo trudny, był ku zaskoczeniu wszystkich jednomyślny. Cała trójka okrzyknęła KIMILIMI najlepszą nazwą, której autorka została nagrodzona Toyotą Aygo. Ponieważ ostatecznie nazwa juju nie została nagrodzona, Maria Peszek wraz z pozostałymi członkami jury postanowiła przyznać dodatkowe wyróżnienie dla jej autora. I tak zakończyły się te bardzo owocne, obrady jury.

Piwonia

Napój alkoholowy przygotowywany z piwa, do którego dla celów smakowych dodawany jest syrop owocowy (tzw. piwo z sokiem). Charakterystycznym elementem napoju jest serwowanie napoju z dużą ilością kruszonego lodu, któremu napój zawdzięcza swoją nazwę. Kruszony lód na górze szklanki przypomina postrzępione płatki kwiatu piwonii, które dzięki wykorzystaniu syropu owocowego zostają zabarwione na kolor różowy (zbliżony do koloru kwiatu).

Zwiększającą się popularność napój zawdzięcza dwóm cechom – po pierwsze lód w piwie powoduje wyraźne „osłabienie” trunku, co czyni go doskonałym lekkim napojem na lato (w tym także dla kobiet). Po drugie zaś, jak wszystkim wiadomo lód to woda, a na niczym tak dobrze nie zarabiają właściciele knajp, jak na wodzie:-)

Piwoszki

PIWOSZKI

to przepyszne piwne ciasteczka, wykonane na bazie piwa.

PRZEPIS NA PIWOSZKI

Składniki:

2 szklanki maki pszennej

1/2 szklanki piwa

kostka margaryny do pieczenia

dżem, powidła, marmolada do środka,

cukier puder do posypania.

Sposób przygotowania:

Mąkę przesiewamy na stolnicę, na nią ścieramy (lub drobno siekamy) zimną margarynę, wlewamy piwo – i zagniatamy. Rozwałkowujemy na grubość ok. 1 cm, tniemy w kwadraty o boku ok. 6 cm, nakładamy troszkę dżemu lub marmolady lub powideł (lub cząstkę obranego, jabłka), składamy na ukos, układamy na brytfannie i pieczemy ok. 20 minut na jasnozłoto. Jeszcze ciepłe posypujemy cukrem pudrem

piwoterapia

Piwoterapia jest bardzo popularna w Niemczech, Austrii i Czechach, co akurat nie powinno dziwić, bo przecież ich mieszkańcy znają się na piwie jak nikt. Ale nie o picie tu chodzi, tylko o kąpiele w piwie. Do tego celu służą specjalne drewniane wanny, a piwo jest prosto z browaru, bo takie ośrodki powstają zazwyczaj właśnie przy browarach. Jak wiadomo, piwo zawiera cały komplet witamin z grupy B, oraz drożdże, co doskonale działa na skórę, odmładzając ją i oczyszczając. Piwna kąpiel doskonale sprawdza się także przy wszelkiego rodzaju wypryskach, takich jak trądzik. Ponieważ do ciepłego piwa dodaje się dodatkowo słód i drożdże, to kąpiel także musuje, trochę jak jacuzzi – co z kolei wpływa kojąco na zestresowane zakończenia nerwowe na powierzchni naszej skóry. Po takiej kąpieli nie ma mowy o kłopotach ze snem – przez skórę wchłania się wystarczająco dużo piwa, by zapewnić mocny i krzepiący sen do rana.

piwoznawcy

Piwoznawcy to polska firma zajmująca się niezależnym kreowaniem kultury piwa. Firma powstała w styczniu 2009 r. i od tego czasu aktywnie działa w następujących obszarach piwnej kultury: kursy profesjonalnej degustacji dla pasjonatów i miłośników piwa, szkolenia dla piwowarów domowych, szkolenia i konsulting dla branży piwowarskiej, piwne eventy dla firm, wykłady na uczelniach i konferencjach dot. kultury piwa, publikacje dot. różnych aspektów oceny piwa. Szczegółowa oferta na www.piwoznawcy.pl

Pizza pepperoni

Składniki

• 350 g mąki pszennej
• 5 g suszonych drożdży
• 2 łyżeczki cukru
• szklanka letniej wody
• oliwa z oliwek
• sól morska
• pieprz
• oregano
• salami, np. Salume Spianata Piccante
• ser Parmigiano-Reggiano
• 1 papryczka chili

Sposób przygotowania

Ciasto na pizzę

Rozpuszczamy drożdże w letniej wodzie i odstawiamy na 15 minut. W dużej misce mieszamy mąkę, cukier, sól i wlewamy drożdże. Wyrabiamy 10 minut na blacie, oprószając na bieżąco blat i ręce mąką, aż ciasto stanie się jednolite i elastyczne. Odstawiamy na kolejne 15 minut. Dodajemy do masy 2 łyżki oliwy i dobrze wyrabiamy całość. Dzielimy na porcje po 150 g i formujemy w kulę.

Przykrywamy ciasto ręcznikiem i odstawiamy na godzinę, aby urosło (powinno zwiększyć objętość dwukrotnie). Nagrzewamy piekarnik do jak najwyższej temperatury  230 st. C-250 st. C. Oprószamy ciasto mąką i wałkujemy, tak by ze środka usunąć pęcherzyki powietrza. Formujemy ciasto na mniejsze placki o średnicy około 20-25 cm, aby łatwiej było zmierzyć się z ostrym trójkątem.

Pizzę przed włożeniem do pieca pokrywamy równomiernie sosem pomidorowym oraz startym serem. Rozkładamy cienko pokrojone salami oraz chilli, dodajemy oregano. Po wyjęciu z piekarnika dodajemy sól, pieprz, oliwę; próbujemy skomponować swoje dodatki ziołowe: rozmaryn, rucolę lub roszponkę. Całość możemy pokryć ponownie serem.

Placki ziemniaczane z boczkiem

Składniki

• 1 kg ziemniaków
• 2 małe jajka
• 1 duża cebula
• 2 łyżki mąki
• sól i pieprz
• olej do smażenia
• 250 g boczku gotowanego

Sposób przygotowania

Ścieramy ziemniaki i cebulę na tarce z małymi oczkami lub używamy maszynki. Przekładamy masę ziemniaczaną na sitko i odcedzamy z płynu. Do masy dodajemy mączkę, która osadzi się na dnie garnka z płynem, który został odcedzony. Dodajemy do ziemniaków roztrzepane jajka oraz łyżkę mąki i mieszamy starannie na jednolitą masę. Balansujemy mąką, aby zachować dobrą konsystencję. Doprawiamy szczyptą soli i pieprzu. W tym czasie boczek kroimy na drobne paseczki i smażymy do zrumienienia z każdej strony na suchej patelni teflonowej. Boczek odstawiamy na papierowy ręcznik, natomiast na powstałym tłuszczu z dodatkiem oleju zaczynamy smażyć placki. Złocisty kolor i chrupka skórka to element, który nada plackom wyrazisty charakter na talerzu.

Przed smażeniem upewniamy się, że mamy dobrze rozgrzany tłuszcz. Delikatnie nakładamy łyżką masę na patelnię, po czym rozgniatamy ciasto, tak aby utworzyć płaski okrągły placek. Usmażone placki odstawiamy na ręcznik papierowy, aby ociekły z tłuszczu. Doprawiamy do smaku pieprzem i solą lub kwaśną śmietaną; dodajemy boczek.

Plastic cup

Patrz: urządzenia do picia piwa.

plastikowy zapach

Bardzo ciężko wyczuwalny zapach, objawia się w piwie jako wada, która spowodowana jest przez dzikie drożdże podczas fermentacji. Dodatkowo może występować jako zakażenie pochodzące z zewnątrz (z opakowań). Technika degustacji polega w tym przypadku na zakryciu piwa dłonią, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

Podgórz

Browar restauracyjny w Bielance (niedaleko Rabki-Zdrój) powstały w 2012 roku. Zadebiutował na Festiwalu Dobrego Piwa we Wrocławiu w 2014 roku. Browar posiada warzelnię o wybiciu 15 hektolitrów, zbiornik fermentacyjny o pojemności 30 hektolitrów oraz trzy zbiorniki leżakujące o pojemności 25 hektolitrów każdy. Najciekawsze piwa z browaru to: Gacie Po Tacie, 652 m n.p.m., Borówkowe Pole, Galaktyka Piwnix, Luzy rajtuzy, Owca w Kratę, Qltinoid, Sheldonada, Siostra Bożenka, Space Sheep, Uśmiech Anieli. 

podpiwek

Napój o ciemnej barwie i słodkawym smaku, zawiera niewielką, niemal śladową ilość alkoholu i zaliczany jest do grupy napojów bezalkoholowych. Powstaje on poprzez zalanie gorącą wodą mąki słodowej, dodanie drożdży i przechowywanie w celu fermentacji w szczelnie zamkniętym naczyniu. Wytwarzany z palonej kawy zbożowej, suszonego chmielu, drożdży, wody i cukru.

podwójny bock

Patrz: doppelbock.

pokal

Wysoka szklanka do piwa. W odróżnieniu od kufla nie posiada ucha. Różne gatunki piw są serwowane w odmiennych pokalach. Dobór odpowiedniego szkła pomaga w wydobyciu walorów piwa, jego cech smakowych, zapachowych i wizualnych. Istnieje wiele rodzajów naczyń, z których pije się piwo. W przeszłości ich kształt był silnie związany z tradycjami danego środowiska, np. niemieccy studenci pili złocisty trunek z kielichów w kształcie wysokiego buta. Specyficznym rodzajem piwnego kielicha jest gobleta. Ma ona kształt kwiatu tulipana, zwężającego się ku górze i usadowionego na krótkiej nóżce. Dzięki temu wyśmienicie nadaje się do picia piwa, które mocno się pieni.

Polędwica po czesku

750 g polędwicy wołowej,3 cebule, 1/2 selera,1 marchewka, 1 pietruszka,75 g słoniny, 4 ziarenka pieprzu, sól, pieprz, 1 listek laurowy, 2 goździki,2 łyżki masła, 0,5l jasnego piwa,1 łyżka soku z cytryny,2 łyżki mąki, 1 szklanka kwaśnej śmietany.

Warzywa oczyścić, umyć, pokroić w kosteczkę. Słoninę pokroić w taką samą kostkę. Polędwicę umyć, natrzeć łyżeczką soli i odrobiną pieprzu. Mięso ułożyć w rondlu, obłożyć warzywami, słoniną i przyprawami. Skropić stopionym masłem. Wstawić do piekarnika na grzanego do temp. 220° C. Piec 20 min, po 10 min obrócić mięso. Pieczeń podlać piwem i piec 15-20 min w temp. 180° C. Wyjąć, pokroić w plastry. Sos przecedzić, dodać mąkę wymieszaną ze śmietaną i 2 łyżkami sosu z pieczenia, zagotować. Przyprawić do smaku sokiem z cytryny, solą i pieprzem.
Podawać tylko i wyłącznie w towarzystwie zimnego, jasnego piwa.

Polędwiczki w piwie

Polędwiczki wieprzowe duszone w piwie (źródło: Kuchnia z okrasą)

Składniki:

? 3?4 liście laurowe
? 2 laski cynamonu
? 3?4 plasterki świeżego imbiru
? 2 polędwiczki wieprzowe
? 3 jabłka
? 1 cytryna
? 100 g suchego ryżu typu arborio
? 3 ząbki czosnku
?-l jasnego piwa
? 150 ml czerwonego wina
?-l bulionu
? 1 łyżka miodu
?-łyżeczki mąki ziemniaczanej
?-główki kapusty czerwonej
? natka pietruszki do dekoracji
? 200 g masła
? sól, pieprz, olej do smażenia

? polędwiczki czyścimy z błon, dokładnie solimy i pieprzymy z każdej strony (np. turlając po desce)
? smażymy na złoto z każdej strony na gorącym oleju na patelni; przekładamy do żaroodpornego naczynia
? patelnię po smażeniu polędwiczek zalewamy piwem i przelewamy wywar do mięsa
? dodajemy imbir, parę kawałków masła, liście laurowe, rozgnieciony czosnek i cynamon
? przykrywamy naczynie przykrywką i wstawiamy do piekarnika rozgrzanego do 180°C na 15?20 minut
? po wyjęciu z pieca kroimy polędwiczki w plastry w poprzek włókien,
? pozostały z pieczenia sos przelewamy na patelnię, dodajemy trochę czerwonego wina, masła i zagotowujemy; takim sosem polewamy mięso
? kapustę tniemy w grubą kostkę, jabłka obieramy i kroimy w kosteczkę
? kapustę wrzucamy do rozgrzanego rondla z olejem i smażymy przez chwilę, dodajemy jabłka, przesmażamy razem
? dodajemy miód, parę łyżek bulionu, trochę piwa, startą skórkę z cytryny i dusimy, aż kapusta zmięknie, na koniec dodajemy czerwone wino i dusimy aż odparuje
? zagęszczamy mąką ziemniaczaną rozrobioną z zimną wodą i dusimy aż mąka zgęstnieje
? w rondlu rozpuszczamy masło i przesmażamy ryż
? dodajemy rozgnieciony czosnek i trochę piwa; gotujemy ryż, dolewając stopniowo bulion i stale mieszając
? ugotowaną kapustę dodajemy do risotta, zostawiając część do dekoracji talerza; dokładnie mieszamy, dodajemy masła i dusimy, stale mieszając
? na talerz wykładamy kapustę, risotto, przybieramy listkami natki i imbirem, liśćmi laurowymi i cynamonem, które zostały z pieczenia mięsa

POLEWKA PIWNA

POLEWKA PIWNA

Składniki:

• 750 ml piwa
• 3 żółtka
• 3 łyżki cukru
• 250 ml śmietanki
• cynamon
• goździki
• wanilia

Przepis:
Żółka utrzreć z cukrem. Zagotować piwo z przyprawami i dolewać stopniowo do żółtek, stale mieszając. Zagrzać, nie zagotowywując i wymieszać ze śmietanką.

Pomarańczowy kurczak z cytrynową nutą

Składniki

• 10 pałek z kurczaka
• 2 pomarańcze
• piwo Lech Shandy
• słodka papryka
• 1 czerwona papryka
• 1 duża marchew
• tymianek
• kminek
• 1 cebula
• szczypiorek
• oliwa z oliwek
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Kurczaka doprawiamy solą i pieprzem i marynujemy w soku z jednej pomarańczy i 250 ml piwa przez 1 godzinę. Kurczaka osuszamy i posypujemy tymiankiem i kminkiem. Układamy w brytfannie wraz z pokrojoną w plastry marchewką, cebulą i papryką. Podlewamy sokiem z marynaty i pieczemy przez 30 minut w 180 st. C z termoobiegiem. Pod koniec włączamy opcję grillowania i kładziemy na wierzchu pokrojoną w plastry pomarańczę. Podajemy w naczyniu, posypując wcześniej świeżym szczypiorkiem i skrapiając całość oliwą z oliwek.

Pomidorowy krem z grzankami

Składniki

• 1 l bulionu warzywnego
• 1 puszka pomidorów z puszki
• 1 cebula
• świeża bazylia
• ½ pszennej bagietki
• oliwa z oliwek
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Do odcedzonego bulionu dodajemy przesmażone z posiekaną cebulą pomidory i gotujemy około 20 minut na wolnym ogniu. Całość miksujemy blenderem. Dodajemy sól i pieprz do smaku. Podajemy z podpieczonymi grzankami pszennymi obtoczonymi w soli. Przed samym podaniem dodajemy do kremu posiekaną świeżą bazylię.

Poncz piwny

PONCZ PIWNY

To przepyszny napój przygotowany na bazie piwa, wina in truskawek – doskonały na imprezy.

SKŁADNIKI:

• 1,3 l jasnego piwa
• 50 dkg truskawek
• 2 łyżeczki cukru
• 2 butelki białego wina

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Truskawki włożyć do ok. 4-litrowego naczynia, posypać cukrem, a gdy puszczą sok wlać do nich pół butelki wina. Przykryć i postawić na dwie godziny w lodówce. Następnie dolaćresztę schłodzonego wina i piwa. Podawać w pucharach lub szklankach wrac z owocami.

Źródło: http://www.e-drinks.com.pl

porter

Mocne, ciemne piwo górnej fermentacji, po raz pierwszy uwarzone w XVIII wieku w Londynie. Nazwa pochodzi od tragarzy ulicznych i rzecznych oraz pracowników portowych (porters). Do warzenia używa się słodu jasnego z dodatkami palonego i karmelowego. Piwo posiada ciemnobrązowy kolor, wyczuwalne są nuty prażonego słodu, kawy i czekolady, zawartość alkoholu waha się od 5 do 6% obj.

Porter angielski posiada bardzo lekką pełnię smaku w stosunku do portera bałtyckiego a swoją renomę prawdziwego piwa zawdzięcza bogatemu zapachowi, o którym już za chwilę. W piwnym świecie piwo to leży najbliżej irlandzkiego stouta, który także jest tęgi tylko z nazwy, zapachu i koloru. Portery angielskie rzadko przekraczają poziom alkoholu oscylujący wokół 4%, stąd też próżno szukać w nich alkoholowych uniesień. Porter bałtycki: od pierwszego łyku nie mamy wątpliwości z kim mamy do czynienia. Tam gdzie w porterach angielskich była wodnista kawowość, tu jest ekstraktywna, wręcz lepka słodycz i bardzo silna chmielowo-palona goryczka. Charakter smaku tego piwa to długie i pozostające, wręcz "wyklejające" wrażenie. Finisz portera bałtyckiego to alkoholowa cierpkość i kawowa kwasowość. Smak czujemy w ustach jeszcze kilka minut po przełknięciu piwa. Zapachy karmelu, kawy i czekolady to nuty wiodące, kiedy jednak przeanalizujemy profile sensoryczne badanych piw, okaże się że profile te różnią się charakterem i natężeniem poszczególnych wyróżników.

Porter angielski – przede wszystkim kawa, mocca a nawet latte. Brązowe aromaty mają w sobie coś z kandyzowanego cukru lub cukru trzcinowego. Wyraźne nuty karmelu i toffi przypominają zapach kawy z mlekiem i masła orzechowego. Jak na cechy główne profilu są to jednak i tak dość ulotne aromaty, stąd też początkujący piwosze często opisują zapach porterów angielskich jako zbliżony do rozcieńczonej, letniej kawy.

Porter bałtycki – jego barwa sugeruje ciężki aromat i tak jest w rzeczywistości. Zapach kawy czujemy już w trakcie otwierania butelki z piwem. Aromat ten bardzo szybko zastąpiony zostaje przez rodzynki, wędzone śliwki i zapach palonego ziarna. Wszystko to podparte jest bardzo mocnymi nutami alkoholu etylowego i estrów – przede wszystkim octanu izoamylu ale także kapronianu etylu. Dość często spotkać można w tym stylu jabłkowy zapach aldehydu octowego. Zapach ten to cechy drugorzędne i poboczne. W tej fazie degustacji jasno widać jak różne są te piwa i jak złudna może okazać się ocena piwa przez pryzmat barwy i tego, co jak nam się wydaje, wiemy o tych gatunkach.

Porter angielski – jako że zapach tego stylu jest dość płaski i jednowymiarowy, ciężko doszukać się w nim bogatego podłoża dla oczywistych cech sensorycznych. Intensywnie wąchając angielskie portery znaleźć możemy w nich zapachy karmelowego słodu, delikatne nuty owocowe pochodzące od estrów, które ciężko zidentyfikować sensorycznie oraz wiele zapachów przypominających pieczywo (skórkę ciemnego chleba, przypieczone tosty, pumpernikiel). W tej fazie degustacji należy zauważyć, że aby dobrze ocenić drobne wyróżniki profilowe w tym gatunku, warto zrobić przerwę w degustacji. Nawet kilka minut odpoczynku pozwoli odblokować nam zmysł węchu i z sukcesem podejść do dalszej oceny.

W porterze bałtyckim znajdziemy aromatyczne olejki chmielowe, orzechy włoskie, nuty wędzonej słoniny i kwaśno-cierpki aromat kawy. Niektórzy przedstawiciele tego stylu uraczą nas owocowymi nutami wiśni i migdałów oraz po pewnym czasie leżakowania – aromatem wanilii.

Pojawienie się jasnych piw oraz restrykcyjne przepisy dotyczące prażenia słodu, przyczyniły się do upadku porterów. Obecnie jednak styl przeżywa odrodzenie szczególnie w Stanach Zjednoczonych i Skandynawii.

Przykłady piw w stylu porter: Fuller's London Porter, Samuel Smith Taddy Porter, Burton Bridge Burton Porter.

porter bałtycki (baltic porter)

Mocne, ciemne piwo dolnej fermentacji, popularne w Polsce, Rosji oraz krajach bałtyckich. Najstarszym porterem w Polsce jest Żywiec Porter, jego historia sięga 1881 r. Polskie portery uważane są przez piwoznawców za najlepsze portery bałtyckie na świecie. Obecnie warzone głównie przez małe i średnie browary, ze względu na kilkumiesięczne leżakowanie i wysokie koszty warzenia. Piwo to bogate jest w aromaty palonego ziarna, karmelu i suszonych owoców. Posiada bardzo wysoką pełnię smaku, często lepką słodycz, zawiera poziom alkoholu do 9,5% obj. oraz ekstrakt słodowy od 18% do 22%.

Przykłady piw w stylu porter bałtycki: Pinta Imperator Bałtycki, Żywiec Porter, Kormoran Porter Warmiński, Fortuna Komes Porter Bałtycki.

Porterówka

Przepis

Składniki:

• 2 duze portery
• pol szklanki cukru
• 0,25 l spirytusu

Sposób przygotowania:
Nadbudowa: Troche wanilii w tym by sie przydalo. Cukier wanilinowy jest MSZ tandeciarstwem. Wanilie dawac w postaci roztartej z cukrem a lepiej w postaci nalewu spirytusowego.
Kolor, jesli za jasny, mozna podciagnac ciemnym karmelem. Zreszta karmel (ale jasniejszy) moze zdecydowanie poprawic smak porterowki 0 warto wiec mala czesc (z lyzke stolowa) cukru przegrzac na patelni – splukuje sie to albo mala iloscia wody albo (lepiej) odgazowanym juz przez podgrzanie porterem (uwaga – moze chlapac!).
Mozna dodac troche koniaku, rumu czy czegos podobnego – tylko bez przesady zeby perfuma nie wyszla.
Gotowa porterowka musi swoje odstac zeby sie smak ulozyl.

Źródło:

http://www.gazik.qpr.pl/index.php?zmienna=przepisy/porterowka&go=1

pozycjonowanie marki

Pozycjonowanie to marketingowy termin na określenie miejsca, czasu lub konsumenta, którego dotyczyć będzie piwo. Dzięki kojarzeniu konkretnych miejsc lub sytuacji z daną marką piwa, browar buduje silną więź z konsumentem i wpisuje to piwo w smakowe życie konsumenta. Dzięki temu często nawet bardzo podobne do siebie marki są często bardzo odmiennie odbierane przez konsumentów.

Pracownia Piwa

Browar rzemieślniczy założony przez dwóch piwowarów domowych – Tomka Rogaczewskiego i Marka Bakalarskiego. Powstał w 2013 roku w Modlniczce (okolice Krakowa), a jego debiutanckie piwa pojawiły się na IV edycji Wrocławskiego Festiwalu Dobrego Piwa. Pracownia Piwa to drugi po Artezanie browar rzemieślniczy, który powstał w Polsce. Najlepsze piwa jakie do tej pory się ukazały z browaru to: 100!, 200!, 400!, Joseph’s Street, Big Chmielowski, Hey Now, Coffee Hey Now, Dragon Fire, Franca, Hadra, Huncwot, Krakowskie Śniadanie, Krakowski Spleen, Double Hey Now, Magic Dragon, Mr. Hard, Mr. Hard’s Rocks, Saison Hey Now, Wheat Wine Hey Now. Pracownia Piwa kooperacyjnie warzyła m.in. z browarem Kingpin oraz SzałPiw: 2 (Belgian Stout) i 4 (Belgian Ale). 

premiant

Zarejestrowana w 1996 roku czeska odmiana chmielu, będąca krzyżówką chmielu Saaz i innych wysokogoryczkowych gatunków. Hodowana również z powodzeniem we Francji. Może być dodawany "na goryczkę" na początku gotowania brzeczki lub na "aromat" w końcówce. Sprawdzi się również do chmielenia "na zimno". Idealnie nadaje się zarówno do pilznerów i lagerów, jak i do belgijskich ale.

Zawartość alfa-kwasów 7-11%.

pride of ringwood

Nowozelandzka odmiana chmielu, która nadaje piwu odpowiednio zbalansowaną goryczkę współgrającą z łagodnym chmielowym aromatem. Po raz pierwszy pojawiła się na rynku w 1965 roku i miała w tym czasie najwyższy poziom alfa-kwasów spośród wszystkich zarejestrowanych odmian chmielu na świecie.

Profesja

Browar rzemieślniczy we Wrocławiu powstały w 2014 roku, jako inicjatywa Tomasza Szydłowskiego i Karola Sadłowskiego. Piwowarem jest tu Michał Gref, natomiast specjalistą do spraw fermentacji – Przemek Leszczyński. Browar mieści się w zabytkowych pomieszczeniach Zakładów Jedwabiu Wiskozowego. Warzelnia dysponuje mocą o wybiciu 20 hektolitrów, fermentacja to dwa tanki po 20 hektolitrów każdy, leżakownia to sześć tanków po 40 hektolitrów każdy. Najlepsze piwa z browaru to: Żniwiarz, Alchemik, Bard, Cyrulik, Inżynier, Kominiarz, Młynarz, Marynarz, Mnich, Ogrodnik, Przekupka, Smolarz, Zielarka.   

profil piwa

Profil smakowy to układ cech smakowo – zapachowych, który jest znakiem firmowym danej marki. Im bardziej złożony i różnorodny profil tym głębszy smak piwa. Ocena piwa pod kątem zgodności profilu to ocena profilowa. W piwie można rozróżnić kilkadziesiąt charakterystycznych smaków czy zapachów. I to właśnie na ich podstawie (ocenianych w określonej skali) powstaje profil smakowy każdego piwa, który określa to, co jest w nim pożądane, a co niedopuszczalne.

Zadaniem degustatorów każdego panelu degustacyjnego jest ocena poziomu dopuszczalnych aromatów i znalezienie odstępstw od tego profilu. Bada się zarówno piwa bezpośrednio podczas procesu powstawania, jak i piwa z półek sklepowych. Żeby tego dokonać (inaczej niż degustatorzy wina, którzy oceniane wino wypluwają) piwni łowcy smaków muszą trunek połknąć. Oprócz niewątpliwej przyjemności, głównym powodem tej praktyki jest fakt, iż kubki smakowe odpowiedzialne za wyczuwanie goryczy znajdują się u nasady języka, a jak wiadomo piwo goryczką stoi i jest ona jednym z jego głównych parametrów. Każdy ze znanych degustatorom aromatów niesie w sobie zakodowaną informację.

Jednym z najmniej pożądanych jest fenol, zapach fenolowy (kojarzony z goździkami lub gabinetem dentystycznym), który świadczy o zakażeniu piwa. Kolejnymi niebezpiecznymi zapachami są: zapach stęchły, który oznacza, że fermentacja nie przebiegała w odpowiednich warunkach i tzw. "skunks" – zapach nasłoneczniony, który tworzy się, gdy piwo długo jest narażone na działanie światła. Są też takie aromaty, jak np. dwuacetyl (zapach maślany), który w takich piwach jak Lech czy Tyskie nie powinien występować, natomiast w innych piwach – zwłaszcza czeskich – jest bardzo pożądany.

progress

Brytyjska odmiana chmielu. Ze względu na swoją uniwersalność może być dodawana w początkowej, lub końcowej fazie gotowania brzeczki nadając piwu odmienny charakter. Została doceniona jako komponent ciemnych piw w stylu ale z uwagi na dokonały balans goryczki oraz przyprawowo-owocowy aromat z nutami jałowca. Posiada wiele wspólnych cech aromatyczno-smakowych do, również angielskiej odmiany chmielu fuggles.

przechowywanie piwa

Patrz: magazynowanie i transport.

Przekąska włoska

Składniki

• 150 g szynki
• pszenne paluchy włoskie
• oliwa z oliwek
• sól morska
   

Sposób przygotowania

Każdy paluch owijamy w 1/3 szynką, na tyle dokładnie, aby się nie ześlizgiwała. Tak przygotowane przekąski skrapiamy oliwą i posypujemy gruboziarnistą solą morską.

przypalony zapach

Aromat palony, kawowy, w smaku gorzko-palony. Powstaje w piwie w wyniku dodatku prażonych składników zbożowych, takich jak: słód prażony, słód czekoladowy i palony. Może być także dodawany do piwa w postaci niektórych typów karmelów. Jest pozytywną cechą niektórych typów piw typu ale, szczególnie stoutów i porterów. Negatywnie odbierany jest w innych typach piw, powstając podczas procesów starzenia się piwa. Technika degustacji polega na zamieszaniu próbki i krótkiego wdechu nosem. Można też pobrać niewielką ilość próbki i przepłukać nią usta, a następnie połknąć. Aromat przypalony jest charakterystyczną cechą piwa Guinness.

przyprawowy zapach

Związek fenolowy, który posiada słodki zapach piernikowy, goździkowy, trochę dentystyczny, bywa nazywany „piernik” lub „słodki dentysta”. Występuje w piwach pszenicznych. W lagerach objawia się jako wada, która tworzy się podczas starzenia się piwa. Technika degustacji w tym przypadku polega na przykryciu piwa dłonią, zamieszaniu próbki i głębokim wdechu nosem.

przyprawy do piwa

Termin "przyprawy" odnosi się najczęściej do kory i ziaren. Ziarna pieprzu gwinejskiego są szeroko używane do warzenia piw specjalnych w Belgii. Były też mocno rozpowszechnione w Wielkiej Brytanii w XVIII i XIX w. Cynamon używany był w Anglii i w Walii już w XIV w. W dzisiejszych czasach tworzy aromat niektórych porterów i wielu piw gatunków Old i Winter Ale. Niektóre gatunki belgijskich piw pszenicznych zawierają w składzie ziarna kolendry, często w połączeniu ze skórką pomarańczową. Najbardziej powszechną "przyprawą" do piwa jest chmiel, nadający szlachetną, przyjemną gorycz i charakterystyczny aromat.

PSPD (Polskie Stowarzyszenie Piwowarów Domowych)

Stowarzyszenie powołane do życia 30 stycznia 2010 roku w Browarze Zamkowym w Cieszynie. Jednoczy ono piwowarów domowych, organizuje największy konkurs piw domowych w Polsce, przeprowadza szkolenia sensoryczne, posiada w swoim składzie certyfikowanych sędziów, wydaje magazyn piwowarski Piwowar poświęcony bogatemu światu piwnemu, z masą porad, ciekawostek i wywiadów. Dodatkowo promuje kulturę piwną w Polsce oraz pozytywnie oddziałują na scenę piwną. Prezesem PSPD jest Krzysztof Lechowski, w skład zarządu wchodzą m.in. Michał Jaskólski, Artur Kamiński, Czesław Dziełak. 

pszenica

W Polsce pszenica, podobnie jak żyto, to najpopularniejsze zboże, z którego wyrabia się chleb. W browarnictwie jest używana do wyrobu słodu pszennego, składnika niezbędnego w procesie warzenia piw białych górnej fermentacji. Pszenica stanowi główny składnik belgijskiego piwa typu Witbier. Nadaje ona specyficzny pszeniczny, zbożowy i surowy smak. Jest używana w postaci mąki bądź też płatków. Dodatek pszenicy korzystnie wpływa na pienistość piwa.

pszeniczne ciemne

Patrz: dunkelweizen.

PUB

PUB to rodzaj lokalu, popularne miejsce spotkań towarzyskich, gdzie podaje się głównie piwo. Puby spotyka się przede wszystkim w Wielkiej Brytanii, Irlandii, Kanadzie, Australii czy Nowej Zelandii oraz innych krajach pozostających pod wpływem kultury brytyjskiej. Słowo pub to skrót od angielskiej nazwy public house, w XVII wieku skróconej do słowa public, co dało pub. Słowo to pochodzi od średniowiecznej gospody. W Polsce PUB-y pojawiły się na początku przemian ustrojowych w 1989 roku. Wiele zwykłych piwiarni zmieniło swoje nazwy na pub ze względów handlowych. Jednak nie mogą się one równać prawdziwym angielskim pubom.

puszka

Jedno z piwnych opakowań. Została wynaleziona w 1935 roku, jednak dopiero w 1960 weszła do powszechnego użytku w browarnictwie. Wcześniej była używana tylko do przechowywania produktów żywnościowych. Jednym z utrudnień w jej wprowadzeniu do przemysłu piwowarskiego było duże ciśnienie wytwarzane przez piwo. Często jest obiektem pożądania piwnych kolekcjonerów. Piwo w puszce jest coraz popularniejsze. W różnych krajach proporcja pomiędzy piwem puszkowanym a butelkowanym jest odmienna: w 2001 r. w Szwecji 64% piwa sprzedawane było w puszkach.

Puszki lepiej chronią piwo przed światłem, dlatego piwo w puszkach jest mniej narażone na starzenie. Wbrew obiegowemu przekonaniu puszka nie ma wpływu na smak piwa. Aluminium, z którego jest wykonana nie ma kontaktu z piwem, ponieważ wewnątrz puszki znajduje się specjalna powłoka o tych samych właściwościach, co szkło. Faktem jest natomiast, że jeżeli piwo nie zostanie przelane do pokala lub kufla, to będzie można wyczuć zapach metalu pijąc bezpośrednio z puszki i to wpłynie na wrażenia smakowe. Aluminiowe puszki w całości nadają się do ponownego przetworzenia i nie powinny trafiać na składowiska odpadów.

Odzysk aluminium z puszek prowadzić można w nieskończoność, nie powodując utraty jakości metalu. Recykling puszek aluminiowych, w stosunku do produkcji aluminium z boksytu, powoduje zmniejszenie ilości zanieczyszczeń powietrza aż o 95 proc., a zanieczyszczeń wody o 97%. Wymaga też o 95% mniej energii elektrycznej. Oszczędza się w ten sposób również naturalne złoża rud – recykling 1 tony złomu aluminiowego pozwala oszczędzić 4 tony boksytu oraz równowartość energetyczną 700 kg ropy naftowej. Produkcja aluminium wtórnego jest o 60% tańsza od produkcji z rudy (źródło: Fundacja na Rzecz Odzysku Aluminiowych Puszek po Napojach RECAL). Aż 80 % całej energii zużytej na wyprodukowanie puszki piwa stanowi energia zużyta podczas produkcji samego opakowania. Pozostałe 20% energii jest zużywane w procesie warzenia piwa wraz z jego rozlewem do puszki.

Puszka na każdą okazję

Puszka jest wygodna oraz atrakcyjna wizualnie. Dostępne techniki druku pozwalają na uzyskanie grafiki o wysokiej jakości, co w połączeniu z metalicznym połyskiem aluminium dobrze wpisuje się w piwny klimat. Jest też wytrzymała. Nie tłucze się. Aluminium jest doskonałym przewodnikiem cieplnym, dzięki czemu piwo bardzo szybko schłodzi się w lodówce. Dotykając puszki, od razu też poczujemy, czy piwo ma odpowiednią temperaturę.

Obalamy mity

Podobno puszka psuje smak piwa, który staje się metaliczny. A przecież piwo nie ma kontaktu z metalem! Puszka pokryta jest (wewnątrz i na zewnątrz) specjalnym lakierem przeznaczonym dla środków spożywczych. Metaliczność smaku to nie fakt, lecz wrażenie. Bierze się z tego, że pijąc piwo prosto z puszki, dotykamy jej ustami. Puszka nie tylko więc nie psuje smaku piwa, ale wpływa na niego pozytywnie, chroniąc napój przed światłem. Inny mit mówi, że jest to opakowanie nieekologiczne. Obalamy! Puszka powstaje z wysokiej jakości aluminium, które jest pełnowartościowym surowcem wtórnym.

Czy wiesz, że…

• Recykling puszki aluminiowej pozwala na oszczędność prawie 95% energii potrzebnej do jej wytworzenia z surowców pierwotnych.
• Urządzenia napełniające, tzw. monobloki, umożliwiają napełnienie ok. 28 puszek na sekundę.
• Kilkadziesiąt milisekund – tyle zajmuje ewakuacja tlenu z puszki, naprężanie jej CO2 czy napełnianie piwem.

PVPP

PVPP – skrót chemicznej nazwy poliwinylopolipirolidon.

Preparat ten bywa stosowany podczas procesu filtracji i stabilizacji w celu poprawy stabilności koloidalnej piwa. Jego działanie polega na selektywnym adsorbowaniu (gromadzeniu się substancji zawartych w roztworze na powierzchni ciała stałego) polifenoli flawonowych odpowiedzialnych za tworzenie się zmętnień białkowych.

Poddawanie głębokiej stabilizacji piwa w celu uzyskania wydłużenia okresu przydatności do spożycia, np. do roku, zdaniem piwowarów ma i "drugą stronę medalu". Usuwane są bowiem z piwa składniki bardzo korzystne dla organizmu ludzkiego. Chodzi o polifenole bedące "wygaszaczami" wolnych rodników odpowiedzialnych za rozwój komórek nowotworowych.

A po drugie pamiętajmy o podstawowej zasadzie, że piwo świeże jest najsmaczniejsze.

Pyffko

Wymyślenie tego określenia przypisuje się Witkacemu. Miał on w zwyczaju wypisywać na swoich obrazach nazwy wszelkich napojów i innych substancji, pod których wpływem się znajdował w trakcie malowania. Napis "Pyffko" widnieje na wielu dziełach, które powstały podczas degustacji piwa przez artystę.

python

Nazwa węża stosowanego do instalacji wyszynkowej. Ten rodzaj przewodu piwnego stosowany jest między schładzarką a kurkiem piwnym. Jest to przewód piwny otoczony przewodami z wodą chłodzącą i otulony pianką izolacyjną. Piwo w takim wężu chłodzone jest od schładzarki aż do kurka piwnego. W przypadku instalacji posiadającej długi przewód piwny między KEGiem a schładzarką zalecane jest również założenie węża typu python aby chronić piwo przed niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi.

quadrupel (poczwórne)

Najmocniejsze piwo w stylu trappist o zawartości alkoholu wahającej się od 9 do 14% obj. Dominujące są aromaty winne, owocowe (banany, winne jabłka, śliwki, suszone figi), czuć wyraźną alkoholowość i perfumy. W smaku bardzo wyraźna słodycz (rodzynki, pikantne przyprawy) i delikatna goryczka oraz mocne nagazowanie. Do warzenia używane są specjalne drożdże belgijskie i często karmelizowany cukier. W miarę upływu czasu, wyczuwalna wyższa drożdżowość.

Przykłady piw w stylu quadrupel: Westvleteren 12, Rochefort Trappistes 10, St. Bernardus Abt 12, Achel Extra Bruin (de 3 Wijzen).

Racuchy z mandarynkowym syropem

Składniki

• 500 g mąki pszennej
• 40-50 g świeżych drożdży (pół tradycyjnego opakowania) lub 25 g drożdży suchych
• 2 łyżki cukru pudru
• 350 ml letniego mleka
• 1 jajko
• 3 mandarynki
• 100 g cukru brązowego
• 150 ml piwa Lech Shandy
• sól

Sposób przygotowania

Mąkę przesiewamy do naczynia, dodajemy szczyptę soli i mieszamy. Dodajemy pokruszone świeże drożdże, cukier oraz letnie mleko. Przykrywamy ręczniczkiem, odstawiamy w ciepłe miejsce na 15 minut. Gdy rozczyn już jest gotowy, dodajemy resztę mleka, jajko i mieszamy. Ciasto nie powinno być zbyt rzadkie; balans pomoże zachować mleko oraz mąka. Odstawiamy na godzinę w ciepłe miejsce do wyrośnięcia; ciasto powinno podwoić swoją objętość. Ciasto nabieramy łyżką, za każdym razem maczaną uprzednio w ciepłej wodzie lub posmarowaną delikatnie olejem, aby ciasto nie przywierało. Smażymy na rozgrzanym oleju przez 2 minuty z każdej, do uzyskania złocistego koloru.

W czasie gdy ciasto rośnie przygotowujemy syrop mandarynkowy z kropelką cytrusową. Mandarynki obieramy ze skóry (wcześniej je sparzając) i wydobywamy sam miąższ. Na rozgrzaną patelnię dodajemy piwo oraz cukier. Po całkowitym rozpuszczeniu cukru dodajemy miąższ z mandarynek. Całość redukujemy przez około 20 minut na małym ogniu, tak aby emulsja miała konsystencję syropu z widocznymi elementami miąższu mandarynkowego.

radler

Napój alkoholowy powstały w wyniku wymieszania piwa z białą lemoniadą najczęściej w proporcji 1:1.

W różnych krajach funkcjonuje pod różnymi nazwami:

• clara – Hiszpania;
• panaché – Francja, Szwajcaria;
• panasch – niemieckojęzyczne regiony Szwajcarii.

rakau

Nowozelandzka odmiana chmielu o właściwościach aromatycznych i goryczkowych. Najlepiej sprawdza się, gdy dorzuca się go na późnych etapach gotowania brzeczki oraz do chmielenia na zimno. Nadaje piwu aromaty marakui, brzoskwini, mandarynki, kwiatów i owoców tropikalnych. Idealnie pasuje do stylów IPA i American Wheat. Zawartość alfa-kwasów 10-11%.

Ratebeer

Opiniotwórczy serwis internetowy, którego głównym zadaniem jest zbieranie piwnych recenzji z całego świata. Piwa oceniają zarówno piwowarzy przemysłowi, jak i domowi a także po prostu miłośnicy piwa z całego świata. Większość ocen to dość rozbudowane opisy dotyczące smaku, zapachu i ogólnych wrażeń dotyczących piwa. Podział serwisu na sekcje: People Ratings, Events Places, Forum, Store Magazine daje uczestnikom wiele możliwości na wypowiedzenie się na temat gatunków i marek piwa. Adres serwisu to www.ratebeer.com

rauchbier / smoked beer

Lager wywodzący się z Bamberga, miasta w rejonie Frankonii, warzony ze słodu wędzonego, dymionego bukowym drewnem. Generalnie przyjmuje się, że im wyższy stopień aromatów dymnych, tym mniejsza słodowość piwa. Styl najbardziej popularny jest w Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii. W Polsce przedstawicielem tego stylu jest piwo grodziskie.

Przykłady piw w stylu rauchbier: Schlenkerla Rauchbier Märzen, Kaiserdom Rauchbier, Eisenbahn Rauchbier, Left Hand SmokeJumper Imperial Smoked Porter.

Recepta na piwo

Po upadku Sumerów Babilończycy rozwijali sztukę warzenia piwa – odkryli około 20 rodzajów złotego napoju i jako pierwsi użyli do jego przyrządzenia chmielu.

Zapisy o piwie można znaleźć nawet w słynnym Kodeksie Hammurabiego, który regulował handel złocistym trunkiem.

red earth

Chmiel australijski o aromacie przyprawowym, drzewnym i delikatnie cytrusowym, zaliczany do grupy aromatycznej. Może być używany zarówno do chmielenia na aromat, jak i na goryczkę.

Red Eye (lub Tomboy)

RED EYE (lub TOMBOY) – sposób przyrządzenia:

1/2 zimne piwo jasne pełne,

1/2 zimny sok pomidorowy.

Do pokala lub szklanicy highballowej wlać składniki i wymieszać. Sączyć powoli.
 

Redd’s w Twoich Kolorach

Latem 2007 roku marka Redd's otworzyła kobietom drzwi do swojego barwnego i inspirującego świata. Najpierw gwiazdy: Ania Dąbrowska, Maria Peszek i Agata Endo Nowicka, a potem konsumentki zaprojektowali opakowania trzech, owocowych smaków Redd's. Wyjątkowa zabawa w zmysłowej i kolorowej tonacji spotkała się z ogromnym zainteresowaniem – na konkurs napłynęło ponad 15.000 projektów! Komisja konkursowa pod czujnym okiem gwiazd biorących udział w akcji musiała dokonać trudnego wyboru. Zwycięskie projekty puszek Redd's do końca roku trafiły na rynek. W ramach akcji "Zaprojektuj swoją puszkę Redd's" konsumentki, tak jak i gwiazdy biorące udział w projekcie, miały unikalną szansę zaprojektowania swojej własnej puszki piwa Redd's. W ten sposób mogły wyrazić nie tylko swoją osobowość ale i drzemiące w nich emocje. Ania Dąbrowska, Maria Peszek i Agata Endo Nowicka zasiadły również w jury konkursu i wybrały najciekawsze projekty. Świat Redd'sa to ekspresja trzech kolorów i smaków piwa: jabłkowego, malinowego i cytrusowego. Lato 2007 miało kolory Redd'sa m.in. dzięki wyjątkowej promocji w której zachęcaliśmy nasze konsumentki do twórczego kreowania opakowań. Przy wyborze zwycięskich prac staraliśmy się kierować tym, aby nagrodzone projekty zawierały motywy owocowe zgodne z odpowiednimi wariantami Redd'sa-powiedział Jacek Pobłocki, brand manager marki Redd's w Kompanii Piwowarskiej. W pierwszym etapie obrad 3 zespoły pod wodzą gwiazdy, tj. zespół Redd's Apple pod przewodnictwem Ani Dąbrowskiej, zespół Redd's Red z Marią Peszek na czele i zespół Redd's Sun kierowany przez Agatę Endo Nowicką wybrało 15 prac z 200 wyselekcjonowanych już wcześniej projektów. Kolejnym etapem było głosowanie na wybrane projekty. Gwiazdy kierowały się tym, aby projekty były oryginalne, drapieżne i kobiece oraz wyróżniające się, przyjemne i piękne jak przedmioty używane na co dzień przez kobiety, np. torebki, paski czy biżuteria. W każdej kategorii smakowej przyznano jedną nagrodę-voucher TravelPass na komfortowe wakacje z przyjaciółmi nad Morzem Śródziemnym o wartości 7.800 złotyhc oraz kieszonkowe na pokrycie dodatkowych kosztów związanych z wyjazdem i zakwaterowaniem. W kategorii zielonego, jabłkowego wariantu Redd's Apple zwyciężył projekt autorstwa Marcina Płuciennika. Najciekawszą słoneczną puszkę dla cytrusowego Redd's Sun zaprojektował natomiast Piotr Wojak, a dla malinowego Redd's Red Magda Czmochowska. Najlepsze projekty zostały umieszczone na puszkach Redd`s i w limitowanej serii pojawiły się na półkach sklepów w całej Polsce. A oto jak gwiazdy biorące udział w promocji "Zaprojektuj swoją puszkę Redd's" skomentowały przebieg obrad jury: Myślę, że najfajniejsze projekty powstały dla piwa Redd's Red. To bardzo dynamiczne i energetyczne propozycje-większość z nich oczywiście w czerwonym kolorze. Zwycięski projekt jest oryginalny i niezwykle kreatywny. Kreska jest nowoczesna i pasuje do stylu malinowego Redd?s Red. Szalony, intrygujący, kolorowy-na puszce będzie wyglądał świetnie – powiedziała Maria Peszek o projekcie Magdy Czmochowskiej. Obrady jury były bardzo przyjemne. Wybór najciekawszego projektu dla jabłkowego wariantu Redd's Apple był chyba najtrudniejszy. Prace były dość spójne, ale rozdzieliliśmy je na kategorie stylistyczne. Zwycięska praca przykuwa uwagę ciekawą i bardzo mocna kolorystyką-dlatego była faworytką jury – oceniła Ania Dąbrowska, która wcześniej sama stworzyła puszkę Redd's Apple. Chcieliśmy żeby projekty były bardzo indywidualne i niepowtarzalne, żeby nie były powielaniem mody i trendów w grafice. Szukaliśmy w pełni autorskich projektów, które nie zostały zaprojektowane w kreatorze dostępnym na stronie internetowej, a więc nie są szablonem. Zwycięska praca jest w stylu retro, dlatego tak bardzo mi się podoba. Mój projekt puszki Redd's Sun, który powstał na początku akcji też jest w stylu retro. Zwycięska puszka jest urocza-będzie ładnym przedmiotem użytkowym i dobrze będzie się prezentować na półce – stwierdziła Agata Endo Nowicka, rysowniczka.

Reden Świętochłowice

Browar rzemieślniczy w Świętochłowicach powstały w 2014 roku (wcześniej Reden działał jako browar restauracyjny w Chorzowie od 2013 roku). Dysponuje warzelnią o wybiciu 23 hektolitrów oraz szesnastoma tankami fermentująco-leżakowych o pojemności 40 hektolitrów każdy. Piwowarem jest tu Łukasz Łazinka, a najlepszymi piwami są: Ale Mozajka, Czech Point, Hamerykansky Drim, MelonMan, MILcoffeeL, Milkołak, Piana Szamana, Polska Pszenica, Pszenica Z Księżyca, Wielka Szycha. 

Risotto cytrynowe z indykiem

Składniki

• 200 g ryżu do risotto
• 2 szklanki mleka
• bulion drobiowy
• 0,5 kg filetu z indyka
• ½ cebuli
• 1 ząbek czosnku
• 200 ml piwa pszenicznego, np. Książęce Złote Pszeniczne
• 1 żółtko
• świeża bazylia
• parmezan
• 1 cytryna
• 100 g mrożonego groszku
• 1 marchew
• masło
• oliwa

Na rozgrzaną oliwę wrzucamy posiekaną cebulę, a po parunastu sekundach czosnek. Uważamy, aby czosnek nie zbrązowiał. Dodajemy ryż i przesmażamy całość, aż każde ziarenko się zeszkli od oliwy. Dodajemy piwo i gotujemy na średnim ogniu, aż ryż wchłonie cały płyn. Całość gotujemy około 8-10 minut, dolewając systematycznie bulion, w momencie gdy ryż wchłonie wcześniejszą dolewkę. Pod koniec dodajemy posiekaną w kosteczkę marchew oraz groszek. Dalej dodajemy sok z cytryny oraz doprawiamy solą i pieprzem. Zdejmujemy z ognia i dodajemy jedno żółtko oraz 70 g masła. Całość delikatnie mieszamy, aż nabierze konsystencji lawy. Potrawę przed podaniem kropimy oliwą z oliwek i startym parmezanem.

Rogaliki na piwie

Składniki:

2 szklanki mąki,

1/2 szklanki piwa,

25 dag margaryny,

cukier waniliowy,

dżem lub konfitury,

Przygotowanie:

Mąkę i margarynę posiekać. Dodać piwo i cukier waniliowy, wstawić do lodówki na noc. Stolnicę wysypać mąką. Rozwałkować ciasto, ciąć na kwadraty. Nałożyć dżem, zawijając rogaliki. Piec na złoty kolor. Ciepłe posypać cukrem pudrem. Najlepiej smakują na trzeci dzień.

Roggenbier / rye beer / piwo żytnie

Styl piwny oryginalnie pochodzący z Regensburga w Bawarii. Do zasypu używa się około 50% słodu żytniego – jednak maksimum to 65% – reszta to słody jasne i karmelowe. W aromacie piwo posiada wyczuwalne nuty przyprawowo-żytnie i drożdżowe (od użytych drożdży typu weizen) oraz dodatkowo aromaty bananowe (estry) i goździkowe. W smaku przypominające chleb żytni, lekko gorzkie i karmelowe. Piwo stosunkowo mało popularne, ze względu na trudność warzenia – wynika to z tego, że ziarno żyta pozbawione jest łuski i podczas zacierania zacier staje się gęsty i klejący, a co za tym idzie piwo szalenie trudno jest przefiltrować.

Przykłady piw w stylu roggenbier: Paulaner Roggen, Thurn Und Taxis Roggen.

rollbar

Nazwa pochodzi z połączenia dwóch słów: "roll" z angielskiego – toczyć, "bar" z angielskiego – bar, więc rollbar, w wolnym tłumaczeniu, "bar na kółkach". Inaczej wózek piwny wyposażony w instalację do rozlewu piwa (bądź innych napojów gazowanych) w systemie keg. Używany zwykle na imprezach plenerowych, eventach, biesiadach itp. Instalacja piwna składa się zwykle z: nalewaka, ociekacza, schładzarki, głowicy (bądź dwóch), reduktora dwutlenku węgla, butli ze sprężonym dwutlenkiem węgla oraz przewodów piwnych czy też przewodów wysokiego ciśnienia do gazu.

Rosanke

Styl piwa, który narodził się na ziemiach Warmii w XVII w., przypominający francuskie Biere de Garde czy belgijskie Saison. Miało gasić pragnienie i zapewniać siły ciężko pracującym w polu. Było ono warzone w okresie żniw i zawierało różne zboża (jęczmień, pszenica, owies i żyto) – czasem nawet lekko wędzone. Dodatkowo zawierało chmiel, różnorodne zioła i przyprawy (np. lawendę, rozmaryn, wrzos) oraz miód. W aromacie Rosanke było karmelowe i lekko fenolowe, dodatkowo miało wysokie wysycenie i niski ekstrakt. Łączyło elementy orzeźwienia i jednocześnie sporą treściwość. W 2013 roku warzone na pierwszym Warmińskim Konkursie Piw Domowych.

rozlew piwa

Ostatni etap wytwarzania polegający na napełnieniu piwem naczyń handlowych (butelek, puszek lub beczek). Podczas tego procesu może nastąpić ewentualna pasteryzacja piwa. Na tym etapie należy zwrócić szczególną uwagę na dwa punkty: pasteryzację (pasteryzator) i napełnianie butelki (monoblok).

Podczas napełniania opakowania kluczowym elementem jest zawartość tlenu, jaka dostaje się do butelki wraz z piwem, która powinna być możliwie zminimalizowana. Wysoka zawartość tlenu dostająca się do opakowania powodować może utlenianie niektórych związków (np. alkoholi wyższych, aldehydów) zawartych w piwie. Czynnikiem powodującym szybsze utlenianie piwa jest wysoka temperatura. Zagrożenie takie występuje podczas pasteryzacji. W przypadku nowoczesnej pasteryzacji prowadzonej w przepływie zagrożenie to nie jest tak duże jak w przypadku pasteryzacji tunelowej. Podczas pasteryzacji tunelowej niewielkie przedłużenie czasu ogrzewania piwa (spowodowane np. awarią) może doprowadzić do pojawienia się zapachu przypalonego, który znacznie obniża walory smakowe piwa.

rozluźnienie słodu

Rozluźnienie słodu – miernik stopnia kruchości bielma w skiełkowanym ziarnie jęczmiennym. Wskaźnik ten informuje piwowara o podatności skrobi zawartej w bielmie na działanie enzymów. Wyraża się go różnicą między sumą ekstraktywnych substancji, które przeszły do roztworu z porcji słodu zmielonego na mąkę a ilością uzyskaną z porcji słodu rozdrobnionego na śrutę o zawartości 25% mąki. Im mniejsza jest różnica między zawartością ekstraktu w brzeczce z mąki i ze śruty tym lepsze rozluźnienie słodu. Np. w słodzie pilzneńskim rozluźnienie powinno wynosić 2,5 – 3,5%.

Rozszyfrowujemy tajemnicze kropki

Piwny mit obalony

W internecie można znaleźć informacje, jakoby kropki znajdujące się na denkach puszek oznaczały, ile razy piwo wracało do producenta, a pewne konfiguracje lub kolory tych kropek symbolizowały dodatek żółci bydlęcej czy brak chmielu. To jednak nic innego jak piwne mity! Kropki to oznakowanie wprowadzane przez dostawcę puszek. Są drukowane podczas procesu nakładania powłoki wewnętrznej i pozwalają określić, z jakich puszek korzysta dana partia piwa.

Dla zapewnienia jakości

Najprościej rzecz ujmując, kropki są po to, aby producentom było łatwiej identyfikować opakowania i kontrolować ich jakość – w razie jakiejkolwiek usterki są w stanie szybko odkryć, która maszyna za nią odpowiada. Charakter znakowania, ilość kropek oraz ich kolor zależą od danego producenta i jego uwarunkowań technologicznych. Przykładowo zakład, który produkuje dla KP puszki w Bydgoszczy, ma osiem maszyn natryskujących wewnętrzną powłokę opakowań (czyli zabezpieczenia, dzięki któremu piwo nie ma kontaktu z aluminium). Maszyna nr 1 jest oznaczana jedną czarną kropką, maszyna nr 2 – dwiema czarnymi kropkami itd. Natomiast zakład w Radomsku umieszcza na denkach informacje o numerach narzędzi, za pomocą których puszki zostały wytworzone, np. numer prasy.

Co przeczytamy na opakowaniu?

• Zawartość alkoholu
• Słód jęczmienny w składzie. Słód jęczmienny jest źródłem glutenu. Niektórzy konsumenci są uczuleni na ten składnik.
• Znakowanie dostawcy puszek
• Dane identyfikujące browar
• Data minimalnej trwałości produktu („Najlepiej spożyć przed…”). Po upływie tego terminu producent nie gwarantuje, że produkt będzie miał najwyższą jakość, zarezerwowaną dla świeżego piwa. Smak, kolor i aromat piwa mogą odbiegać od oczekiwań piwosza.
• Numer partii produkcyjnej. Informacja o określonej ilości piwa uwarzonego, przetworzonego lub zapakowanego w jednej partii, czyli praktycznie w takich samych warunkach

ryboflawina

Inaczej witamina B2 lub laktoflawina, niezbędna dla prawidłowego rozwoju ludzi i zwierząt. Występuje również w piwie. Działa pobudzająco na soki żołądkowe i funkcje przewodu pokarmowego.

Rye India Pale Ale

Piwa w stylu Rye India Pale Ale są warzone metodą górnej fermentacji i powstały w okolicach lat 80-tych XX w. w Stanach Zjednoczonych. Jest to mariaż dwóch stylów piwnych: Roggenbier i India Pale Ale. Żyto wnosi do piwa specyficzną "ziemistość", kleistość i gęstość, amerykańskie chmiele – cytrusowość i żywiczność.

Przykłady piw w stylu rye india pale ale: Sierra Nevada Ruthless Rye IPA, Żytorillo, Emelisse Smoked Rye IPA.

ryż

Niesłodowany surowiec używany do wytwarzania niektórych gatunków piwa, jak również innych napojów alkoholowych, takich jak arake i sake. Ryż używany w procesie warzenia piwa daje surowy zapach ziarna, wyostrza smak o słodko-gorzką kompozycję i dodaje subtelnej przyprawowej ostrości. Bardzo często zapach ten przypomina miętę. W ostatnich latach ryż dość często używany jest jako dodatek do różnych odmian piw pszenicznych, gdzie w połączeniu z cechami jakie daje pszenica tworzy subtelny smak z wyraźnymi nutami słodowo-ryżowymi.

Dodatek ryżu został wykorzystany ze znakomitym skutkiem na przykład w piwie Książęce Ryżowe.

Rzemieślniczy Browar Jana

Browar regionalny powstały w 2015 r. w Zawierciu (Jura Krakowsko-Częstochowska), którego właścicielami są Jan i Krystyna Łapaj. Głównym piwowarem jest Wiktor Saczuk. W browarze znajduje się dwunaczyniowa warzelnia o wybiciu 20 hektolitrów (około 7 tysięcy hektolitrów rocznie) składająca się z kadzi zacierno-warzelnej oraz whirpoola, który pełni rolę kadzi wirowej i kadzi filtracyjnej. Dodatkowo znajdują się tu cztery tanki po 20 hektolitrów, siedem po 45 hektolitrów i pięć po 60 hektolitrów. Browar jest nowoczesny: ciepło odzyskuje się z agregatów chłodniczych i pasteryzatora. Browar Jana gości bardzo często kontraktowców z Browarem Setka, Browarem Solipiwkoi Browarem Trzech Kumpli na czele. Najciekawsze piwa z browaru to: Pan Grodzin, Black Mathis, Oktavio, Al Bam, APA Premium, Efydryna, Gruby Joe, Kumar, Lupulina, Oktavio Jack Daniels Barrel Aged.

Saaz

Patrz: žatecki chmiel.

SABMiller

Nieistniejąca już jedną z największych grup piwowarskich na świecie – zajmowała drugie miesce na rynku. Część tego przedsiębiorstwa stanowiła Kompania Piwowarska, lider branży piwowarskiej w Polsce. Grupa SABMiller warzyła lub dystrybuuowała piwo na sześciu kontynentach, a jej ogólnoświatowa oferta marek obejmowała międzynarodowe piwa premium, takie jak Grolsch, Pilsner Urquell, Miller Genuine Draft czy Peroni Nastro Azzurro oraz czołowe marki lokalne, takie jak: Aquila, Castle, Miller Lite, Snow czy Tyskie. SABMiller był jedną z największych na świecie (poza USA) firm rozlewających produkty Coca-Coli. W roku 2016 koncern został wykupiony przez swojego największego konkurenta – koncern Anheuser-Busch InBev.

Safale K-97

Drożdże niemieckie typu ale, produkujące piwo o niskiej zawartości estrów, polecane również do piw pszenicznych w stylu belgijskim. Najlepiej pracują w temperaturach 15-20°C, choć dobrze czują się również w środowisku od 12 do 25°C.

Safale K-97

Drożdże niemieckie typu ale, produkujące piwo o niskiej zawartości estrów, polecane również do piw pszenicznych w stylu belgijskim. Najlepiej pracują w temperaturach 15-20°C, choć dobrze czują się również w środowisku od 12 do 25°C.

Safale US-05

Amerykańskie drożdże górnej fermentacji (wcześniej nazywane US-56) stosowane do piw w stylu amerykańskim. Posiadają zdolność do fermentacji w różnych temperaturach (12-25°C), jednak najlepiej czują się w środowisku 15-22°C. Dzięki nim powstałe piwa charakteryzują się niską zawartością diacetylu oraz "czystym" i rześkim odczuciem w ustach.

Safbrew Abbaye

Drożdże używane do szerokiej gamy piw od saison po piwa klasztorne i belgijskie (dubbel, tripel, quadrupel), aż po IPA. Nadają się również do piw kondycjonowanych w beczkach oraz do fermentacji w zbiornikach cylindryczno-stożkowych. Charakteryzują się dużą szybkością fermentacji, wysoką tolerancją na stężenie alkoholu (do 11%) oraz subtelnym aromatem. Idealnie odnajdują się w temperaturze 15-20°C, choć ogólnie podaje się widełki 12-25°C.

Safbrew F-2

Drożdże specjalne przeznaczone do refermentacji w kegach i butelkach. Posiadają dużą tolerancję na stężenie alkoholu – do 10% oraz mają neutralny aromat (nie zmieniają podstawowego smaku i aromatu piwa). Poza tym przechwytują tlen – co wpływa dobrze na żywotność piwa oraz "pomagają" w jego dojrzewaniu. Temperatura fermentacji optymalna dla tego szczepu drożdży to 15-25°C.

Safbrew S-33

Drożdże górnej fermentacji, idealnie nadające się do piw specjalnych (belgijskie piwa pszeniczne, trappist) oraz piw w stylu koelsch i altbier. Nadają się również do piw refermentowanych w butelkach. Odporne na wysokie stężenia alkoholu – do 11% (optymalnie 7,5%), a idealne dla nich warunki do fermentacji to 15-24°C.

Safbrew T-58

Drożdże górnej fermentacji tworzące w piwie estrowe, ostre, korzenne, a nawet pieprzowe aromaty. Są one odporne na wysokie stężenia alkoholu (do 11%) i nadają się m.in. do piw specjalnych (z dodatkiem cukru, przypraw, soków), np. pumpkin ale (ale dyniowy).  Idealne warunki do fermentacji dla drożdży to 15-20°C, realnie to temperatura od 12 do 25°C.

Safbrew WB-06

Drożdże górnej fermentacji stworzone dla piw pszenicznych w stylu niemieckim (hefeweizen, dunkelweizen oraz weizenbock), wprowadzające do piwa aromaty estrowe i estrowo-fenolowe (banany i goździki). Temperatury fermentacji to 12-25°C, choć najlepsze warunki to 18-24°C. Im bliżej do górnej granicy temperatury tym uzyska się więcej nut bananowych, poniżej 22°C – więcej goździkowych.

Saflager S-189

Drożdże dolnej fermentacji pochodzące z browaru Hürlimann w Szwajcarii. Są one bardzo popularne na całym świecie i używane w dużej ilości browarów komercyjnych. Opisywane również symbolem W 195 i stosowane głównie do piw w stylu lager i pilzner. Optymalnymi warunkami do fermentacji dla tych drożdży jest temperatura 12°C, choć mogą również pracować w warunkach 9-15°C. Produkują one piwa o neutralnym zapachu. 

Saflager S-23

Drożdże dolnej fermentacji pochodzące z Instytutu Fermentacji i Biotechnologii w Berlinie (oznaczane czasem kodem RH). Używane głównie w Europie Zachodniej przez duże browary przemysłowe. Najlepiej pracują w temperaturach 12-15°C, choć mogą również fermentować w środowisku o temperaturze 9-22°C. Im niższa temperatura, tym więcej drożdży należy zadać. Produkują one piwo o lekko owocowym i estrowym aromacie. Szczególnie polecane do piw typu lager.

Saflager W-34/70

Drożdże dolnej fermentacji pochodzące z Instytutu Weihenstephan w Niemczech. Najlepiej pracują w warunkach 12-15°C, choć mogą również fermentować w nieco niższych temperaturach. Polecane do piw typu lager, pilzner, schwarzbier, koźlak. Produkują piwa z aromatem lekko kwiatowym oraz o czystym i rześkim smaku. Obecnie jeden z najpopularniejszych szczepów do produkcji piw dolnej fermentacji.

sahti (kuurna)

Jeden z najstarszych stylów piwa na świecie, pochodzący z Finlandii. Powstaje ze zbóż słodowanych i surowych i przyprawiane jest owocami jałowca i/lub chmielem. Często jest odfiltrowywane dodatkowo przez gęstą warstwę jałowcowych gałęzi. Warzone przy użyciu drożdży piekarskich, przez co nabiera delikatnie bananowy posmak. Piwo jest mętne, o żywicznym posmaku igieł sosnowych oraz goździków, cierpkie.

Popularne również w Szwecji oraz Estonii, warzone głównie dla podtrzymania gatunku.

Przykłady piw w stylu sahti: Pinta Koniec Świata, The Ale Apothecary Sahati, Hollolan Hirvi Kivisahti.

Sałatka Cezar

Składniki

• 1 sałata rzymska
• 1 pierś z kurczaka
• ser cheddar
• 1 świeży zielony ogórek
• oliwa z oliwek
• sól i pieprz
• 1 łyżka musztardy
• 3 łyżki majonezu
• 1 łyżka gęstego jogurtu naturalnego
• 3 łyżki piwa Reed’s Cranberry
• 1 cytryna
• 1 pszenna bagietka

Sposób przygotowania

Dressing

Majonez mieszamy z jogurtem. Dodajemy piwo oraz musztardę. Dodajemy sól i pieprz oraz sok z cytryny.

Sałatka

Pierś z kurczaka oczyszczamy i doprawiamy solą i pieprzem. Smażymy na dobrze rozgrzanej patelni grillowej po 3 minuty z każdej strony, aby widoczne były ślady karbowania patelni. Pierś przekładamy do żaroodpornego naczynia, przykrywamy folią aluminiową i wkładamy do piekarnika nagrzanego do 180 st. C na około 15-20 minut. Czekamy do ostygnięcia i kroimy w cienkie paski.

Na patelni grillowej w czasie pieczenia kurczaka smażymy bagietkę, wcześniej pokrojoną w drobną kostkę; można przyprawić ją dodatkowo suszonym tymiankiem.

W dużej misce dzielimy ręcznie dobrze umytą sałatę. Sałatkę mieszamy z ¾ dressingu. Równomiernie rozkładamy kurczaka i pokrojony świeży ogórek (kilka słupków) oraz posypujemy całość startym serem i grzankami.

Dla smaku doprawiamy całość solą i pieprzem oraz polewamy pozostałą ilością dressingu.

santiam

Amerykańska krzyżówka chmielu Tettnanger i Hallertau Mittelfrüh, stworzona przez Departament Rolnictwa w Stanach Zjednoczonych w 1997 r. Posiada ziołowo-pieprzowy charakter, jednak jego minusem jest fakt, że po 6 miesiącach przechowywania traci około 50-60% alfa-kwasów. Stosowany do chmielenia piw typu IPA, Pale Ale, Pilzner czy Lager. Zawartość alfa-kwasów 5-8,5%.

saphir

Niemiecki chmiel wypuszczony w 2002 roku przez Hop Research Center w Hull.  Charakteryzuje się aromatem lekko cytrusowym z nutą mandarynki i pasuje w szczególności do piw typu Witbier, Pilzner i Lager. Posiada jedną z najniższych wartości alfa-kwasów wśród chmielu (2-4%), dlatego stosowany jest głównie podczas chmielenia "na aromat". Bardzo odporny na pleśń.

Schab ze śliwką

Lista składników

• 1 kg schabu bez kości
• 15 dag suszonych kalifornijskich śliwek bez pestek
• 1/2 łyżeczki do kawy kminku
• sól, sok z połowy cytryny
• łyżka masła
• ząbek czosnku
• po pół łyżeczki majeranku i oregano

Sposób przygotowania

1. Schab umyć, po czym w środku, wzdłuż kawałka mięsa wąskim, długim nożem zrobić otwór. Wpychać w otwór kolejno suszone śliwki do momentu, kiedy ukażą się po przeciwnej stronie. Pokropić schab sokiem z cytryny i odłożyć na 15 minut.
2. Schab posolić, posmarować przeciśniętym przez praskę czosnkiem, posypać majerankiem, kminkiem i oregano.
3. Rozgrzać na patelni masło i obsmażyć schab z każdej strony. Przełożyć wraz z masłem do brytfanny. Podlać 1/2 szklanki wody i piec pod przykryciem około godziny.
4. Prawie upieczony schab odkryć i piec jeszcze około 40 minut, polewając wytworzonym sosem, aż wierzch się zrumieni.
5. Schab ten jest doskonały także na zimno. Krojony w cienkie plasterki jest równie smakowity jak dekoracyjny.

schwarzbier

Ciemny lager wywodzący się z południa Niemiec o wyraźnej goryczce, palonym posmaku i wysokiej wytrawności. Wyczuwalne są aromaty kawowe, karmelowe i tostowe. Głównymi składnikami są słody monachijski i pilzneński oraz palony, a także szlachetny chmiel. Jest słabsze i mniej pełne od portera.

Przykłady piw w stylu schwarzbier: Köstritzer Schwarzbier, Kulmbacher Mönchshof Premium Schwarzbier, Samuel Adams Black Lager.

ściągający smak

Cecha sensoryczna piwa rozpoznawalna po smaku. Wrażenie ściągające jest pozytywne zwłaszcza w piwach typu pilsner. Pochodzi od polifenoli od słodu i chmielu. Technika degustacji polega na przepłukaniu ust niewielką ilością piwa i połknięciu.

Serowa kanapka z kurkami

Składniki

• Pieczywo ziarniste
• 250 gram kurek
• Ser camembert
• Suszone pomidory
• Masło śmietankowe
• Kminek
• Sól i pieprz

Sposób przygotowania

Pieczywo przekroić wzdłuż, tworząc grube kawałki chleba lub bułki/bagietki. Obficie posmarować masłem i osolić. Ser pokroić w nieregularne kawałki i obłożyć nim pieczywo. Kurki oczyścić z piasku i delikatnie zblanszować lub grillować w miarę możliwości przez kilka minut. Gorące kurki rozłożyć na kanapce i obficie posypać kminek. Całość przyozdobić suszonymi pomidorami pokrojonymi w światki lub świeżo posiekanym szczypiorkiem i pieprzymy do smaku. 

sesionability

Termin połączony mocno z "drinkability" określający sesyjność piwa. Sesyjność określa stopień pijalności piwa i jego ilość, jaką konsument może wypić w określonym czasie. Lekkie piwa o wysokim drinkability cechuje z reguły najwyższa sesyjność, tzn. można ich wypić największą ilość podczas jednej sesji.

Session India Pale Ale (sesyjne IPA)

Piwo gónej fermentacji zbliżone smakiem i zapachem do India Pale Ale (IPA), jednak o mniejszej zawartości alkoholu – zazwyczaj 3,2-4,6% (stąd porównania do piw typu Mild Ale). Styl narodził się w 2010 r. jako odpowiedź na ciężkie, mocno alkoholowe wersje IPA. Piwo charakteryzuje się cytrusowo-żywicznym profilem (efekt chmielenia na zimno) i wysoką pijalnością.

Przykłady piw w stylu Session IPA: Hill Farmstead Walden, New Belgium Slow Ride.

shandy

Shandy to drink z piwa, który przygotowuje się mieszając lemoniadę (ale także sprite) z jasnym piwem typu lager w stosunku 1:1. Choć najsmaczniejsze jest shandy przygotowane "na świeżo", to niektóre browary rozlewają butelkową wersję tego napoju. Należący do grupy SABMiller browar w Ghanie przygotowuje go pod nazwą "Club Shandy". W Polsce swego czasu znany był "shandy-podobny" napój o nazwie "Cooler". Warzony przez koszaliński browar BROK napój nie utrzymał się jednak na rynku – nie pomogło nawet wprowadzenie niebieskiej butelki i reklamy z Cezarym Pazurą.

SHANDY GAFF

SHANDY GAFF

1/2 zimne piwo jasne pełne,
1/2 zimny Ginger Ale

Do pokala lub szklanicy highballowej wlać składniki i lekko zamieszać.

siarczek dimetylu

DMS jest powszechnie występującym lotnym związkiem siarkowym, wchodzącym w skład bukietu smakowego piwa. Jego zapach jest bardzo łatwy do rozpoznania nawet dla niewprawionego degustatora, przypomina gotowaną kukurydzę. Zaczyna być niekorzystny w wysokich stężeniach. Zapach siarczku dwumetylu często powstaje w wyniku użycia zbyt rozluźnionego słodu oraz zastosowania nieodpowiedniej metody suszenia. Przyczyną może być także wysoka zawartość prekursora DMS-p oraz niedokładne oczyszczenie dwutlenku węgla w przypadku recyklingu tego gazu. DMS powstaje w wyniku termicznej degradacji S metylometioniny, enzymatycznej redukcji sulfotlenku dwumetylu przez drożdże. Jego zawartość zależy od procesów fermentacji, ilości ekstraktu w brzeczce nastawnej oraz od intensywności fermentacji. Zwykle objawia się jako silna wada, ale w niektórych piwach typu lager, ta nuta zapachowa jest bardzo pożądana.

siarkowodór

Związek siarki posiadający zapach ugotowanego białka jaja. Powstaje poprzez pracę drożdży w procesie fermentacji i leżakowania. W wysokich stężeniach objawia się jako wada piwa. Jego obecność może wynikać z zakażeń bakteryjnych przy niskim stopniu higieny. Ocena sensoryczna w tym przypadku nie może polegać na przykrywaniu piwa dłonią podczas mieszania próbki, ponieważ H₂S jest bardzo lotny. Po szybkim zamieszaniu próbki należy wziąć krótki wdech nosem.

siła diastatyczna

Wyraża aktywność enzymatyczną B-amylazy.

Jest kreślona metodą Windich-Kolbacha i wyraża się w gramach maltozy uzyskanej ze 100 g słodu pod wpływem B-amylazy. Wysokie temperatury dosuszania słodu obniżają siłę diastatyczną. Mokry słód zawiera 350-500 jednostek W-K. Jasne słody zawierają 180-300 jednostek W-K, a ciemne 100-240. W browarnictwie stosowany był również sporadycznie specjalny słód diastatyczny, który charakteryzował się wysoką siłą diastatyczną pow. 350 jednostek W-K. Taki słód dodawano w sytuacjach gdy występowały trudności ze scukrzeniem zacieru najczęsciej przy stosowaniu surowców niesłodowanych.

simcoe

Amerykańska odmiana chmielu o właściwościach uniwersalnych. Posiada wyrazisty goryczkowy charakter, ale jest też ceniona za nieprzeciętnie czysty aromat żywiczny z nutami zapachowymi przypominającymi sosnową woń. Dodatkowo posmak cytrusowy powoduje mniejsze wrażenie cierpkości. Polecana do warzenia piw górnej fermentacji m.in. typu pale ale lub stout.

składniki piwa

Słód, chmiel, woda i drożdże – te pozornie proste, cztery surowce sprawiają, że bogactwo świata piwa potrafi zaskoczyć nawet najbardziej wytrawnych piwoszy. Skiełkowany i wysuszony jęczmień browarny czyli słód jęczmienny daje piwu ciało. Pełnia smaku, słodowe posmaki oraz cała gama ciepłych nut karmelowych to pochodne przygotowywanego w różny sposób słodu. Jego suszenie, palenie, prażenie a nawet wędzenie sprawia, że dziesiątki gatunków piwa na całym świecie różnią się między sobą.

Warzenie a więc początkowy etap powstawania piwa to czas kiedy słód oddaje piwu to, co zawiera najlepszego. Daje mu smak, zapach i barwę. Chmiel, nazywany przyprawą do piwa, nadaje piwu duszę. Niewielkie ilości chmielu dodawane podczas warzenia dostarczają najbardziej "piwnej" części trunku – chmielowej goryczki i aromatu. Zarówno chmiel goryczkowy, jak i aromatyczny odgrywają niezwykle ważną rolę w budowaniu idealnej kompozycji jaką jest smak dobrego piwa. Nawet 300 różnie pachnących olejków – zawartych w każdej szyszce chmielu – dostarcza piwu najwyższej jakości smaku i zapachu. Woda, która nie ma smaku i aromatu to tak naprawdę charakter piwa. Jest środowiskiem powstawania piwa. To w niej gotuje się słód z chmielem i to w niej pracują drożdże.

Najwyższa jakość wody i jej parametry dobrane pod kątem gatunku są warunkiem niezbędnym do warzenia piw najwyższej jakości. Reszty dopełniają drożdże piwowarskie, które dają piwu życie. Bez nich piwo byłoby po prostu roztworem słodu i chmielu. Drożdże rozpoczynają proces fermentacji. Piwo fermentuje i dojrzewa powoli, nabierając wielu cech smakowych i aromatycznych. Koniec procesu fermentacji jest sygnałem, że piwo jest gotowe. Wytwarzanie wielu piw kończy się procesem filtracji, który nadaje mu idealny wygląd. Krystaliczna klarowność i barwa piwa sprawia, że (poza zmysłami smaku i węchu) możemy użyć także zmysłu wzroku by docenić finalny efekt piwowarskiego rzemiosła.

skórzany zapach

Związek, który przypomina zapach skórzanego paska i bulwy ziemniaka. Objawia się jako wada, która jest związana ze starzeniem się piwa. Ocena sensoryczna w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

sladek

Czeska odmiana chmielu aromatycznego (nazwa pochodzi z języka czeskiego: sladek – warzelnik, piwowar) używana głównie jako dodatek do chmielu głównego (najczęściej Żateckiego). Powstała z krzyżówki Northern Brewer i Saaz, zarejestrowana w 1994 r. Posiada trawiasto-ziołowy profil z dodatkiem lekkiej przyprawowości i cytrusowości. Szczególnie nadaje się do piw dolnej fermentacji takich jak koźlak, pils i lager.

Zawartość alfa-kwasów 5-8%.

ślepy test

Polega na ocenie zakodowanych prób piwa bez znajomości gatunku i marki. Test ma na celu wyeliminowanie wpływu takich czynników zewnętrznych fałszujących ocenę, jak: przyzwyczajenie do marki, jej znajomość, jakość opakowania, sugerowanie się zawartością alkoholu czy ekstraktu (w przypadku piwa). Test z reguły wykorzystywany jest na potrzeby działań marketingowych, ale wielu miłośników piwa przeprowadza go w warunkach domowych w celu uzyskania rzetelnych wyników swoich degustacji. Badania dowodzą, że konsumenci mocno reagują na informacje dostarczane z piwem (gatunek, marka, opakowanie, etykieta, data przydatności do spożycia, cena etc.) i silnie różnicują oceny w zależności od uzyskanych informacji.

SLOW GRAY

SLOW GRAY

60 ml jasnego piwa

300 ml lodów

kubek mleka

1listek mięty

Wlać wszystkie składniki do mixera i mixować do uzyskania gładkiej konsystencji. Przelać do kieliszek typu flip i przybrać listkiem mięty.

słód

Słód jęczmienny to skiełkowany i wysuszony jęczmień browarny. Jest podstawowym surowcem do warzenia piwa.

Zawiera:

• skrobię,
• związki białkowe,
• związki tłuszczowe,
• dekstryny,
• cukry,
• enzymy.

Słód powstaje w słodowni w czasochłonnym i trudnym procesie słodowania. Tylko duże i nowoczesne browary posiadają własne słodownie, w pozostałych przypadkach słodowanie odbywa się w specjalnych zakładach.

To jeden z głównych surowców wykorzystywanych w piwowarstwie – zapewnia rozkład skrobi na cukry proste oraz ich fermentację. Słód jest bardzo kruchy i posiada, jak sama nazwa wskazuje, słodkawy smak.

Grecy i Rzymianie jako pierwsi zastosowali go do warzenia piwa (użyli prażonego ziarna zamiast chleba). Do wytwarzania słodu używa się zazwyczaj jęczmienia (piwo dolnej fermentacji). Do warzenia piwa górnej fermentacji używany jest natomiast słód powstały z pszenicy.

Powstawanie słodu dzieli się na cztery etapy:

• moczenie ziarna,
• kiełkowanie (słodowanie) ziarna,
• suszenie mokrego słodu,
• odkiełkowanie – usunięcie korzonków.

Pełnia smaku, słodowe posmaki oraz cała gama ciepłych nut karmelowych to pochodne przygotowywanego w różny sposób słodu. Jego suszenie, palenie, prażenie a nawet wędzenie sprawia, że dziesiątki gatunków piwa na całym świecie różnią się między sobą. Ogólna zasada mówi, że im ciemniejszy słód tym ciemniejsza barwa piwa i intensywniejszy aromat.

Najpopularniejszym rodzajem słodu są słody jasne takie jak np.: słód jasny jęczmienny typu pilzneńskiego. Innym słodem wytwarzanym z jęczmienia jest słód monachijski. Posiada ciemniejszą barwę (jest stosowany do warzenia piw ciemnych – podobnie jak słody kolorowe) oraz charakterystyczny aromat. Słody specjalne to np.: słód wiedeński, karmelowy, barwiący, melanoidowy oraz pomocne w procesie zacierania na warzelni, np. diastatyczny, proteolityczny. Do wytwarzania piw górnej fermentacji stosuje się często słód pszeniczny.

Czasami do warzenia piwa dodaje się tzw. surowce niesłodowane (m.in. zboża bez obróbki słodowania takie jak jęczmień, ryż, czy odtłuszczona kukurydza oraz syropy cukrowe i skrobiowe). Każdy browar indywidualnie określa ilość dodawanych surowców niesłodowanych. Decydują o tym względy technologiczne i ekonomiczne. Jedynie w Niemczech obowiązuje reguła czystości wytwarzania piwa – Reinheitsgebot, która wyklucza możliwość dodawania surowców niesłodowanych.

Słód daje piwu barwę i aromat. Dodatkowo dzięki białkom zawartym w słodzie piwo posiada gęstą, kremową pianę. Aby uwarzyć jedną szklankę piwa potrzebujemy około 3 000 słodowych ziaren.

słód abbey malt

Dodawany w niewielkich ilościach (5-15%) do piw belgijskich klasztornych, podobny do słodu biscuit. Nadaje piwu czerwono-brązowy kolor i dodatkowy słodowo-ciasteczkowy charakter.

słód biscuit

Dodawany w niewielkich ilościach (5-15%), nadaje piwom smak herbatnikowy, chlebowy posmak. Dodawany do piw belgijskich (tripel, dubbel).

słód brązowy

Ciemniejsza odmiana słodu pale ale (100-140 EBC) stosowana w warzeniu piw typu brown ale oraz porter i stout.

słód czarny

Nadaje piwu ciemny kolor i charakterystyczne nuty orzechowe, palone i kawowe. Stosowany jako dodatek w celu zwiększenia głębi smakowo-zapachowej i pogłębieniu barwy (1400-1600 EBC).

słód czekoladowy

Odpowiedzialny za nadanie ciemnego koloru i wniesienie nut karmelowych, waniliowych i czekoladowych do piwa. Używany głównie do piw typu mleczny stout i porter oraz piw ciemnych.

słód karmelowy

Zacierany w ziarnie, później suszony i prażony w wysokiej temperaturze, nieczynny enzymatycznie.

Wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje:

• carapils (2-5 EBC),
• carahell / caravienne (20-25 EBC),
• caramunich (50-300 EBC).

Słód karmelowy nadaje piwu ciemniejszą barwę, nuty słodowe i karmelowe, słodycz oraz pełność smaku. Stosuje się go w ilości nieprzekraczającej kilkunastu procent.

słód melanoidynowy (parzony)

Słód o dużej zawartości melanoidów (związki powstające w wyniku syntezy cukrów i aminokwasów). Nadaje piwu czerwonawą barwę. Stosowany w piwach typu amber lager i ale, red ale oraz scottish ale. Barwa 60-80 EBC.

słód monachijski

Podstawowy składnik piw dolnej i górnej fermentacji np. koźlaków i w mniejszych ilościach – ciemnych lagerów i piw marcowych. Suszony w temperaturze 115°C, nadaje piwu ciemniejszą, czerwono-bursztynową barwę i wyczuwalne nuty słodowe. Powstaje on z ziarna o gorszej jakości, zawierającego więcej białka. Dostępny w odmianie jasnej (12-17 EBC) i ciemnej (20-28 EBC).

słód pale ale

Podstawowy składnik piw typu ale, bitter, porter i stout, wywodzący się z Wielkiej Brytanii. Suszony w niskich temperaturach (95–105°C), aby zachować wszystkie najważniejsze enzymy w ziarnie. Uchodzi za najtańszy dostępny słód. Posiada niską zawartość białka, wyższy stopień rozluźnienia i jest nieco ciemniejszy niż odmiana pilzneńska (4,5-8 EBC).

słód palony

Używany w ilości nieprzekraczającej kilku procent. Wnosi do piwa charakter kawowy oraz palony. Zwykle jest niesłodowany, palony w piecu do uzyskania wręcz czarnej barwy. Używany głównie w piwach typu stout, schwarzbier, bock oraz porter.

słód pilzneński

Wynaleziony w 1840 roku słód stosowany do warzenia piw dolnej i górnej fermentacji. Odznacza się najjaśniejszą barwą (2-5 EBC) ze wszystkich dostępnych gatunków. Najczęściej używany do warzenia piw typu lager i pilzner. Popularny w Polsce, Niemczech i Czechach.

słód pszeniczny

Używany głównie do warzenia piwa pszenicznego, ale również jako dodatek do innych piw. Zawiera więcej białka w porównaniu z jęczmieniem, co ma wpływ na większą pienistość piwa.

Wyróżnia się cztery podstawowe typy:

• słód pszeniczny jasny – barwa 3-5 EBC, używany do warzenia piw w stylu hefe-weizen, koelsch, witbier oraz alt;
• słód pszeniczny ciemny – barwa 14-18 EBC, używany do warzenia piw w stylu dunkelweizen i weizenbock;
• słód carawheat (inaczej słód pszeniczny karmelowy) – barwa 100-130 EBC, daje ciemniejszą barwę i pełniejszy smak piwu, stosowany głównie jako dodatek;
• słód pszeniczny czekoladowy – barwa 800-1200 EBC, stosowany w ilościach do 5% do piw typu alt, porter i stout.

słód wędzony

Słód wnoszący dymny smak i aromat do piwa. Używany do piw w stylu bamberger rauchbier, kellerbier, grodziskie. Barwa 3-6 EBC.

słód wiedeński

Ciemniejszy, zawierający więcej związków melanoidynowych od słodu pilzneńskiego (5-5,9 EBC), stosowany głównie do pogłębiania pełni smakowej piwa. Szczególnie często używany w piwach typu lager wiedeński, piwo marcowe, koźlak majowy i golden ale. Piwo z jego udziałem cechuje się złotą lub lekko pomarańczową barwą.

słód zakwaszający

Słód zawierający kwas mlekowy obniżający pH zacieru, co ma wpływ na intensywniejszą fermentację i nadaje pełniejszy charakter pilznerom i lagerom oraz zapobiega psuciu się piwa poprzez utlenianie. Posiada barwę dość jasną (3-7 EBC). Dodawany również do piw typu weizen.

słód żytni

Pozbawiony łuski o dużej ilości beta-glukanów (główny składnik ścian komórkowych bielma) – co znacznie utrudnia filtrację piwa. Stosowany do piw takich jak rye ale, sahti, roggenbier. Odpowiada za wytrawny, przyprawowy smak w piwie. Dostępny w trzech odmianach: słód żytni, słód żytni karmelowy i słód żytni czekoladowy.

słodki smak

Smak słodki wcale nie jest łatwy w opisie sensoryzcnym, a to za sprawą zjawiska nazywanego wąchaniem retronosowym. Polega ono na tym, że pijąc np. piwo czujemy zapachy od wewnątrz jamy ustnej. Umiejscowienie doznań aromatycznych sprawia, że większość słodkich zapachów nazywamy słodkim smakiem. Miód, karmel, toffi czy owoce to zapachowe cechy, które silnie oddziałują na zmysł smaku. Dlatego też tylko wytrawny kiper potrafi świadomie rozróżnić te odczucia i ocenić oddzielnie smak i zapach. Dodatkowo smak słodki w piwie może przybierać różne formy, od ulotnej słodyczy pszennego pieczywa poprzez wyraźną, syropową aż po lepką i kleistą słodycz obecną w porterach bałtyckich i potrójnych koźlakach. W zupełnie inny sposób wyczuwana jest słodycz pochodząca od sztucznych substancji słodzących – nie sposób pomylić piekących i metalicznych posmaków słodzików z naturalną cukrową słodyczą.

słodowanie

Patrz: kiełkowanie.

Słodowy Dwór

Browar rzemieślniczy w miejscowości Harasimowicze (okolice Dąbrowy Białostockiej) założony w 2015 roku przez Emilię i Adama Falkowskich. Umiejscowiony w budynku starej szkoły, posiada warzelnię o wybiciu 5,5 hektolitrów i cztery tanki fermentacyjno-leżakowe o pojemności 40 hl. Najlepsze piwa z browaru do tej pory to: Augustowskie Noce, Białowieskie, Mgły Pszeniczne, Biebrzańskie, Dolina Jakubowa, Czarna Hańcza, Jeleni Most . 

słodowy posmak

Posmak słodowy piwa to ogólna cecha wszystkich gatunków piwa, w których składzie występuje słód jęczmienny (czyli we wszystkich piwach). Jest to wyraźna cecha smakowo-aromatyczna przypominająca ziarna, karmel czy miód. W zależności od użytych słodów może się różnie kształtować. W piwach wysokoekstraktowych jest to długi, ciężki posmak podczas gdy w lekkich piwach raczej przemijająca nuta. W piwach z udziałem słodów ciemnych jest to z najczęściej posmak na granicy przypalenia, często goryczkowy komponujący się z goryczką chmielową (np. piwa typu Bitter Ale albo Stout).

smak piwa

Słodki, gorzki, siarkowy, goździkowy czy przypalony to terminy, które każdy potrafi skojarzyć z sytuacjami z życia codziennego. Jednak opisując te same odczucia jako smak fruktozy, izoalfakwasów, dwutlenku siarki, vinyloguajakolu czy eugenolu, stajemy przed poważnym chemicznym wywodem, dowodzącym jak bogaty i złożony jest otaczający nas świat zapachów. Smakiem i zapachem jesteśmy w stanie opisać większość sytuacji w jakich się znajdujemy. Zapach wakacji, świąt, dzieciństwa etc. Podłoże tych bodźców znajduje się w mieszaninach setek związków chemicznych, dając różne kompozycje, przy których najlepsze perfumy wydawać się mogą prostą układanką. Z chęci poznania tego tajemniczego świata zrodziła się analiza sensoryczna – nauka o ocenie otaczającego nas świata za pomocą zmysłów smaku, węchu, wzroku, dotyku, słuchu a także bólu.

Analizować można wszystko, ze względu na różnorodność piw, może to być mniej lub bardziej przyjemne. Istnieje jednak gałąź tej nauki, która od lat nieodmiennie dobrze kojarzy się przeciętnym odbiorcom świata zapachów – jest to analiza sensoryczna piwa. Piwo odważnie wkracza na salony, mnożąc się w coraz to większej ilości gatunków i odmian. Ilość składowych zapachu wielu piw często zostawia w tyle wino, konkurując z nim nie tylko w kategorii napojów alkoholowych, ale także jako napój o bogatym i złożonym smaku i aromacie. Degustator zajmujący się zawodowo oceną piwa musi poświęcić około 18 miesięcy na intensywne szkolenie, które wiąże się z poznaniem 3000 próbek piwa różnych gatunków, zawierających rozmaite cechy sensoryczne. Nauka używania zmysłów nie ogranicza się tylko do smaku i zapachu czyli języka i nosa.

Degustator uczy się np. słuchać pękania pęcherzyków piany, czy też odczuwać ból związany ze szczypaniem dwutlenku węgla w język. Bardzo istotna jest także umiejętność oddzielania od siebie poszczególnych odczuć, np. wyłączenie receptorów węchowych (zatkanie nosa) pozwala na oddzielenie zapachu i smaku, dzięki czemu nie sugerujemy się słodkim aromatem przy ocenie piwnej goryczki. Receptory smaku omywane są przez kompleks substancji (ślina zawierająca wodę, aminokwasy, białka, cukry, kwasy organiczne, sole itp.) i są utrzymywane w tym stanie przez drugą substancję – krew (która zawiera nawet większy kompleks mieszanin tych samych substancji). Stąd możemy tylko wyczuć różnice między stężeniem wielu substancji a nie całkowite stężenie jednej z nich, a nasz poziom wrażliwości (np. na sól), który jest niższy niż w ślinie, jest źle zdefiniowany.

Oprócz stężenia bodźców smakowych, w ustach występują inne czynniki, które wpływają na odczuwanie smaku, takie jak: temperatura, lepkość, czas trwania, obszar działania bodźca, stan chemiczny śliny oraz obecność innych substancji w sprawdzanym roztworze. Przypadki nieobecności zmysłu smaku (agnozja) są rzadkie. Jednak różnorodność w zdolności do rozpoznawania smaku, szczególnie gorzkiego z jego wieloma gorzkimi czynnikami, jest całkiem powszechna.

Smażone sajgonki naleśnikowe z aromatem sojowym

Składniki

• 2 jajka
• 1,5 szklanki mleka
• 1,5 szklanki mąki
• 3 łyżki oleju
• 100 ml mineralnej wody gazowanej
• 1 mała cebula
• 1 mały korzeń pietruszki starty na tarce o małych oczkach
• 2 ząbki czosnku
• garść konserwowych pędów bambusa
• 200 g zmielonego gotowanego mięsa drobiowego
• sos sojowy
• sos ostrygowy
• pęczek kolendry
• sól i pieprz
• olej

Sposób przygotowania

Jajka, mąkę, mleko oraz wodę mieszamy, osiągając gęstość ciasta naleśnikowego. Naleśniki smażymy delikatnie do osiągnięcia lekkiego zrumienienia. Naleśniki czekają do wystygnięcia, a w tym czasie przygotowujemy farsz. Zaczynam od przesmażenia posiekanej cebuli i startego korzenia pietruszki. Dodajemy mięso, po chwili pędy, posiekany czosnek oraz po 1 łyżce sosu sojowego i ostrygowego. Po kilku minutach smażenia na wolnym ogniu dodajemy posiekaną kolendrę i doprawiamy solą i pieprzem. Farsz wykładamy na naleśnik i zwijamy tym samym sposobem co krokiety; pamiętajmy, aby nie przesadzić z ilością farszu, żeby sajgonki były bardziej płaskie niż okrągłe. Zwinięte sajgonki smażymy na głębokim oleju 2 do 3 minut. Podajemy z sosem sojowym i drobno posiekanym szczypiorkiem.

smoky

Patrz: wędzony zapach.

smooth cone

Nowozelandzka odmiana chmielu popularna w latach 60 i 70 XX w. Obecnie nie jest uprawiana na szeroką skalę, jednak jest duże prawdopodobieństwo, że nadal można ją spotkać gdzieś w Nowej Zelandii. Smooth cone w znacznym stopniu pomógł "odkryć" inne supergoryczkowe odmiany takie jak Green Bullet, SuperAlpha czy Alpharoma. Był wykorzystywany w piwach dolnej i górnej fermentacji, głównie w lagerze i pale ale.

Zawartość alfa-kwasów 7-9,5%.

Śniadaniowa zupa piwna

Składniki:

• 3/4 l jasnego piwa
• 1/4 l gęstej
• słodkiej śmietany
• 3 żółtka
• 10 dag cukru
• 10 dag pokruszonego twarogu
• kilka grzanek z masłem

Sposób przyrządzania:

W emaliowanym rondlu zagotuj piwo i zdejmij z ognia. Do śmietany dodaj kilka łyżek gorącego piwa, energicznie wymieszaj, po czym wlej ją do garnka z pozostałym, gorącym piwem. Żółtka ubij z cukrem na puszysty krem i też rozprowadź je najpierw kilkoma łyżkami piwa ze śmietaną, a potem dodaj do garnka z zupą piwną. Pamiętaj, że zupę można podgrzać, ale nie wolno dopuścić do wrzenia. Na dno każdego talerza wsyp nieco pokruszonego twarogu i zalej gorącą zupą. Oddzielnie podawaj grzanki z masłem.

Źródło: http://kuchnia.gazeta.pl/kuchnia/2,54041,,,,50765833,P_KOBIETA_PRZEPISY.html

snyt

Tradycyjny czeski sposób nalewania piwa. Kufel jest napełniany wyjątkowo w kontakcie ze specjalnym nalewakiem (normalnie nie powinno się zanurzać standardowej wylewki w piwie). Piwo nie przekracza 2/3 objętości szklanki i jest zwieńczone wysoką koroną z gęstej piany, dzięki czemu snyt uwydatnia delikatność a zarazem wyraźnie goryczkowy przyjemny posmak nie utrzymujący się zbyt długo na języku. Dawniej pito piwo nalane w stylu snyt, aby sprawdzić jakość uwarzonego trunku ze świeżo otwartej beczki. Świetny, gdy ma się ochotę na małe piwo.

Solipiwko

Browar kontraktowy założony przez Wojciecha Solipiwko w 2014 roku. Pierwsze oficjalne piwo z Solipiwko (kooperacja z browarem Widawa) nosiło nazwę Młoćka i reprezentantowało stary piwny styl wywodzący się z Warmii. Obecnie Solipiwko warzy w Browarze Zarzecze. Najciekawsze piwa z browaru jakie do tej pory się ukazały to: Waligóra, 1978, Black Bicz, Chuck, Clint, Czarna Pitch, Double Nygus, Nomono, Sweet Nygus.

sorachi ace

Japońska odmiana chmielu aromatycznego, obecnie hodowana również w Stanach Zjednoczonych. Odznaczająca się głównie aromatem cytrusowym oraz kwiatowym i owocowym oraz szlachetną goryczką (zawartość alfa-kwasów 10-15%). Idealnie nadaje się do chmielenia na zimno, w szczególności do piw typu IPA, saison, american wheat lub pils.

Southern Cross

Chmiel wyhodowany w 1994 roku przez New Zealand Institute for Plant and Food Research. Posiada właściwości dualne – może być stosowany do chmielenia na aromat i goryczkę. Do piwa wnosi lekką, umiarkowaną goryczkę i nadaje charakter żywiczno-cytrusowy, w stronę otartej skórki limonki. Zawartość alfa-kwasów 11-14%. 

Southern Star

Chmiel południowoafrykański wyhodowany z odmiany Outeniqua i męskiego chmielu lokalnego w 2001r. Zawiera około 12-14% alfa-kwasów i jest to najbardziej goryczkowy chmiel w okolicy. Obok odmian Outeniqua i Southern Promise najpopularniejszy w kraju. Jego profil smakowo-zapachowy w piwie to głównie pikantność i lekko cierpkość. 

Spaghetti z polskimi pomidorami

Składniki

• 4 duże pomidory malinowe
• 3 ząbki czosnku
• mały pęczek bazylii
• oregano
• parmezan
• oliwa z oliwek
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Pomidory parzymy i obieramy ze skóry. Pozbywamy się gniazd nasiennych, a miąższ kroimy w drobną kosteczkę. Na rozgrzanej oliwie przesmażamy kilka sekund posiekany czosnek. Dodajemy pomidory i delikatnie dusimy całość na małym ogniu. Dodajemy oregano i bazylię. Po około 20 minutach dodajemy sól i pieprz do smaku. Makaron typu spaghetti gotujemy w osolonej wodzie do momentu aż makaron będzie półtwardy. Odsączony makaron dodajemy do sosu wraz z dwiema łyżkami wody po makaronie. Całość dokładnie mieszamy i dodajemy przed podaniem świeżą bazylię oraz skrapiamy oliwą z oliwek oraz posypujemy startym parmezanem.

spalt

Szlachetna odmiana niemieckiego chmielu aromatycznego. Jest świetnym komponentem piw typu pilzner i lager o lekko pikantnym owocowym aromacie i wykwintnej goryczce.

special bitter

Orzeźwiające piwo typu ale, złocistej lub miedzianej barwy, o charakterystycznym goryczkowym smaku. Jest bardziej gorzkie niż standardowy bitter – ma też silniejszy słodowy charakter. Jest bardzo klarowne i słabo gazowane.

Bitter powstał na początku XX wieku, jako "beczkowa" alternatywa dla popularnego wówczas butelkowanego piwa typu pale ale i szybko stał się równie popularny. Obecnie terminy bitter i pale ale są używane zamiennie. Smak jest zbliżony do standard bitter, o nieco bardziej wyczuwalnym słodowym charakterze. Piwo to jest też nieco mocniejsze. Występuje głównie w Wielkiej Brytanii i USA. Brytyjskie wersje special bittera przeznaczone na lokalny rynek są mocniejsze, niż te przeznaczone na eksport.

Zawartość alkoholu: 3,8-4,6%.

Gorycz (w International Bittering Unit's: 25 – 40.

Przykłady marek: Fuller's London Pride, Coniston Bluebird Bitter, Timothy Taylor Landlord, Robinson's Northern Glory, Shepherd Neame Masterbrew Bitter, Greene King Ruddles County Bitter, RCH Pitchfork Rebellious Bitter, Brains SA, Harviestoun Bitter and Twisted, Goose Island Honkers Ale, Rogue Younger's Special Bitter.

spicy

Patrz: przyprawowy zapach.

spławki

Nazwa odpadu powstającego przy procesie namaczania ziarna w pierwszej fazie wytwarzania słodu. Są to pływające na powierzchni wody puste ziarna, łuski uszkodzonego ziarna jęczmienia i inne rodzaje zanieczyszczeń, głównie organiczne. Spławki wypływają z kadzi wraz z nadmiarem wody do specjalnego pojemnika z sitem.

śruta słodowa

Patrz: śrutowanie słodu.

śrutowanie słodu

Proces, w którym następuje rozdrobnienie słodu przy pomocy specjalnych śrutowników. Dawniej popularne było śrutownie słodu na sucho przy pomocy śrutowników wielowalcowych. Obecnie na szeroką skalę stosuje się śrutowanie na mokro, czyli po wstępnym nawilżeniu słodu. Rozdrobniony słód mieszany jest w śrutowniku z wodą tworząc zacier, który następnie kierowany jest do kadzi zaciernej. Większość składników śruty słodowej jest nierozpuszczalna, natomiast do piwa mogą trafić tylko substancje rozpuszczalne. Dlatego konieczne jest przeprowadzenie nierozpuszczalnych substancji w rozpuszczalne w procesie zacierania uzyskując ekstrakt.

stan nietrzeźwości

Według polskiego prawa stan nietrzeźwości zachodzi gdy zawartość alkoholu przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.

Pod wpływem alkoholu jest również osoba, której zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.

Stan wskazujący na spożycie alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi wynosi od 0,2 do 0,5 promila.

0,5 promila alkoholu we krwi oznacza, że w jednym litrze płynów ciała (głównie krwi) jest 0,5 g czystego alkoholu. Promile alkoholu we krwi oblicza się dzieląc wagę spożytego alkoholu (g) przez ilość płynów ciała (g). Płyny ciała stanowią około 60% wagi całej masy ciała.

Stara Szkoła

Browar rzemieślniczy w miejscowości Osmola powstały w 2015 roku. Obecnie zawieszono produkcję. 

steam beer / dampfbier

Patrz: piwo parowe.

stęchły zapach

Jest to piwniczny zapach, który może przypominać korek po winie. Występuje jako wada w piwie, pochodząca z zakażenia zewnętrznego (z opakowań). Technika oceny sensorycznej w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

Stek po angielsku

Składniki

• 550 g polędwicy, pociętej na kwadraty
• 1 łyżka musztardy
• sól i pieprz
• 2 łyżki oleju
• 1 duża cebula posiekana
• 3 łodygi selera naciowego posiekanego
• 100 g pieczarek pokrojonych
• 300 ml gorzkiego piwa lub mocnego portera
• 4 łyżki sosu Worcestershire

Sposób przygotowania
Rozgrzać olej na patelni, smażyć mięso przez kilka minut i zdjąć z patelni. Wrzucić cebulę i selera i smażyć przez około 5 minut, aż będą miękkie. Dodać pieczarki i smażyć przez kolejne 2 minuty. Dodać mięso i musztardę.

Stopniowo dodawać piwo i sos worcester. Gotować na wolnym ogniu przez około godzinę. Podawać na gorąco z ryżem lub ziemniakami.

Stella / Ella

Australijski chmiel, siostra odmiany Galaxy. Świetnie sprawdzi się do piw typu lager oraz pilzner, jeśli będzie dodany w niewielkich ilościach. Przejawi wtedy lekko pikantny, kwiatowy i anyżowy charakter. Jeśli użyje się go więcej lub podczas chmielenia na zimno, zacznie pachnieć bardziej tropikalnie i grejpfrutowo -będzie się wtedy nadawał do piw typu India Pale Ale oraz Pale Ale. Posiada 13-16% alfa-kwasów.

Sticklebract

Chmiel wyhodowany w 1972r. w Nowej Zelandii. Posiada charakter dualny, czyli nadaje się na chmielenie goryczkowe i aromatyczne. Bywa porównywany do odmiany Northern Brewer, ze względu na jego podobny charakter (iglasto-żywiczny i lekko cytrusowy). Szczególnie nadaje się do piw typu Pale Ale, Extra Special Bitter czy Porter. Posiada od 13 do 14,2% alfa-kwasów i jest bardzo odporny na grzyb i pleśń. 

stopnie Balling’a

Jednostka stosowana w piwowarstwie. Skala wskazująca zawartość ekstraktu w brzeczce.

Została wynaleziona przez CJN Balling'a.

1° Blg = 1% zawartości ekstraktu wagowego.

stopnie Plato

Popularna na zachodzie Stanów Zjednoczonych skala wyrażająca ciężar specyficzny jako wagę ekstraktu w 100 gramach roztworu o temperaturze 17,5 °C.

1° Plato równa się w przybliżeniu 1° Blg i 1% ekstraktu wagowego.

stout

Bardzo ciemne piwo górnej fermentacji, szczególnie rozpowszechnione w Wielkiej Brytanii oraz Irlandii, obecnie bardzo popularne w Stanach Zjednoczonych. Wytrawne, warzone z użyciem mocno palonego słodu i bogate w chmiel. W smaku mocna paloność i goryczka, w aromacie mocno wyczuwalne palony jęczmień, kawa oraz czekolada. Tekstura kremowa spowodowana jest użyciem niesłodowanego prażonego jęczmienia, co ma również wpływ na niesamowitą gęstość. W czasie fermentacji dodaje się brzeczki z oddzielnej fermentacji mlekowej, by wzmocnić piwo o delikatnie kwaśny posmak. Sam styl piwa powstał na bazie sukcesu angielskiego portera, jednak rozpowszechniony został przez Irlandczyków.

Przykłady piw w stylu stout: Guinness, Dorothy Goodboy's Wholesome Stout, Mackeson's Stout, Murphy's Stout.

stout cesarski

Patrz: imperial russian stout.

stout czekoladowy

Patrz: chocolate stout.

stout ostrygowy

Patrz: oyster stout.

stout z płatkami owsianymi

Patrz: oatmeal stout.

STRAWBEERY

STRAWBEERY

puszka jasnego piwa
1kieliszek na wódkę (shooter) likieru truskawkowego

Wlać piwo do kufla, a następnie kieliszek likieru. Nie mieszać. Pić.

strisselspalt

Chmiel pochodzący z Alzacji we Francji (okolice Strasburga), charakteryzujący się lekko pikantnym, cytrusowym i kwiatowym aromatem. Używany do chmielenia piw dolnej i górnej fermentacji, w szczególności do lagerów, pilznerów i piw pszenicznych.

Zawartość alfa-kwasów od 3 do 5%.

strong ale

Patrz: barley wine.

Styrian Gold

Słoweński chmiel często mylony z odmianą Styrian Goldings (Savinjski Golding), choć mający swe pochodzenie właśnie od niej (krzyżówka z innym dzikim chmielem). Idealnie sprawdza się do piw typu Lager, Pilzner czy Belgisjkie Ale. Charakteryzuje się ziołowo-pikantnym aromatem z lekko kwiatową nutą. Zawartość alfa-kwasów 3,5-6,5%. 

styrian golding

Słoweński gatunek chmielu aromatycznego. Został rozpowszechniony na rynku w 1930 roku pod nazwą savinja golding, mimo że w istocie stanowił brytyjską odmianę fuggles, która została sprowadzona do Słowenii. Dzisiaj styrian golding nabrał własnego charakteru, który pod wieloma aspektami odbiega od fuggles. Został doceniony w warzeniu europejskich piw jasnych typu lager za wyjątkowy aromat chmielowy. Bardzo dobrze komponuje się też z piwami niskosłodowymi .

summer

Australijska odmiana chmielu aromatycznego powstała w 1997 roku, charakteryzująca się aromatem moreli i melona oraz delikatnymi nutami marakui i cytrusów. Szczególnie polecany do chmielenia "na zimno". W 2014 r. użyty m.in. w piwie Mad Brewers Garden di Paradisi.

Zawartość alfa-kwasów 5,5-6,5%.

summit

Amerykańska odmiana chmielu po raz pierwszy wyhodowana w mieście Yakima w stanie Waszyngton. To jedna z najbardziej goryczkowych odmian na świecie.

Zawartość alfa-kwasów waha się w niej od 16 do 18%.

Szczególnie "umiłowali" ją sobie browarnicy amerykańscy i wykorzystują w piwach typu American India Pale Ale. Jeśli chodzi o walory aromatyczne chmiel summit kojarzony jest głównie z zapachem pomarańczy, grejpfrutów i mandarynek.

super alpha

Chmiel pochodzący z Nowej Zelandii, powstały na bazie odmiany Smooth Cone w 1976 roku. Stosowany dwojako: na goryczkę (zawartość alfa-kwasów 10-12%) i na aromat (nuty ziołowe, sosnowe, aromat trawy cytrynowej). Używany do piw górnej i dolnej fermentacji, w szczególności: lager, pilzner oraz ale. Ostatnio chmiel super alpha otrzymał nową nazwę – dr Rudi.

surowce niesłodowane

Zamienniki słodu, które są źródłem cukrów w brzeczce piwnej, zamieniane później przez drożdże piwowarskie na alkohol i dwutlenek węgla. Surowce niesłodowane to zboża, które zawierają wystarczającą ilość skrobi i cukru: pszenica, jęczmień, kukurydza (pozbawiona łusek i zarodków), ryż i sorgo. Zboża te mogą być stosowane tylko jako dodatek wraz ze słodem wysokiej jakości, ponieważ same się nie scukrzają.

W piwowarstwie surowcami niesłodowanymi nazywamy również dodatki takie jak: cukier, syropy cukrowe i skrobiowe. W Belgii do warzenia piw górnej fermentacji typu lambic lub peteman używa się pszenicy. W Azji od tysięcy lat w browarnictwie powszechne jest dodawanie ryżu, który rozjaśnia barwę piwa i łagodzi jego smak.

suszenie słodu

Suszenie słodu to trzeci etap w procesie wytwarzania słodu. Wszystkie cztery etapy produkcji słodu to: moczenia ziarna, kiełkowanie (słodowanie) ziarna, suszenie mokrego słodu, odkiełkowanie – usunięcie korzonków. Suszenie mokrego słodu w zależności od jego gatunku oraz rodzaju stosowanych urządzeń może trwać 18-48 godzin. Celem suszenia jest zmniejszenie zawartości wody z ok. 45 % do ok. 4%, przerwanie kiełkowania ziaren, zatrzymanie przemian enzymatycznych bez uszkodzenia enzymów, a także wytworzenie charakterystycznych związków barwiących, aromatycznych i smakowych. Sam proces suszenia możemy podzielić na dwie fazy: pierwsza to faza wstępna (więdnięcia) oraz druga faza prażenia-dosuszania. Obie fazy prowadzą do wstrzymania procesów życiowych ziarna słodu. Suszenie słodu odbywa się przy pomocy ogrzanego powietrza, które jest przetłaczane przez słód umieszczony na specjalnych siatkach. Końcowa temperatura dla słodów jasnych przeznaczonych do warzenia piwa pilzneńskiego kształtuje się w granicach 80-85°C. Natomiast dla słodów ciemnych stosowanych do piw specjalnych prażenie słodu odbywa się w wysokich temp. powyżej 100°C.

św. Arnulf

Patron piwa żyjący na przełomie X i XI wieku. Urodził się jako syn piwowara, a później został biskupem Soissons. Jak głosi legenda w czasie panującej zarazy uratował życie tysiącom wiernych. W czasie swoich kazań przykazywał wiernym pić piwo, którego (jak mawiał) "zarazki cholery, czarnej ospy i tyfusu się nie imały". Co roku 18 sierpnia przybywają do miejscowości Tieghem liczne procesje belgijskich piwowarów, by uczcić pamięć i pomodlić się za duszę zacnego Arnulfa.

św. Florian

Patron monachijskich piwowarów i piwiarni. 4 maja we wszystkich kościołach miasta uroczyście celebruje się msze w jego intencji.

św. Mikołaj z Miry

Święty Mikołaj z Miry wg Biblii jest uznawany za patrona piwowarów, zmarł on 6 grudnia, a Polacy na pamiątkę tego dnia obdarowują się prezentami (dla nas św. Mikołaj ma zupełnie inne znaczenie).

św. Patryk

Słynny patron piwa, który do dzisiaj podbija świat. Święty Patryk urodził się w Walii, ale został porwany i sprzedany jako niewolnik w Irlandii. Po długiej tułaczce został diakonem, następnie przyjął święcenia kapłańskie by ostatecznie zostać biskupem. Symbol Irlandii – zielona koniczynka, został przejęty od św. Patryka, który liść koniczyny wykorzystywał w swoich kazaniach. Do dziś mówi się w Irlandii, że to on wygnał węże z kraju. Dzień św. Patryka – patrona Irlandii – będący świętem religijnym, obchodzony jest hucznie na całym świecie w dniu 17 marca. Z tego powodu organizuje się liczne festiwale muzyczne, radosne pochody i pije piwo barwione na zielono.

Świnia

Regionalna (w wielu regionach) nazwa piwnego drinka spożądzanego z jasnego piwa typu lager i bałtyckiego portera w proporcji 50/50. Wprawiony barman potrafi tak przyrządzić świnię, że piwa mieszają się ze sobą tylko na granicy zetknięcia.

sybilla

Polski chmiel aromatyczny wyhodowany w Instytucie Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach, będący krzyżówką odmiany lubelskiej i słoweńskiej (Styrian Golding). Został zarejestrowany w 1996 roku, choć największą popularność zdobywa od roku 2011 – został wykorzystany m.in. w piwach: Prometeusz (Olimp), 55 Lager Sybilla (Gościszewo) i Plon (Kormoran). Ceniony szczególnie za lekko cytrusowy, żywiczny i ziołowy aromat.

Zawartość alfa-kwasów od 3 do 6%.

syrop glukozowy

Surowiec niesłodowany dodawany w trakcie warzenia piwa w celu dostarczenia odpowiedniej ilości cukru w procesie fermentacji. Zastępuje część słodu jęczmiennego.

systemy jakości

Obecnie w przemyśle spożywczym, a co za tym idzie – w przemyśle piwowarskim, stosuje się wiele elementów umożliwiających kompleksowe zabezpieczenie piwa w toku warzenia i magazynowania. Należą do nich m.in. systemy GMP i HACCP. O ile GMP ma na celu usunięcie potencjalnych zagrożeń, o tyle analizę HACCP możemy wykorzystać zarówno do zapewnienia bezpieczeństwa piwa, jak i jego jakości.

GMP – Good Manufacture Practising – jest sposobem eliminowania zagrożeń, które mogą być spowodowane przez warunki, w jakich żywność jest produkowana, począwszy od otoczenia, poprzez zdrowie pracowników, a skończywszy na halach i urządzeniach stosowanych w procesie produkcyjnym. W zakładach spożywczych zgodnie z zaleceniami GMP eliminuje się te miejsca, które mogą ogniskować zagrożenia, na przykład mikrobiologiczne. Egzemplifikacją zastosowań GMP w przemyśle browarniczym może być zapewnienie czystości warzelni przez pokrywanie ścian impregnatami, tak by były łatwo zmywalne. Umieszczanie podwieszanych sufitów, by uniemożliwiały opadanie kurzu zbierającego się na lampach, stosowanie zbiorników z ukośnym dnem, by pozostałości produktów lub surowców nie ogniskowały rozwoju bakterii chorobotwórczych. Szczególnie ważne w browarnictwie jest zabezpieczanie miejsc przechowywania surowców, a zwłaszcza silosów i magazynów. Wszystkie te zabiegi, jak również wiele innych, mają na celu stworzenie środowiska, które zapewni odpowiednią czystość.

HACCP – Hazard Analysis Critical Control Points – to analiza polegająca na ustaleniu w procesie produkcji takich zabiegów technologicznych, które wyeliminują wszystkie zagrożenia dla konsumenta. Pozwala ona na przedstawienie etapów (nazywanych CCP – Critical Control Points) oraz podanie parametrów procesów zapewniających w 100 % skuteczność jak również opisanie działań korygujących w wypadku ich przekroczenia. Ciągłe monitorowanie tych punktów pozwala zabezpieczyć piwo już w fazie jego tworzenia. Analiza HACCP obejmuje również surowiec.

W ostatnich latach obserwuje się ograniczanie analizy HACCP do kontroli zabiegów technologicznych czy też surowca pod kątem bezpieczeństwa, przy jednoczesnym wprowadzaniu analizy QACP (Quality Assurance Control Points), której część stanowi właśnie HACCP. QACP pozwala na analizę (w identyczny sposób jak HACCP) wszystkich oczekiwań klientów a następnie kontrolę zapewnienia jakości na podstawie wyznaczonych CP.

szklanek rodzaje

W sztuce serwowania piwa podstawą jest dobór odpowiedniego szkła. Pomysłów na kształt szklanek i kufli jest tysiące. Można powiedzieć, że jest ich prawie tyle samo, ile gatunków piwa na świecie. Zanim jednak dobierzemy odpowiedni kształt naczynia i przystąpimy do nalewania piwa powinniśmy pamiętać i przyswoić sobie kilka reguł postępowania. Każdy duży browar wybiera taki model szkła, który najlepiej odpowiada jego piwu. Jeżeli jednak chcemy mieć szkło praktyczne w użytkowaniu, a jednocześnie przedstawić walory piwa, np. barwę, trwałą pianę, aromat, musimy trochę ograniczyć nasze pomysły i fantazję.

Kształt naczynia decyduje o szybkości nagrzewania się piwa, utracie CO2 i jego odbiorze przez piwosza. Jeżeli w szklance piana ma utrzymywać się jak najdłużej, to naczynie nie może być silnie rozszerzane ku górze. Taki kształt może być stosowany do piw niefiltrowanych górnej fermentacji. Dla piw typu pilzneńskiego najlepszy kształt naczynia zapewniający właściwą prezentację piwa to naczynie wykonane ze szkła przezroczystego, przypominające szklanicę, lekko baryłkowate z niewielkim przewężeniem w górnej części. Niezależnie od rodzaju i kształtu naczynia musi być ono umyte czyli przede wszystkim oczyszczone z tłuszczu, który powoduje szybkie opadanie piany. Do mycia najlepiej stosować środki bezzapachowe. Po umyciu naczynie powinno być dokładnie wypłukane i osuszone. Należy unikać wycierania szklanek mokrą, zatłuszczoną, kłaczącą ściereczką, bo efektem tej czynności, zaraz po nalaniu piwa, będzie wyzwalanie się CO2 właśnie z miejsc, gdzie pozostał pyłek kurzu, tłuszcz i kłaczki tkaniny. Tak przygotowane naczynie należy przechowywać w warunkach czystego bezzapachowego otoczenia.

Przed nalaniem piwa naczynie powinno być wypłukane w czystej zimnej wodzie. Uzyskujemy wtedy gwarancję usunięcia ewentualnych obcych zapachów, wychłodzenia szkła i zwilżenie ścianek naczynia. W ten sposób eliminujemy efekt pienienia piwa w kontakcie z ciepłym i suchym naczyniem. Najlepszym zauważalnym wzrokowo sygnałem prawidłowo przygotowanego naczynia jest spokojne zachowanie się piwa po nalaniu, tzn. utrzymująca się piana oraz charakterystyczne perlenie – wyzwalanie CO2, podobnie jak w szampanie. W naczyniu źle przygotowanym piwo gwałtownie pieni się, a na ściankach pojawiają się powierzchnie pokryte pęcherzykami CO2.

Kształt pokala lub kufla jest bardzo uzależniony od gatunku piwa – właściwie dobrany podkreśla jego aromat, smak i charakter. Klasyczny lager jest serwowany w prostych lub lekko rozszerzonych szklankach z cienkiego szkła, które sprawia, że podczas degustacji piwo z łatwością przelewa się przez rant szklanki masując podniebienie i język wywołując orzeźwienie. Piwa typu lager posiadają wonne aromaty słodu i chmielu dlatego szklanka nie musi zwężać się ku górze w celu kumulowania ulotnych zapachów.

Piwa pszeniczne w stylu weissbier serwujemy w szkle z rozszerzoną czaszą u góry aby wyeksponować doskonałą pienistość tego gatunku. Zwężony brzeg pokalu kumuluje nuty aromatyczne typowe dla tego gatunku piwa, woń bananów, goździków i gumy balonowej.

Angielskie piwa typu ale podawane są w prostych, otwartych szklankach z grubego szkła, które nie powoduje dodatkowego wysycania podczas degustacji. Szeroka w górnej części szklanka uwalnia bogaty aromat piwa całą swoją powierzchnią. Silny bukiet piw górnej fermentacji typu ale posiada zdecydowane aromaty owoców, chmielu, karmelu i wiele innych.

Deserowe piwo typu schwarzbier o nutach kawowo-słodowych serwujemy w kielichu, który można ogrzać dłonią lub trzymać za stópkę aby piwo pozostało zimne. Lekko rozszerzone u góry naczynie eksponuje gęstą, kremową pianę, np. w piwie Książęce Ciemne Łagodne.

Lekkie piwa smakowe, które świetnie gaszą pragnienie są serwowane, podobnie jak long drinki, w wąskich szklankach z cienkiego szkła. Elegancką oprawę nadają fantazyjne przewężenia i zdobienia oraz stópka utrzymająca niską temperaturę napoju. Smakowe piwa, np. Redd's muszą być bardzo schłodzone. Kolejny typ to irlandzki stout serwowany w szerokiej szklance z rozszerzeniem u góry, które eksponuje gęstą, kremową pianę. Duża średnica pokala pozwala na swobodne uwalnianie się aromatów kawy i gorzkiej czekolady.

Natomiast piwo warzone na Oktoberfest, czyli marcowe (mocniejsza odmiana lagera) serwuje się w tradycyjnym bawarskim, ciężkim kuflu w towarzystwie kiełbas i żeberek.

Trapist – belgiski odpowiednik piwa typu ale pije się ze szkła wzorowanego częściowo na legendzie i przypominającego kształt Świętego Graala, a częściowo przypominającego kielich do koniaku. Można je ogrzewać dłonią aby ułatwić powolne uwalnianie się bogatego bukietu piwa.

Na koniec niemiecki bock (polski koźlak). Szkło powinno podkreślać ciemnobursztynową barwę z miedzianym połyskiem i kremową pianę, dlatego piwowarzy dedykują bockom tulipanowe pokale na stopce.

Pozostałe gatunki piwa (ponad 100 rodzajów!) to osobna historia na temat sztuki serwowania. Każde piwo smakuje właściwie w dobrze dobranym szkle, które podkreśli jego aromat, smak i charakter.

Szklankę piwa proszę!

Historia w kuflu zamknięta

Cofnijmy się do średniowiecza, bo właśnie z tego okresu pochodzą pierwsze wzmianki o naczyniach do piwa. Królowały wówczas eleganckie kubki o smukłym kształcie. Robiono je z gliny, drewna lub też wykuwano ze srebra. Często były wyposażone w pokrywki. Co ciekawe, nie dla ozdoby. Pokrywki służyły celom praktycznym: utrudniały potencjalnemu wrogowi dodanie trucizny do naczynia. Chociaż traktowano tę możliwość bardzo poważnie, nie powstrzymywało to nikogo przed rozkoszowaniem się złotym trunkiem. W późniejszych czasach kubki ewoluowały w tzw. szklanice, czyli kubki szklane. Przywiązywano dużą wagę do ich wyglądu i zdobiono je różnymi kunsztownymi wzorami, najczęściej rzemieślników przy pracy czy też szlacheckich herbów. Kufle jako konkurencja dla szklanic pojawiły się w XVI wieku. Były popularne w gospodach i zajazdach. Wiele z nich miało pokrywki. Tym razem miały chronić trunek przed zanieczyszczeniami. Wszystko zmieniło się trzy wieki później, kiedy zaczęto filtrować piwo. Jego barwę warto było pokazać, dlatego popularne stały się przezroczyste szklanki, pokale i kufle. I tak zostało do dziś.

Kropla szkła

Jak powstaje szklanka? Wszystko zaczyna się od… kropli. Wyobraźcie sobie linie produkcyjne, a przy każdej z nich wannę. Znajduje się w niej stopiona mieszanka, z której powstanie naczynie. Samo kształtowanie trwa zaledwie kilka sekund. Potem szklanki poddawane są odprężaniu, które trwa około godziny. Po jego zakończeniu górny brzeg szklanki przycina się za pomocą płomieni i nożyka lub lasera. Krawędź jest pierwotnie ostra jak brzytwa. Aby to skorygować, szklanka jest zatapiana płomieniami, w rezultacie czego tworzy się tzw. warga na brzegach. Teraz szklanka jest już gotowa do kontroli jakości. Kontrola przebiega optycznie, polega na sprawdzeniu, czy w naczyniu nie ma pęcherzyków powietrza, deformacji lub innych wad. Na koniec szklanka pakowana jest do kartonów i przyjeżdża do naszych magazynów. Stąd trafia do lokali gastronomicznych, gdzie jest napełniana smakowitym, schłodzonym piwem.

Bogactwo form

Piszę ciągle o pojedynczej szklance, ale przecież wiecie doskonale, że ich rodzajów jest… No właśnie, ile? Liczba typów szkła do piwa znacznie przewyższa wszystkie kieliszki, pokale i szklanki do pozostałych alkoholi razem wziętych! To prawdziwe bogactwo. Przykładowo, marki KP są serwowane w ponad 20 różnych szklankach! 

szkockie ale (scotch ale) / wee heavy

Szkocka odpowiedź na brytyjski strong ale i barley wine, uwarzona w Edynburgu w XIX w. Odznacza się dużą słodowością i niską zawartością chmielu. W tle pojawiają się nuty torfowe, karmelowe, ziemiste i/lub dymne. Fermentowane w niższych temperaturach niż większość ale, z racji pochodzenia. Ciekawostką jest fakt, że chmiel, który nie występuje naturalnie w Szkocji, był używany w minimalnych ilościach ze względu na konieczność importu i wysoką cenę. Nazywane również wee heavy (z racji wysokiej zawartości alkoholu).

Przykłady piw w stylu szkockie ale: Traquair House Ale, Belhaven Wee Heavy, McEwan's Scotch Ale, Founders Dirty Bastard.

szpunt

Drewniany element służący do zamknięcia otworu beczki dębowej, przez który wlewa się piwo. Niektóre szpunty posiadały kraniki za pomocą których można było nalewać piwo.

szyszki chmielowe

Żeńskie owocostany chmielu, który jest rośliną dwupienną z rodziny konopiowatych. Piwowarów interesuje tylko szyszka – żeński owocostan o barwie zielonej, która pod listkami okrywowymi zawiera żółtawe gruczoły nazywane lupuliną.

Oprócz piwowarstwa szyszki chmielowe stosuje się w medycynie ludowej. Napar i wywar sporządzony z szyszek chmielowych stosuje się w chorobach żołądka, zapalenia nerek, chorobach śledziony oraz niektórych przypadłościach nerwowych.

taca chłodnicza

Urządzenie przypominające płaską, metalową (miedzianą) wannę, do której dawniej przepompowywano ugotowaną brzeczkę w celu jej wyklarowania, schłodzenia i częściowo zagęszczenia poprzez odparowanie wody.

Tace chłodnicze zostały zastąpione przez kadzie osadowe i płytowe wymienniki ciepła.

tagestology

Patrz: tegestologia.

Tagliatelle z krewetkami

Składniki

• makaron typu tagliatelle
• 1 łyżka kaparów konserwowych
• około 20 sztuk krewetek surowych mrożonych
• 1 cebula
• świeża kolendra
• imbir – korzeń
• 1 papryczka chili
• ser parmezan
• oliwa z oliwek
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Makaron gotujemy w dobrze osolonej wodzie. Odcedzamy i przelewamy oliwą. Równolegle na patelni podsmażamy posiekaną cebulę, chili oraz imbir. Po kilku minutach dodajemy krewetki, które lekko przesmażamy jeszcze kilka minut, doprawiamy solą i pieprzem. Zawartość patelni przekładamy do garnka z makaronem. Wsypujemy kapary i ser parmezan oraz posiekaną kolendrę i mieszamy na lekkim ogniu przez około 2 minuty. Podajemy ze startym parmezanem i kilkoma kroplami oliwy z oliwek.

Tahoma

Chmiel amerykański wyhodowany w Uniwersytecie Stanowym w Waszyngtonie w 2013r. Jest to "córka" odmiany Glacier, posiadająca bardzo cytrusowy aromat (cytryna i grejpfrut) oraz cedrowo-sosnowy charakter. Odznacza się bardzo dobrą zdolnością do utrzymywania alfa-kwasów (75% po upływie 6 miesięcy). Stosowany jako chmiel aromatyczny. Zawartość alfa-kwasów 7,2-8,2%. 

Taiheke

Chmiel pochodzący z Nowej Zelandii, wyhodowany z krzyżówki Fuggle i rosyjskiej odmiany Serebrianka. Pojawił się na rynku w 1972 roku. Charakteryzuje się grejpfrutowo-limonkowym charakterem. Może być używany do chmielenia na goryczkę i na aromat. Zawartość alfa-kwasów 6-8%.

tankofermentor

Patrz: fermentor.

target

Brytyjska odmiana chmielu uniwersalnego o wyjątkowych właściwościach goryczkowych z wysoką zawartością alfa-kwasów. Ze względu na silny charakter goryczkowy rzadko jest dodawana w końcowej fazie warzenia brzeczki dla uzyskania aspektów aromatycznych w piwie. Jest wykorzystywana do warzenia piw górnej fermentacji i świetnie pasuje do piw beczkowych.

Tattooed beer

Browar założony w 2015 roku przez Łukasza Kubickiego, piwowara domowego z Krakowa. W tym samym roku Łukasz zdobył Grand Prix na IV Warszawskim Konkursie Piw Domowych za piwo w stylu Barleywine. Pierwszymi piwami z Tattooed Beer były Rusałka (grodziskie) i Foxy Lady (american rye) – powstałe one w Slezskym Pivovarze w Hawierzowie. Obecnie piwo powstaje w Szczyrzyckim Browarze Cystersów Gryf – to tutaj narodziły się Beach Girl (summer ale), Black Witch (black ipa), Happy Birthday (india pale ale), Native Girl (india pale ale) czy Rocker Chick (lager).

technologia warzenia piwa

• Faza I – SKŁADNIKI Podstawowe surowce do warzenia naszego piwa to: krystaliczna woda, najwyższej jakości chmiel oraz słód, który jest produktem przerobu jęczmienia browarnianego.
• Faza II – WARZENIE Na warzelni słód zostaje zmielony, a po wymieszaniu z wodą, poddany procesowi zacierania, w trakcie którego wszystkie cenne składniki słodu rozpuszczają się w wodzie, a pozostałość osadza się jako młóto.
• Faza III – WARZENIE Dodajemy chmiel, który wzbogaca brzeczkę o goryczkę i aromat chmielowy. Po przefiltrowaniu zacieru klarowna ciecz, nazywana brzeczką, gotowana jest w kotle warzelnym.
• Faza IV – FERMENTACJA Po schłodzeniu brzeczka zadawana jest drożdżami, natleniana i kierowana do ogromnych tankofermentorów, gdzie przebiega proces fermentacji. Po fazie fermentacji osadzają się drożdże odpadowe.
• Faza V – LEŻAKOWANIE Po zakończeniu fermentacji powstaje piwo młode, które leżakuje przez około dwa tygodnie, w temperaturze 0°C, dla uzyskania właściwego bukietu smakowo-zapachowego.
• Faza VI – FILTRACJA Ostatni etap warzenia, nadający klarowność i trwałość.
• Faza VII – ROZLEWANIE Przefiltrowane piwo rozlewamy do butelek, puszek i beczek. Z magazynów piwo trafia do centrów dystrybucji, a stamtąd do hurtowni i sklepów.

tegestologia

Nazwa wywodzi się z łaciny słowa "teges" – podstawka. Tegestologia to hobby, które jest jedną z dziedzin birofilii. Polega na kolekcjonowaniu wafli, czyli podstawek pod kufle i szklanki.

temperatura nastawna

Temperatura, do jakiej schładzana jest brzeczka chmielona tuż przed dodaniem drożdży piwowarskich w płytowych wymiennikach cieplnych. Brzeczka po gotowaniu z chmielem jest schładzana do 5-6°C.

temperatura serwowania piwa

Idealna temperatura w jakiej serwujemy poszczególne gatunki piwa.

Temperatura serwowania zależy przede wszystkim od zawartości w piwie ekstraktu, alkoholu i związków aromatycznych. Im bogatsze i mocniejsze piwo tym wyższa temperatura konsumpcji. Każdy gatunek piwa wymaga innej temperatury by pokazać się z jak najlepszej strony.

Piwa jasne typu lager podaje się w temp. od 4 do 8°C, piwa mocniejsze (ok. 6-7% alk.) od 6 do 10°C.

Podstawowa zasada serwowania piwa brzmi: im większa moc i gęstość piwa, tym jego temperatura powinna być bliższa temperaturze otoczenia (wahając się od 4 do 16°C).

temperatura spożywania piwa

Temperatura – fizyczny czynnik mający duży wpływ na ocenę sensoryczną piwa.

Pierwszym kryterium decydującym o temperaturze, w jakiej podajemy próbę do oceny jest gatunek piwa. Duże zróżnicowanie poszczególnych gatunków piwa powoduje, że każdy z nich traktować należy indywidualnie.

Temperatura odpowiednia dla klasycznego pilsnera jest nieodpowiednia dla piw typu ale i na odwrót. Ogólnie przyjęta zasada mówi, że im piwo mocniejsze, tym w wyższej temperaturze powinno być degustowane, jednak picie różnych gatunków piwa wymaga dobrej znajomości ich profili smakowych, a co za tym idzie – umiejętności doboru specyficznych warunków do jego oceny. Zakładając, że znane są wymagania gatunku co do temperatury, w jakiej powinien on być oceniany, rozważyć należy, jaki wpływ ma zmiana temperatury na ocenę sensoryczną piwa przez zespół ekspertów.

Jeżeli przyjmiemy 8°C za optymalną temperaturę, w jakiej spożywane powinno być piwo typu lager, to teoretycznie skrajne wartości, jak np. 3°C i 15°C, powinny negatywnie wpłynąć na jego własności sensoryczne. W istocie już zmiana temperatury o 2°C powoduje obniżenie smakowitości piwa. Związki lotne wchodzące w skład bukietu piwa uwalniane są w różnej temperaturze i to od piwa zależy czy pierwszym bodźcem, z jakim się zetkniemy będzie lekki, orzeźwiający zapach dwutlenku siarki czy mocny i aromatyczny zapach estrów i alkoholi wyższych. Piwa zbyt zimne oceniane są jako puste smakowo i zapachowo, rozwodnione. Stąd też m.in. bierze się powszechne przekonanie o praktyce rozwadniania piwa w pubach. Takie piwo traci większość cech smakowo-zapachowych biorących udział w tworzeniu tzw. pełni smakowej. Towarzyszy temu zwiększone odczuwanie goryczy i cierpkości piwa, a co za tym idzie – znaczne obniżenie smakowitości piwa.

Dodatkowo walory sensoryczne piwa pogarszane są przez agresywne odczucie szczypania dwutlenku węgla, który w niskich temperaturach staje się jednym z głównych bodźców sensorycznych. Drastyczne podwyższenie temperatury piwa niesie za sobą równie groźne konsekwencje, jak jej obniżenie. Niedostateczne schłodzenie napoju sprzyja wzmacnianiu takich cech sensorycznych piwa, jak zapach estrowo-owocowy, alkoholowy, aldehydowy. Zbyt ciepłe piwo może posiadać nieprzyjemny aromat alkoholu, rozpuszczalnika, nadmiernie owocowy oraz słodko-mdły posmak. Cechy te powodują, że piwo odbierane jest jako zbyt pełne, sycące a większość jego walorów sensorycznych maskowanych jest przez zbyt silny, aromatyczny bukiet.

Podsumowując: niezależnie od kierunku zmiany temperatury piwo traci wiele atrakcyjnych cech sensorycznych a jego profil ulega polaryzacji w kierunku zimnego, pustego trunku lub ciepłego, mdłego, przepełnionego zespołem cech kwiatowo-owocowo-alkoholowych. Tylko optymalna temperatura 8-12°C (w przypadku piwa typu pilsner) pozwala na pełnię odczuć: od orzeźwiających cech jak cierpkość czy posmak ściągający, poprzez smaki słodki i gorzki, aż do składników estrowych, aldehydowych i alkoholowych składników bukietu.

termin przydatności do spożycia

To czas gwarancji smaku i zapachu. Od momentu rozlania piwa do butelek i puszek następuje wyścig z czasem, ponieważ piwo zaczyna się w naturalny sposób starzeć, tracąc swoje walory smakowe i zapachowe. Dzięki odpowiedniemu magazynowaniu i transportowaniu można jednak spowolnić ten proces.

Czynniki, które wpływają na obniżanie jakości piwa to przede wszystkim:

• tlen,
• szok termiczny,
• światło,
• wstrząsy w transporcie.

Piwo w zależności od gatunku ma swój idealny czas, gdy cechy smakowe są najlepiej skomponowane. Nie oznacza to, że po terminie przydatności zatrujemy się piwem. Po prostu browar nie może po tym okresie zagwarantować stabilnej jakości smaku. Istnieją różne czynniki wpływające na znaczne skrócenie terminu przydatności do spożycia.

Najczęstszym powodem starzenia się piwa jest jego nasłonecznienie. Światło jest zagrożeniem jedynie w przypadku stosowania butelek. W ciągu ok. 3 tygodni światło jest w stanie w pełni zepsuć piwo. Stąd nie należy przechowywać butelek na regałach wystawionych na światło słoneczne, lub sztuczne.

Dla najpopularniejszego piwa typu lager zwykle termin przydatności do spożycia wynosi 6 miesięcy, jeśli występuje w butelkach i puszkach oraz 3 miesiące, jeśli występuje w KEGach. Piwo po otwarciu KEGa powinno być rozlane w ciągu maksymalnie trzech dni, dlatego najlepiej uczęszczać do pubów, w których występuje częsta zmiana beczki (czyli tam, gdzie jest duży ruch i dużo się pije).

Im świeższe piwo, tym lepsze. Najkrótszy okres przydatności do spożycia, nieprzekraczający dwóch tygodni mają piwa niepasteryzowane. Takim piwem jest np. Tyskie z tanka, świeże piwo prosto z browaru.

test trójkątny

Metoda oceny degustacyjnej piwa. Celem oceny jest odróżnienie jednej próby piwa od dwóch pozostałych. Oceniający otrzymuje trzy zakodowane próby piwa, z których jedna jest inna, pozostałe dwie natomiast identyczne. Zadaniem oceniającego jest wskazanie odróżniającej się próby. Testy używane są często podczas ocen konsumenckich, a także w browarach jako narzędzie kontroli jakości.

tettnang

Odmiana szlachetnego niemieckiego chmielu aromatycznego. Nazwa pochodzi od terenów uprawy Tettnang w regionie Baden-Bitburg-Rheinplatz na południu Niemiec. Charakteryzuje się delikatnym kwiatowym aromatem i wykorzystywany jest do warzenia piw typu lager.

The Brewing Industry International Awards

Konkurs organizowany od 1886 roku, a nagrody w nim otrzymywane nazywane są Piwnymi Oskarami. Wydarzenie odbywa się w Burton-on-Trent w Wielkiej Brytanii. W 2005 r. konkurs miał miejsce wyjątkowo w Monachium na targach piwnych Drink Tec. Nagrody (złoty, srebrny i brązowy medal) przyznawane są w 9 kategoriach (łącznie w 27 klasach), co oznacza, że wręcza się 81 medali.

Konkurs The Brewing Industry International Awards różni się od pozostałych tym, że w danej kategorii tylko jedno piwo uznawane jest za najlepsze. Tylko ono otrzymuje Grand Prix. W pozostałych tego typu konkursach nagrody przyznawane są wszystkim piwom, które przekroczyły określony poziom punktów.

Wybór najlepszych piw dokonuje zespół 30 sędziów z całego świata – główni piwowarzy, szefowie jakości – wysokiej klasy specjaliści, cieszący się uznaniem w branży. Plan degustacji jest skonstruowany w taki sposób, by żaden z sędziów nie oceniał piwa uwarzonego przez jego browar lub browary w tej samej grupie kapitałowej. Piwa są oceniane w testach "ślepych" – w butelkach oznakowanych wyłącznie kodami. Od sędziów oczekuje się, że osiągną konsensus w drodze kilkakrotnych degustacji. Na pierwszych etapach piwa oceniane są przez zespoły trzyosobowe, zaś w końcowych przez "sędziowskie składy" w liczbie 10 – 12 osób. Wyjątkiem jest tu wybór Mistrzowskiego Piwa (Champion Beer) w każdej z 9 kategorii, ponieważ tu panel degustatorów dokonuje wyboru w trakcie tajnego głosowania.

The World Encyclopedia of Beer

Opracowanie autorstwa Briana Glovera, uznanego autorytetu w dziedzinie piwnych recenzji. Encyklopedia dzieli piwa pod kątem kraju pochodzenia i gatunku. Jest to pozycja, która pozwala w krótkim czasie przeciętnemu piwoszowi przejść przez świat piwa i poznać najciekawsze gatunki i marki świata. Należy tylko pamiętać, że tego nie da się zrobić tylko teoretycznie. Opis zawiera krótkie recenzje smaku, opisujące cechy smakowe (goryczka, słodowość, pełnia smaku) i zapachowe (bukiet, aromat, chmielowość). Pozycja bardzo użyteczna w identyfikacji gatunków i marek piwa.

tomahawk

patrz: columbus

Topaz

Chmiel o zastosowaniu dualnym wyhodowany w 1985 r. w Australii. Szczególnie dobrze wypada podczas chmielenia na zimno – wyczuwa się aromaty żywiczne oraz trawiaste. Dodany pod koniec gotowania uwalnia zapachy owoców tropikalnych (szczególnie liczi). Bardzo popularny jako chmiel używany jako single hop (chmielenie jedną odmianą). Zawartość alfa-kwasów 13,7-17,7%. 

Tortellini z mozzarellą i pomidorami

Składniki

ciasto

• 2 duże jajka
• pół łyżeczki soli
• 4 łyżki wody
• 300 g mąki
   

farsz

• 150 g mozzarelli
• 200 g pomidorów – 1 puszka pomidorów pelati
• pęczek bazylii
• ząbek czosnku
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Mąkę przesiewamy i dodajemy jajka. Jeśli jest to konieczne, dodajemy też same żółtka. Rękoma lub robotem kuchennym dobrze mieszamy wszystkie składniki, aby utworzyły jednolitą masę. Wyrobione ciasto odstawiamy na 30 minut w ciepłe miejsce, przykrywamy ściereczką.

Pomidory z puszki przesmażamy z czosnkiem na patelni na rozgrzanej oliwie. Redukujemy płyn i dodajemy posiekane listki bazylii z całego pęczka oraz sól i pieprz. Masę pomidorową studzimy i dodajemy do niej starty na tarce z drobnymi oczkami ser mozzarella.

Ciasto dzielimy na 5 części i rozwałkowujemy na cienki placek ok 1 mm. Do wycięcia kółek w cieście można użyć puszki lub szklanki. Farsz nakładamy łyżeczką i po złożeniu brzegi smarujemy roztrzepanym jajkiem. Kółko z farszem składamy na pół i dociskamy brzegi. Całość zginamy, aby rogi zbliżyć do siebie i przy pomocy białka złączyć.

Gotujemy około 5-10 minut w osolonej wrzącej wodzie; od momentu wypłynięcia. Możemy podawać ze świeżymi pomidorami, bazylią oraz serem lub zapiec w piekarniku z dodatkiem sera, oliwy z oliwek i czosnku. 

Tortilla z jajkiem i salsą

Składniki

• 6 sztuk pszennej tortilli
• 6 jajek
• sól i pieprz
• jogurt grecki
• 1 sałata masłowa
• 1 cebula czerwona
• 2 duże pomidory
• 1 pęczek szczypiorku
• majonez
• masło
• oliwa z oliwek

Sposób przygotowania

Tortille podgrzewamy na patelni. Majonez mieszamy z jogurtem w proporcjach 1:2 i kroimy podgrzaną tortillę cienką warstwą. Na górę kładziemy jajko sadzone z delikatnie ściętym żółtkiem (jajko smażymy powoli na maśle). Całość pokrywamy warstwą umytej i osuszonej sałaty. Na górę dodajemy salsę z drobno pokrojonych pomidorów, cebuli, posiekanego szczypiorku, oliwy z oliwek, soli i pieprzu. Całość zwijamy w rulon i podajemy w całości lub dzieląc na połówki lub grube plastry.

Trapiści

Należą do zakonu Cystersów Reformowanych. Nazwa pochodzi od normandzkiego opactwa La Trappe. W roku 1664 papież Innocenty XI zatwierdził rygorystyczną regułę dla tego odłamu Cystersów. Zakonnicy mają obowiązek milczenia, postu i całkowitej izolacji od świata. Zasłynęli z warzenia mocnego piwa metodą tradycyjną z zachowaniem górnej fermentacji o szerokiej gamie smaku i zapachu (owocowe, korzenne, miodowe), a także z wyrobu znakomitych serów.

Trappist

Patrz: abbey ale.

trawiasty zapach

Zapach pochodzący od chmielu, który przypomina delikatny zapach trawy, plastiku, jabłka z nutą cytrynową oraz oleju rzepakowego. Aromat w niewielkich stężeniach jest bardzo pozytywny w tworzeniu bukietu piwa, natomiast w przypadku dużej koncentracji – to smak i zapach niepożądany. Pojawia się w procesie gotowania brzeczki z różnymi gatunkami chmielu. Dodatkowo niektóre typy związków przekazują zapach świeżo ściętej trawy do piwa. Technika oceny profilowej w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

tripel (potrójne)

Określenie piwa górnej fermentacji spopularyzowane przez klasztor Trapistów w Westmalle, mocniejsze od dubbel (alkohol na poziomie 7,9-9,5% obj.). Do warzenia używa się słód pilzneński i do 20% białego cukru oraz chmiel styrian goldings. W zapachu wyczuwalne przyprawy, pieprz, owoce (cytrusy) i fenole (goździki). Goryczka na poziomie umiarkowanym. Trippel podobnie jak dubbel są poddawane wtórnej fermentacji w butelkach.

Przykłady piw w stylu tripel: Tripel Karmeliet, Westmalle Tripel, Westmalle Tripel, Chimay Triple Cinq Cents.

Triple Pearl

Chmiel amerykański wyhodowany w 2013r., powstały przy udziale odmiany Perle. Charakteryzuje się pomarańczowo-limonkowym aromatem i nutami spadzi iglastej. Nadaje piwu charakter lekko pieprzowy i "leśny" (igliwie sosnowe). Dobrze nadaje się do piw typu "single hop" (chmielonych jedną odmianą) i mocniej chmielonych piw (IPA, Pale Ale). Należy do grupy chmieli aromatycznych, posiada 10,2-11,2% alfa-kwasów. 

triskel

Odmiana pochodząca z Francji, będąca skrzyżowaniem gatunków Strisselspalt i Yeoman o zawartości alfa-kwasów około od 4 do 8%. Charakteryzuje się owocowo-ziołowym aromatem (melony, pokrzywy, tytoń) i jest używany do chmielenia na goryczkę i aromat, do piw dolnej i górnej fermentacji, np. saison, biere de garde i pszenicznych.

Truskawkowe tiramisu

Składniki

• 150 g serka mascarpone
• 2 jaja
• 50 ml kawy espresso
• 1 paczka biszkoptów dziecięcych
• 300 g truskawek
• kakao
• sól
• 50 g cukru

Sposób przygotowania

Żółtka ucieramy z cukrem na puszystą masę (najlepiej mikserem). Dodajemy mascarpone i dalej delikatnie miksujemy. Białka ubijamy (dodajemy szczyptę soli) na sztywną pianę i delikatnie mieszamy z masą.
Zanurzamy biszkopty do połowy w kawie i układamy na spodzie foremki lub wysokiej szklanki.

Wykładamy połowę masy serowej i wygładzamy powierzchnię. Masę pokrywamy plasterkami truskawek. Układamy drugą warstwę namoczonych herbatników i rozkładamy równomiernie krem, na koniec dodając ponownie truskawki. Pokrywamy całość pozostałą ilością kremu. Wstawiamy na 2 h do lodówki. Przed podaniem posypujemy kakao.

trwałość piwa

Patzr: termin przydatności do spożycia.

Trzech Kumpli Browar Lotny

Browar kontraktowy załołożony w 2014 roku w Tarnowie, warzący piwa w Browarze Rzemieślniczym Z&Z w Wojkówce, Browarze Trzy Korony w Nowym Sączu, Szczyrzyckim Browarze Cystersów Gryf oraz Browarze Jana w Zawierciu. Słowo "lotny" oznacza, że do momentu zbudowania swojego browaru piwa warzone są w różnych miejscach. Wbrew temu, co mogłaby sugerować nazwa (Trzech Kumpli), browar został założony przez piwowara domowego Pawła Sasina. Najlepsze piwa jakie do tej pory się ukazały to: Goedemorgen,Trzech Kumpli / Piwne Podziemie Tripadelic, Native American, American Beauty, Blackcyl, Califia, Otwarcie Sezonu, Pan IPAni, Pan IPAni Double, Piece of Cake.

Twigg

Browar rzemieślniczy w miejscowści Nowa Huta utworzony w 2014 roku. Założycielem jest David Twigg, który sprawuje również funkcję głównego piwowara. Browar nastawiony jest na warzenie piw górnej fermentacji, szczególnie brytyjskich stylów. Browar stanowi angielska warzelnia o pojemności 25 hektolitrów, dwa tanki fermentacyjne i jeden leżakowy o pojemności 25 hektolitrów. Słód importowany jest z Wielkiej Brytanii, chmiel z różnych krajów. Pierwszym uwarzonym piwem w browarze był Black Rob – coffe stout, a najlepsze jakie do tej pory się ukazały to: Andromeda, Młodości, White Dwarf, Zielone, May Day, Yakima Queen, Anzus.

UGLY

UGLY

60 ml soku pomidorowego
180 ml jasnego piwa

Wlać piwo do kufla, a następnie powoli po ściance wlewać sok tak, aby osiadł na dnie. Wziąć trochę soli i wstrząsnąć nią wewnątrz dłoni, po tym wrzucić na wierzch drinka i poczekać aż się spieni. Wypić.

Ułan Browar

Browar restauracyjny mieszczący się w Poznaniu, gdzie głównym piwowarem jest Maciej Piaszczyński. Najciekawsze piwa z browaru to: American Pale Ale, Ciemne, Jasne,  Major, Plutonowy.

urbock

Najmocniejsze piwo w stylu bock (osiągające około 10% alk.), często nazywane "koniakiem wśród piw". W zapachu pojawia się aromat wiśni w czekoladzie. W smaku obok karmelu, czuć delikatne suszone owoce i przyjemną ciasteczkowość.

Przykłady piw w stylu urbock: Schloss Eggenberg Urbock 23°, Aecht Schlenkerla Rauchbier Urbock.

urządzenia do picia piwa

Urządzenia nie będące kuflami czy szklankami, które służą do spożywania piwa w niestandardowy sposób. Są bardzo popularne zwłaszcza wśród amerykańskich zwolenników zawodów w piciu piwa.

Do tych urządzeń zalicza się:

• Yard Glass – długie, wysokie naczynie o kulistej podstawie umieszczone na statywie. Jego objętość pozwala na objęcie go dłonią, podczas gdy dzięki wysokości mieści 2 litry piwa.
• Funnel – rodzaj lejka, który obowiązkowo musi znajdować się na wyposażeniu każdego college'u. Lejek połączony jest z plastikowym wężem, przez który ochotnik może wlać w siebie puszkę piwa (355ml) w czasie krótszym niż 4 sekundy.
• Plastic cup – kubełek służący do kupowania i przechowywania (w krótkim czasie) większych ilości piwa kegowego.

Żadne z powyższych naczyń nie sprzyja docenianiu walorów smakowych piwa, trudno im jednak odmówić oryginalności.

utleniony

Patrz: papierowy zapach.

VALLEY

VALLEY

180 ml soku jabłkowego
60 ml jasnego piwa
60 ml ciemnego rumu

Wymieszać wszystkie składniki w szklance typu highball, dodać lód i już gotowe :)

Vanguard

Amerykański chmiel wyhodowany w 1982r. będący krzyżówką odmiany Hallertau oraz innego nieznanego dzikiego chmielu. Posiada około 5,5-6,5% alfa-kwasów i jest stosowany głównie jako chmiel aromatyczny. Nadaje się szczególnie do belgijskich i niemieckich stylów (Kolsch, Alt, Hefeweizen) i charakteryzuje się lekko cytrusowym oraz kwiatowo-ziołowym aromatem. Jest bardzo zbliżony do odmiany Hallertau Mittelfruh. 

Vic Secret

Australijski chmiel występujący również pod pełną nazwą Victoria's Secret (choć z oczywistych powodów rzadziej używaną). Często porównywany do odmiany Galaxy, ze względu na podobny charakter – jednak delikatniejszy od niej. Po raz pierwszy wyhodowany 2011 r., jednak dopiero w 2013r. zaczęto go produkować na masową skalę. Jeśli używa się go podczas chmielenia na zimno – będzie charakteryzował się czystym, owocowo-sosnowym aromatem. Dodany pod koniec gotowania przejawia lekko ziemisty charakter. Jego ogólny profil to aromaty ananasa, owocu passiflory oraz sosny. Zawartość alfa-kwasów 14-17%. 

vienna red

Patrz: lager wiedeński.

vintage ale / old ale

Gatunek piwa, który przeznaczony jest do długiego leżakowania, i w tym czasie powinien nabierać złożoności smakowo-zapachowej. Piwa w tym stylu muszą odznaczać się wysoką zawartością alkoholu, przeważnie od 7% obj. wzwyż lub wysokim nachmieleniem – chmiel działa jako konserwant. Wraz z upływem czasu drożdże zawarte w piwie, przekształcają resztki cukru w owocowe nuty, a piwo staje się wytrawniejsze i świeższe. Często piwa vintage przechowywane są w drewnianych beczkach, co wpływa na pojawianie się aromatów skórzanych i mlecznych.

Przykłady piw w stylu vintage ale: Fuller's Vintage Ale, Thomas Hardy's Ale, Gale’s Prize Old Ale, Coopers Extra Strong Vintage Ale.

wady smakowe piwa

Zespół cech smakowo-zapachowych negatywnie wpływających na profil sensoryczny piwa. Wady smakowe dzieli się pod względem przyczyny ich występowania.

Najczęściej spotykane przyczyny to:

• wpływ światła – zapach skunksowaty,
• wysoka zawartość tlenu – posmak kartonowy, chlebowy, przypalony, nieświeży, miodowy.
• nieodpowiednie warunki fermentacji – zapachy siarkowe, masłowe, rozpuszczalnikowe.
• zakażenia – zapach goździkowy, masłowy, smak kwaśny, posmak metaliczny.

Wady w piwie występują również z powodu niskiej jakości surowca użytego do warzenia piwa: smak mączny, aromat kukurydziany, ostro-gorzki. Oprócz przyczyn związanych ze sposobem i składem surowcowym piwa, znane są też wady, będące wynikiem błędnego przechowywania bądź podawania piwa w gastronomii. Należą do nich między innymi aromat zjełczałego masła, zapach i smak kwasu octowego oraz zapach gnilny.

wafel

Podstawka pod piwo. Serwowanie piwa przez barmana rozpoczyna się położeniem na barze wafla z nazwą nalewanego piwa skierowanym do klienta. Głównym zadaniem wafli jest ochrona nakrycia stołu przed poplamieniem. Wafle stanowią również formę promocji browaru, dlatego też firmy prześcigają się w wytwarzaniu coraz atrakcyjniejszych i wymyślniejszych podstawek do piwa. Najczęściej wykonane są z kartonu, ale bywają również wafle korkowe i drewniane.

Waimea

Chmiel nowozelandzki o właściwościach aromatyczno-goryczkowych, pochodzący od odmiany Pacific Jade. Charakteryzuje się bogatym aromatem owoców tropikalnych (mango, kiwi) i tangelo (owoc powstały ze skrzyżowania mandarynki z grejpfrutem). Wyhodowany w 2012r. w miejscowości Riwaka. Szczególnie zapamiętany w piwie Waimea IPA is Dead wypuszczonym przez browar BrewDog. Zawartość alfa-kwasów 16-19%. 

Wakatu / Hallertau Aroma

Chmiel nowozelandzki o podwójnym zastosowaniu, charakteryzujący się aromatem kwiatowo-waniliowym oraz limonkowym. Wyhodowany z odmiany Hallertau Mittelfrüh w Nowej Zelandii w 1988 r. (w Instytucie Hort Research). Sprawdza się idealnie w lagerach i pilznerach, głównie jako single hop (chmielenie tylko jedną odmianą). Zawartość alfa-kwasów 6,5-8,5%. 

waniliowy zapach

Związek posiadający słodki, waniliowy zapach przypominający budyń waniliowy. W piwie objawia się jako wada, która jest wynikiem rozerwanych ścian komórek jęczmienia. Może być także pochodną uszkodzonych fenolowych związków aromatycznych, które są wytwarzane przez dzikie szczepy drożdży. Dodatkowo powstaje podczas starzenia się piwa. Technika degustacji w tym przypadku polega na zakryciu dłonią piwa, zamieszaniu i głębokim wdechu nosem.

war

Inaczej warka, czyli ugotowana partia brzeczki chmielonej, której wielkość zależy od pojemności naczyń warzelni. Współczesne warzelnie posiadają naczynia umożliwiające ugotownie 600 i więcej hektolitrów brzeczki.

warka

Jest to piwowarska jednostka miary. Porcja piwa uzyskana z jednego warzenia. Jeden pełen kocioł brzeczki chmielonej, najczęściej około 560 hl.

warkot

Warkot jest to alaskańskie piwo z dodatkiem słodu jęczmiennego, wędzonego na drewnie olchowym. Zamiast chmielu dodaje się do niego igliwia sosnowego, ma ciemny kolor jak porter i dość specyficzny smak. Opakowaniem jest półtoralitrowa butelka z uchwytem, wykonana z ciemnego szkła. Niektóre gatunki są dość mocne, około 9% alkoholu, jako że do kadzi zaciernej dodaje się whiskey.

warnik

Urządzenie umożliwiające utrzymanie odpowiedniej temperatury podczas procesu gotowania brzeczki. Znajduje się wewnątrz lub na zewnątrz kotłów warzelnych.

Warrior

Chmiel goryczkowy charakteryzujący się wysoką goryczką (alfa-kwasy na poziomie 14,5-17%) oraz "czystą" goryczką. Stosowany głównie do piw górnej fermentacji, szczególnie do stylów IPA, IIPA, APA oraz pale ale. Posiada delikatny aromat cytrusowy i korzenny. Szczególnie zapamiętany w piwie 60 Minute IPA z browaru Dogfish, który jest jednym z wielu amerykańskich browarów używających tej odmiany.

warzelnia

Miejsce w browarze przeznaczone do produkcji brzeczki chmielonej. To tutaj w kotłach warzelnych gotowana jest brzeczka z chmielem. Na warzelni piwo nie powstaje. Ostatecznym produktem warzenia jest brzeczka. Po zakończonym procesie warzenia dokonuje się pomiarów objętości brzeczki i zawartości ekstraktu, następnie roztwór kierowany jest do kadzi osadowych. Na tym etapie brzeczka zostaje schłodzona do 10°C, napowietrzona i przekazana do tankofermentorów na dziale fermentowni.

Warzenie całą dobę

Wynalezienie fermentacji ciągłej – proces fermentacji skraca się do 24 godzin.

Warzenie jest w cenie

Wynalezienie termometru i hydrometru.

Warzenie piwa staje się bardziej wydajne.

warzenie piwa

Warzenie piwa to pierwszy etap w procesie wytwarzania polegający na gotowaniu zacieru (słodu i wody) z chmielem w kadzi warzelnej. W czasie gotowania z chmielu uwalniają się jego aromatyczne składniki, które łącząc się z aromatem słodu, tworzą bukiet smakowo-aromatyczny piwa. Podczas gotowania war (inaczej warka) staje się gęsta, tworząc piwny ekstrakt.

Zawartość ekstraktu oraz tworzone w procesie fermentacji alkohol etylowy i dwutlenek węgla są określane jako pierwszorzędowe składniki bukietu piwa i kształtują tzw. pełnię smaku piwa. Po ugotowaniu brzeczka zostaje wystudzona, dodaje się do niej drożdże i poddaje fermentacji. Jednak termin warzenie piwa odnosi się często do całego procesu. Mówimy, że piwowar uwarzył piwo, piwo zostało uwarzone w browarze itd.

Wąsosz

Browar powstały w 1994 roku, przez parę lat zamknięty, wskrzeszony został w 2014 roku pod pełną nazwą Browary Regionalne Wąsosz. Znajduje się tu warzelnia o wybiciu 35 hektolitrów, część fermentacji – 6 tanków o pojemności 70 hektolitrów oraz leżakownia – 15 tanków o pojemności 70 hektolitrów i dwa tanki o pojemności 40 hektolitrów. Oprócz piw własnych browar udostępnia swoje urządzenia innym browarom kontraktowym: Browarowi Olimp, Szałpiw, Beer City, Browarowi Brodacz czy Browarowi Perun. Moce produkcyjne to około 20 000 hektolitrów piwa, a głównym piwowarem jest tu Mariusz Kowalski. 

wędzony zapach

Związek fenolowy o charakterystycznym aromacie wędzonki. Ta nuta aromatyczna jest pożądana w niektórych piwach, np. rauchbier, pszeniczne, grodziskie, trappist. W piwach typu lager objawia się zawsze jako wada. Powstaje podczas procesu warzenia w surowcach (słód i inne dodatki) w wyniku wystawienia ich na działanie dymu. Smak ten i zapach jest także wytwarzany w procesie zacierania lub gotowania brzeczki. Dodatkowo może być wynikiem działania bakterii w procesie fermentacji. Ocena sensoryczna w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

weissbier

Patrz: hefeweizen.

Weisswurst

Weisswurst – Kiełbasa biała – kiełbasa surowa lub parzona o specyficznym białym kolorze, z mięsa mieszanego wieprzowo-wołowego, w naturalnym, cienkim jelicie wieprzowym. Przeznaczona do dalszej (krótkiej) obróbki cieplnej tuż przed spożyciem, najczęściej do gotowania lub pieczenia.

W Niemczech i w Austrii pojawia się jako tradycjonalna zakąska do piwa, najczęsciej towarzyszą jej musztarda i precelek.

weizen

Patrz: hefeweizen.

weizenbock

Piwo pszeniczne warzone ze słodu pszenicznego ciemnego i jasnego, o zawartości ekstraktu 15-17% wag. i alkoholu od 5 do 8% obj. Piwo w miarę leżakowania traci posmaki charakterystyczne dla piw pszenicznych, a zyskuje cechy piw w stylu koźlak. Jest wyraźnie słodowe, z aromatami owoców (banany, rodzynki) i goździków. Idealnie nadaje się do ciemnych pieczonych mięs, owocowych i czekoladowych deserów oraz niebieskiego sera pleśniowego. Ten typ piwa przygotowuje się specjalnie na okres Bożego Narodzenia.

Przykłady piw w stylu weizenbock: Schneider Aventinus, Weihenstephaner Vitus, Hacker-Pschorr Weiss Bock.

West Coast India Pale Ale

Określenie charakteryzujące piwo górnej fermentacji posiadające wszystkie cechy American India Pale Ale i odnoszące się do miejsca, gdzie było ono uwarzone, np.: Stone Brewing Co. (San Diego), Golden Road Brewing (Los Angeles), Eagle Rock Brewery (Los Angeles), Noble Ale Works (Anaheim), Anchor Brewing (San Francisco), itd.

Przykłady piw w stylu West Coast India Pale Ale: Green Flash West Coast IPA, Sierra Nevada Pale Ale.

Widawa

Browar restauracyjny w Chrząstwie Małej powstały w Gospodzie pod Czarnym Kurem w 2012 roku. Pomysłodawcą jego utworzenia jest Wojtek Frączyk – właściciel i główny piwowar. Początkowo warzono tu klasyczne style piwne, z czasem (dzięki działalności m.in. Tomasza Kopyry) powiększono ofertę znacząco. Najciekawsze piwa, które pojawiły się w browarze Widawa to: Kapitan Drake (Setka), Kopyra & Widawa Kruk, Kopyra & Widawa Borsuk, Kopyra & Widawa Kangaroo, Kopyra & Widawa Kuguar, Kopyra & Widawa Shark, Kopyra & Widawa Wściekły Borsuk, Widawa Liberty Stout . 

widget

Wynalazek Guinnessa. Nabój azotowy pływający w piwie puszkowym. Najczęściej spotykany w piwach typu stout. Przeważnie ma kształt kulki. Po otwarciu puszki z piwem z naboju pod ciśnieniem ulatuje azot z małą dawką piwa, co powoduje intensywne pienienie się piwa (stouty na ogół są kremowe i niegazowane) i "symuluje" nalewanie piwa z beczki.

Wieprzowina w piwie

Wieprzowina w piwie

50 dag mięsa wieprzowego (łopatka)

• 1 łyżka czerwonej papryki
• 2 duże cebule
• 50 ml oleju słonecznikowego
• 1 łyżeczka kminku
• 1 butelka piwa
• 1 kromka razowego chleba
• sól
• czarny pieprz

Mięso umyj i osusz, pokrój w kostkę i oprósz sproszkowaną papryką, Obie cebule obierz, pokrój w grubą kostkę, zrumień na rozgrzanym oleju. Dodaj mięso stale mieszając, smaż około 10 minut. Posyp kminkiem, wlej połowę piwa. Rondel przykryj i gotuj 45 minut na małym ogniu.
Pokrusz drobno chleb razowy, dodaj do mięsa razem z resztą piwa. Gotuj na małym ogniu jeszcze 15 minut. Przypraw do smaku solą i pieprzem. Podawaj z knedlami bułczanymi.

Wieprzowina w piwie z gruszkami

Wieprzowina pieczona w piwie z gruszkami

Przygotowanie: 20 min.

Pieczenie: 1 godz.

Kaloryczność: 382 kcal/porcja

Składniki na 6 porcji

? 1,2 schabu srodkowego

? 6 gruszek

? 1 cebula

? 2 lyzki oleju

? sol

? pieprz

? tymianek

? estragon

? 250 ml piwa

? 3 lyzki soku z cytryny

? 100 g cukru pudru

Etapy przygotowania

1. Schab umyc, osuszyc, natrzec sola i pieprzem. Uformowac w rolade, zwiazac nicia.

2. Cebule obrac, posiekac. Olej rozgrzac w brytfannie, zrumienic mieso, dodac cebule i ziola. Piec 1 godz. w temp. 180°C. Po 30 min. wlac piwo i skropic sokiem z cytryny.

3. Gruszki obrac (pozostawic ogonki). 1/3 owocow przekroic, oczyscic, miazsz pokroic na plasterki.

4. 1 szkl. wody zagotowac w rondlu z cukrem. Wlozyc wszystkie owoce, gotowac ok. 6 min. Owoce wyjac. Z syropu odparowac 1/2 plynu.

5. Mieso przelozyc na talerz. Sos z pieczenia zagotowac z syropem.

6. Plasterki gruszek rozlozyc na polmisku. Polac sosem, ulozyc mieso i cale gruszki. Podawac z ziemniakami.

źródło: internet

WILD BREW YONDER

WILD BREW YONDER

210 ml jasnego piwa
2 łyżeczki niebieskiego curacao
30 ml wódki

Wymieszać wódkę i niebieskie curacao w schłodzonej szklance typu highball. Dokończyć zimnym piwem.

willamette

Amerykańska odmiana chmielu o charakterze aromatycznym, pod wieloma aspektami przypominająca brytyjski fuggles. Posiada bardzo wyraziste, aczkolwiek przyjemne aromaty owocowo-ziołowe z nutami zapachowymi przypominajacymi woń żywicy i czarnej porzeczki. Stanowi harmonijny komponent piw typu porter stout, czy też tradycyjny angielski ale.

Winniczki po belgijsku

Przepis

Składniki:

• 4-5 filiżanek bulionu drobiowego
• 2 posiekane cebule
• 3 pokrojone marchewki
• 2 drobno pokrojone łodygi selera
• kilka łodyżek natki
• 1 obrana i posiekana rzepa
• 1/4 filiżanki masła
• 1 listek laurowy
• 1/2 łyżeczki tymianku
• 2 filiżanki ciemnego piwa
• 36 winniczków (6 na osobę)
• grubo mielony pieprz
• świeży rozmaryn i szałwia do dekoracji

Do tej potrawy nadaje się nie tylko piwo belgijskie, ale także nasze piwo karmelowe. Ważne jest, aby było ciemne i słodkawe

Przygotowanie:
Do dużego garnka wlej 4 filiżanki wody, włóż cebulę, marchewki, seler, 2-3 gałązki natki i rzepę. Zagotuj, dodaj łyżkę masła, listek laurowy i 1/2 łyżeczki tymianku. Przykryj i duś 10-15 minut na małym ogniu, od czasu do czasu mieszając. W rondlu wymieszaj warzywa z bulionem. Przypraw, wlej piwo. Gotuj 4 minuty. Dodaj winniczki, gotuj razem około minuty. Zdejmij z ognia. Winniczki ułóż na talerzach, wlej bulion z warzywami. W ostatniej minucie dodaj świeżo mielony pieprz. Udekoruj rozmarynem, szałwią i natką.

Źródło:

http://www.smacznie.com/index.php?option=content&task=view&id=133&Itemid=9

winter warmers

Winter Warmers to grupa piw, których wspólną cechą jest posiadanie właściwości rozgrzewających i nieco wyższe od standardowych temperatury serwowania. Do grupy tej zaliczamy m.in. takie gatunki jak: Barley Wine, Baltic Porter, Bock, Golden Belgian Ale. Piwami, które na polskim rynku wpisują się w tą kategorię są min. Dębowe Mocne Strong lager, Frater podwójny (Abbey) i Żywiec Porter (Porter Bałtycki). Piwa te mają wyższą od średniej temperaturę serwowania i odpowiednio wysoką pełnię smaku. Miejsce piw świątecznych na sklepowej półce to z reguły pierwszy obszar piw mocnych, specjalnych, niszowych.

witbier

Patrz: blanche.

WLP001 California Ale

Drożdże górnej fermentacji polecane do wszystkich odmian piw w stylu Ale. Wnoszą czysty i rześki charakter do piwa, wytwarzają mało estrów. Charakteryzują się średnią flokulacją i dobrze tolerują środowisko wysokoalkoholowe (tolerancja od 10 do 15%). Zalecana temperatura fermentacji w ich przypadku to 20-23°C, a odfermentowanie to 73-80%. Polecane style: American Cream Ale, American Wheat Ale, American Pale Ale, English Old Ale, American Strong Ale.

WLP002 English Ale

Drożdże górnej fermentacji polecane do typowych angielskich stylów piwa. Wyselekcjonowane z jednego z największych browarów w Wielkiej Brytanii. Niezbyt dobrze tolerują środwisko alkoholowe (tolerancja od 5 do 10%). Odfermentowanie na poziomie 63-70% sprawia, że piwo zachowuje delikatną słodycz. Zalecana temperatura fermentacji w ich przypadku to 18-20°C. Polecane style: English Special Bitter, Mild, Barley Wine, Strong Ale, Porter, Stout. 

WLP004 Irish Ale

Drożdże górnej fermentacji pochodzące z browaru, który najdłużej warzy piwa w stylu Stout. Polecane do piw w stylu Porter, Brown, Stout (Sweet Stout, Dry Stout, Stout Owsiany). Produkują lekki diacetyl i owocowość. Dobrze tolerują środowisko alkoholowe (8-12%), ich odfermentowanie to 69-74%. Zalecana temperatura fermentacji w ich przypadku to 18-20°C.

WLP005 British Ale

Drożdże górnej fermentacji idealne do warzenia klasycznych odmian brytyjskich Ale (Brown Ale, English Special Bitter, India Pale Ale, Pale Ale, Porter, Stout Owsiany). Podkreślają słodowy charakter piwa, odfermentowaują głębiej niż szczep WLP002 English Ale (67-74%). Posiadają niską tolerancję na środowisko alkoholowe – 5-10%. Zalecana temperatura fermentacji to 18-21°C.

WLP006 Bedford British

Drożdże górnej fermentacji charakteryzujące się wysoką flokulacją. Nadają się do piw w stylu English Old Ale, Bitter, English Special Bitter, Brown Ale, Pale Ale. Wnoszą wytrawność i estrowość do piwa, zalecana temperatura fermentacji to 18-21°C. Posiadają niską tolerancję na środowisko alkoholowe – 5-10%. Odfermentowują na poziomie 72-80%. 

WLP007 Dry English Ale

Drożdże górnej fermentacji zbliżone do WLP002 English Ale, odfermentowujące mocniej o 10% (70-80%). Piwa dzięki nim są wytrawniejsze w smaku i czystsze w aromacie. WLP007 nadają się bardziej do piw bardziej alkoholowych (tolerancja 8-12%) takich jak Imperial Stout, Strong Ale, Barley Wine, Porter, Imperial India Pale Ale, English Old Ale. Zalecana temperatura fermentacji to 18-21°C. 

woda

To najważniejszy składnik stanowiący 85% piwa. Dobra jakość wody jest podstawą w warzeniu piwa. Nie bez przyczyny brytyjskie piwa posiadają ostre nuty goryczkowo-cierpkie, a ich aromat jest rozedrgany i wielowymiarowy. To zasługa twardej wody, z której słyną Wyspy Brytyjskie. Oczywiście piwowar, który warzył pierwszego w historii Stouta nie planował dokładnie jego smaku. To właśnie woda była jednym z czynników warunkujących jego powstanie w takiej a nie innej formie.

Z kolei miękka woda, typowa dla środkowowschodniej części Europy, dostarcza nam piw miękkich, "zaokrąglonych", takich jak czeskie pilsnery czy słowackie ciemne piwa dolnej fermentacji. W tych piwach nie znajdziemy ostrych nut. Będzie tam za to goryczka – doskonale wkomponowana w słodową pełnię smaku i owocowy bukiet. Woda używana w przemyśle piwowarskim poddawana jest niezwykle rygorystycznym analizom, których celem jest potwierdzenie jej najwyższej jakości.

Do uwarzenia 1 litra piwa potrzeba około 4 litrów wody, wynika z tego że woda jest nie tylko jego składnikiem, ale przede wszystkim środowiskiem powstawania (służy do mycia, płukania oraz innych celów). Ta sama woda, która jest zbyt twarda jako składnik piwa, jest doskonała do przemywania i przechowywania drożdży piwnych.

Woda używana przy warzeniu piwa metodą HG, czyli rozcieńczania stężonych brzeczek, musi być sterylna, wolna od obcych zapachów i smaków oraz pozbawiona tlenu. Woda ta dodatkowo specjalnie nasycona jest dwutlenkiem węgla, którego ilość powinna być na poziomie zbliżonym do piwa.

Do mycia butelek stosowana jest woda czysta mikrobiologicznie, o niskiej twardości. Twarda woda powoduje powstawanie zamgleń na ściankach butelek. Podobnie się dzieje w domu na naszych szklankach, jeżeli myjemy je w zmywarce i nie dodajemy specjalnych preparatów zmiękczających wodę. Instalacje, pompy, elementy myjki butelek, czy domowej zmywarki przy stosowaniu twardej wody szybko pokrywają się warstwą kamienia.

Większośc piw na świecie powstaje z wody wodociągowej odpowiednio uzdatnionej. Istnieją jednak piwa, które swój sukces zawdzięczają unikalnym właściwościom wody źródlanej, głębinowej. Tak właśnie warzone jest Tyskie Gronie. Gronie to nazwa ujęcia, z którego marka ta czerpie wysokiej jakości wodę głębinową. To dzięki tej wodzie Tyskie ma zrównoważony, miękki smak i delikatną goryczkę oraz doskonale wyważoną pełnię smaku.

Jednak każdą pitną wodę można uzdatnić tak, by powstały z niej najwyższej jakości piwa. Woda to nie tylko smak i zapach ale także charakter nagazowania i posmak czyli finisz piwa. Wysokiej jakości woda zapewnia wszystkie te parametry na najwyższym poziomie. Zatem jak widać woda to niezwykle istotny składnik piwa. Warto o tym pamiętać kiedy weźmiemy pełny łyk piwa. To czy nam zasmakuje czy nie będzie między innymi zasługą tego właśnie składnika. Z twardej wody powstają piwa typu angielskiego (stout, ale), z miękkiej typu czeskiego (lager, pilsner). Jakość wody warunkuje jakość piwa.

World Beer Games

World Beer Games (Światowe Gry Piwne) to piwny ekwiwalent Mistrzostw Olimpijskich dla miłośników tego napoju. Traktowany bardzo poważnie zestaw piwnych konkurencji sprawdza piwną sprawność drużyn z 16 krajów. W zawodach udział biorą: Barbados, Belgia, Kanada, Republika Dominikany, Anglia, Grecja, Gujana, Irlandia, Włochy, Jamajka, Filipiny, Polska, Portugalia, Korea Pd., Trinidad i Tobago oraz USA. Mistrzostwa mają swoje własne łacińskie motto: Non Mihi, Non Tibi, Sed Cerevisia (nie dla mnie, nie dla ciebie ale dla piwa). Więcej informacji na www.worldbeergames.org

Wstążki z cukinii

Składniki

• 1 średniej wielkości cukinia
• cukier trzcinowy
• 1 ogórek zielony
• 250 ml jogurtu greckiego
• miód akacjowy
• sól morska

Sposób przygotowania

Cukinię myjemy i za pomocą obieraczki do warzyw kroimy w cienkie paski. Plastry solimy i odstawiamy na 15 minut. Po tym czasie pozbywamy się wody i wycieramy do sucha papierowym ręcznikiem. Posypujemy cukrem i wkładamy do rozgrzanego piekarnika na 10 minut na 220 stopni. Jogurt mieszamy z pokrojonym w plastry ogórkiem i dodajemy łyżkę miodu. Solimy i odstawiamy do lodówki na 2 godziny. Cukiniowe chipsy przed podaniem można skropić cytryną.

wybicie warki

Określenie ostatniej czynności związanej z gotowaniem brzeczki z chmielem. Tutaj następuje pomiar stężenia i objętości brzeczki, jak również ocena jej jakości. Jasny, sklarowany płyn gotowy do warzenia piwa zostaje wypompowany z kotła warzelnego do następnego urządzenia.

wydajność warzelni

Wskaźnik oceniający jakość pracy warzelni. Wydajność warzelni jest wyrażona w procentach, określa stosunek masy ekstraktu, jaki zawiera brzeczka w kotle, do masy zasypu, z którego tę brzeczkę sporządzono. Powinna być porównywalna z zawartością ekstraktu w powietrzno-suchym słodzie, z którego wyprodukowano brzeczkę. Różnica między tymi wielkościami nie powinna przekraczać 1%.

wyobraźnia zapachowa

Wyobraźnia zapachowa to umiejętność opisywania nut sensorycznych, która bardzo ułatwia komunikację wewnątrz panelu degustacyjnego. Obrazowe opisanie cechy pozwala na szybkie jej klasyfikowanie i odnalezienie przyczyn powstawania. Wyobraźnia zapachowa budowana jest przez nawyki żywieniowe, styl życia kandydata na degustatora oraz jego profil psychologiczny. Osoby otwarte, pewne siebie mają z reguły dużą łatwość przekładania nut zapachowych na werbalne opisy. Przykładem udanego opisu wzorca zapachowego jest np. opisanie aromatu dwumetylosiarczku jako zapachu świeżo otwartej puszki kukurydzy. Opis ten trafia do wyobraźni degustatorów dużo lepiej niż popularny przymiotnik stosowany podczas oceny sensorycznej piwa "warzywny". Osoby z dużą umiejętnością kreowania okazują się być cennymi konsultantami podczas tworzenia metod szkoleniowych dla degustatorów.

wysładzanie

Przemywanie (ługowanie) gorącą wodą wysłodzin w kadzi filtracyjnej po zakończonym procesie filtracji brzeczki w celu uzyskania pozostałego wartościowego ekstraktu. Otrzymana w ten sposób brzeczka nazywana jest brzeczką wysłodkową i powinna zawierać 1,5% ekstraktu. Odbieranie brzeczki wysłodkowej poniżej 1,5% ekstraktu jest nieekonomiczne i pogarsza jakość piwa.

wysłodziny

Inaczej nazywane młótem, to nierozpuszczalne w wodzie części ziarna słodu (łuski, bielma, nierozpuszczalna skrobia) oraz substancje, które wytrąciły się podczas zacierania. Wysłodziny są usuwane z kadzi filtracyjnej po zakończonym procesie filtracji brzeczki.

Nadają się na paszę dla bydła. Rolnicy utrwalają młóto przeznaczając je na kiszonkę, z dodatkiem kultur mlekowych.

Może być też stosowane w wypieku niektórych rodzajów chleba.

W wysłodzinach znajduje sie 5 razy mniej składników odżywczych niż w samym słodzie jęczmiennym, ponieważ w procesie zacierania wiele rozpuszczalnych składników przeszło do brzeczki jako ekstrakt. Jednak są one o wiele bardziej lekkostrawne niż jęczmień.

wysokie krążki

Stadium fermentacji burzliwej, w której intensywnie pracują drożdże przefermentowując cukry na alkohol i dwutlenek węgla. Charakteryzuje się gwałtownym wzrostem temperatury oraz gromadzeniem się obfitej zbitej piany na powierzchni piwa. Niestety ten etap możliwy jest do obserwacji tylko przy fermentacji otwartej.

Yakima Gold

Chmiel wyhodowany w 2013 r. w Uniwersytecie Stanowym w Waszyngtonie. Jest to krzyżówka męskiej odmiany słoweńskiej z chmielem Cluster. Charakteryzuje się typowym dla amerykańskich chmieli aromatem (delikatna cytrusowość, przyprawy) i może być stosowany zarówno na goryczkę jak i na aromat. Zawartość alfa-kwasów 8,8-10,5%. 

Yard Glass

Patrz: urządzenia do picia piwa.

zacier

Mieszanina słodu i wody. Stanowi główny składnik brzeczki piwnej. Zacieranie to zabieg technologiczny, polegający na podgrzewaniu zacieru do temperatury ok. 75°C w kadzi zaciernej, mający na celu uzyskanie jak największej ilości ekstraktu ze słodu.

zacieranie

Określenie czynności związanych z mieszaniem rozdrobnionego słodu z wodą, a następnie prowadzeniem procesu enzymatycznego rozkładu białka i skrobi w zacierze (podgrzewanie i przerwy w optymalnych temperaturach działania enzymów). Zacieranie ma na celu wykorzystanie maksymalnej ilości ekstraktu ze słodu. Proces może się odbywać na dwa sposoby, poprzez zacieranie dekokcyjne lub zacieranie infuzyjne.

zacieranie dekokcyjne

Stosuje się je podczas warzenia piwa dolnej fermentacji typu pilzeńskiego. Wydłuża czas zacierania i ugotowania brzeczki. Polega na stopniowym podnoszeniu temperatury głównego zacieru przez oddzielenie i zagotowanie gęstej części zacieru w oddzielnym kotle i zawrócenie do kotła z głównym zacierem.

Gęsty zacier powinien być gotowany po to, by zawarte w nim cząstki skrobi zostały rozgotowane.

Rzadki zacier nie może być gotowany, ponieważ jest wzbogacony w enzymy, które przeszły do roztworu. Aby chronić enzymy gotowany zacier przepompowuje się przy stałym mieszaniu do pozostawionej części zacieru.

Dekokcja zastosowana jednorazowo nazywa się systemem jednowarowym; dwukrotna dwuwarowym. Czasami stosuje się system trójwarowy.

zacieranie infuzyjne

Stosuje się podczas warzenia piw brytyjskich. Skraca czas zacierania i ugotowania brzeczki. W przeciwieństwie do zacierania dekokcyjnego całość zacieru ulega podgrzewaniu i scukrowaniu bez dzielenia go na części w osobnych kotłach. Proces odbywa się w pojedyńczej kadzi zaciernej, gdzie zacier jest powolnie ogrzewany do odpowiednich temperatur. Ten sposób zacierania wymaga słodu o bardzo wysokiej jakości.

zamoczka

Partia jęczmienia przeznaczona do jednorazowego zasypu do kadzi zalewnej (zamaczalnik), w której przeprowadzony zostanie pierwszy etap związany z wytwarzaniem słodu – moczenie ziarna.

zapach piwa

Patrz: aromat piwa.

zapach piwa

Patrz: aromat piwa.

zasyp

Stosowane w piwowarstwie określenie dotyczące ilości surowca (np. słodu) potrzebnego do ugotowania jednej warki, czyli pełnego kotła brzeczki chmielonej.

žatecki chmiel

Szlachetna, lokalna odmiana chmielu uprawiana w Czechach. Nazwa odmiany pochodzi od miasta Žatec, gdzie w regionie są doskonałe warunki glebowe i klimatyczne dla uprawy chmielu. Znany także jako Saazer albo Bohemian Red. Uchodzi za najsłynniejszy chmiel aromatyczny o rześkim i świeżym zapachu cytrusów z delikatną nutą rumianku.

Używany przede wszystkim do chmielenia piw typu Pilsner.

zbożowy zapach

Zapach przypominający aromat świeżego ziarna i zakwasu chlebowego. Pochodzi ze słodu i jest w piwie niepożądany, ale w niektórych gatunkach przy niskim stężeniu, jest odbierany pozytywnie np. w piwie bezalkoholowym Lech Free. Technika oceny sensorycznej w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

Żeberka po amerykańsku

Żeberka po amerykańsku.

kg żeberek wieprzowych podzielonych na kawałki,2 cebule pokrojone w kostkę,2 ząbki czosnku obrane i posiekane,1 słoiczek przecieru pomidorowego,1 słoiczek miodu,1 szklanka jasnego piwa,1 szklanka bulionu z kostki,1 łyżka musztardy,1 łyżka tymianku,4 łyżki sosu worcester,4 łyżki octu,sól, pieprz,olej

Oliwę przesmażyć z czosnkiem, dodać pozostałe składniki sosu, posolić. Gotować 10 min na małym ogniu.
Żeberka układamy w brytfannie, zalewamy sosem i pieczemy w 250` do miękkości, od czasu do czasu obracając je na drugą stronę.

Żeberka z porami w piwie

Składniki:

około 1 kg żeberek
? kg porów (białej części)
małe piwo
smalec, pieprz, sól

Sposób wykonania:

Pokrojone żeberka (na dwa palce, jak pianka w piwie :-), podsmażam na smalcu (może być oliwa). Następnie dodaję poszatkowany w kółeczka por i zalewam wszystko piwem i duszę (ok. 25 minut).

Smacznego!

Zestaw zimnych przekąsek

Składniki

• Suszone figi
• Ser śmietankowych z ziołami
• 500 gram winogron
• Szynka parmeńska
• Ser Bursztyn
• Ser Lazur
• Nadziewane serem fetą papryczki
• Oliwki nadziewane migdałami
• Chleb razowy lub innych chleb z ziarnami

Sposób przygotowania

Przygotowując zestaw zimnych przekąsek musimy pamiętać, aby były one łatwe do poczęstunku i nie wymagały użycia sztućców. Dobrze przygotowany zestaw powinien zawierać połączenia smaków i tekstur oraz kolorów. Przekąski owocowe i warzywne powinny dobrze współgrać z elementami słonymi lub ostrymi. Dodatki ziołowe odświeżą całość zestawu i wraz z przekąskami cierpkimi lub kwaśnymi, złamią smak całości. Zestaw przekąsek musi być odwzorowaniem charakteru spotkania lub danej pory roku. 

zielone piwo

Młode piwo, które jest dopiero na etapie zakończenia górnej fermentacji i zostało wychłodzone do temperatury około -1,5°C. Teraz "zielone piwo" będzie dojrzewać w procesie leżakowania nabierając odpowiedni bukiet smakowo-aromatyczny. W Irlandii podczas świętowania dnia świętego Patryka pije się piwo barwione na zielono.

zielony

Wiodąca barwa smaku piwa – zielony. To z reguły pierwszy zapach, jaki uwalnia się z alkoholu po delikatnym ogrzaniu i zamieszaniu. Kojarzony z zapachem chmielowym. Nuty zielone przypominają m.in.: żywicę, ściółkę leśną, sosnę, cytrynę, gałązkę róży. Zielona barwa smaku powodowana jest przez różne odmiany chmielu goryczkowego i aromatycznego. Także bukiet piwa dostarcza zielonych zapachów. Aldehyd izobutyrowy pochodzący ze słodu daje posmak zielonego ziarna, podczas gdy aldehyd octowy, tworzony przez drożdże podczas fermentacji alkoholowej, imituje wyraźny zapach zielonych jabłek.

Ziemia Obiecana

Browar rzemieślniczy w Pabianicach powstały w 2016 r., którego właścicielem i piwowarem jest Łukasz Kierski. Browar wyróżnia się na piwnej mapie Polski tym, że używa się w nim płynnych drożdży. Ziemia Obiecana posiada warzelnię ukraińskiej produkcji (wybicie 10 hl) oraz dwoma 20 hl tankami fermentacyjno-leżakowymi. Debiutanckim piwem browaru było Fifarafa – piwo w stylu Saison chmielone Mosaic i Aurorą. Najciekawsz e piwa z browaru to: Dżordż, MegaKonan, Konan, Dżoana, Rin Tin Tin, Kuracjusz, Łajka.

ziemia okrzemkowa

Materiał stosowany w piwowarstwie do filtracji. Jest otrzymywany ze skamieniałych alg jednokomórkowych okrzemek (wykorzystywane są ich szkielety). Przed milionami lat te jednokomórkowe glony występowały w tak dużych ilościach, że ich skorupy z czasem pokryły dno morza grubą warstwą. Tak powstały wielosetmetrowej grubości złoża występujące w USA, Kanadzie, Niemczech, Francji i Włoszech.

Wydobyta surowa ziemia okrzemkowa poddawana jest procesowi rozdrabniania, sortowania oraz prażenia. Im ziemia jest drobniejsza, tym lepiej klaruje, ale sam proces filtracji jest wtedy powolny. Grubsza ziemia szybciej filtruje, ale mniej dokładnie. W czasie filtrowania ziemia okrzemkowa w postaci papki dozowana jest do piwa i osadza się na elementach filtrujących np. płytach, świecach. Ziemia okrzemkowa używana jest jednorazowo i nie podlega regeneracji. Po zakończonej filtracji jest usuwana z filtrów.

ziemisty zapach

Zapach, który przypomina aromat świeżo skopanej ziemi oraz obierków buraków cukrowych. Jest to wada piwa, która powstaje poprzez mikroorganizmy w wodzie; w procesie warzenia może się dostać do piwa przez drobnoustroje w zawilgoconych piwnicach. Technika oceny sensorycznej w tym przypadku polega na zamieszaniu próbki i krótkim wdechu nosem.

żółty

Wiodąca barwa smaku piwa – żółty. Żółte smaki i aromaty to nuty owocowe przypominające morele, gruszki, brzoskwinie albo banany. Im ich więcej, tym lżejsze i bardziej orzeźwiające będzie piwo. Najczęściej żółte nuty aromatyczne posiadają piwa typu lager oraz angielskie Honey Ale. Przyczyną powstawania tych aromatów są estry i aldehydy.

Zupa jeździecka

Składniki

• 0,5 kg ligawy wołowej
• 250 g pieczarek
• 4 duże ziemniaki
• puszka pomidorów
• pęczek oregano
• 4 ząbki czosnku
• 1 cebula
• 1 papryczka chili
• 200 ml śmietany 18%
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Ligawę oczyszczamy i kroimy w drobną kostkę. Przesmażamy na gorącym tłuszczu i dodajemy posiekany czosnek oraz cebulę. Dodajemy pokrojoną w plastry papryczkę oraz pomidory z puszki. Całość dusimy około 15 minut. Dorzucamy pokrojone w kostkę ziemniaki oraz pieczarki. Całość zalewamy około 1 l wody i dusimy pod przykryciem przez kolejne 30 minut. Dodajemy śmietanę i doprawiamy solą, pieprzem oraz posiekanym oregano. Podajemy z chlebem na zakwasie lub pumperniklem.

Zupa łososiowa z selerem naciowym i świeżym koperkiem

Składniki

• 250 g filetu z łososia
• seler naciowy
• świeży pęczek koperku
• 1 marchew
• ½ selera
• 500 ml bulionu warzywnego
• kluseczki francuskie
• sól i pieprz

Sposób przygotowania

Filet przyprawiamy solą i pieprzem i przesmażamy z każdej strony przez 2 minuty na rozgrzanej patelni. Wyjmujemy na deskę i kroimy w plastry. Rybę przekładamy do garnka i zalewamy bulionem. Na patelni po rybie przesmażamy pokrojony w drobne plastry seler naciowy. Całość przerzucamy do bulionu z łososiem i gotujemy na wolnym ogniu. Dodajemy pokrojone drobno warzywa. Po około 20 minutach dodajemy wcześniej przygotowane kluseczki francuskie oraz posiekany koperek. Zamiast soli można użyć sosu sojowego. Zupę przyprawiamy na końcu, pamiętając o świeżo zmielonym pieprzu.

Zupa piwna

Popularne zamówienie „małe jasne” można tu zastąpić hasłem „mała jasna”. Treściwa zupa podpatrzona u naszych zachodnich sąsiadów.

czas: 90 minut
ilosc porcji: 6

skladniki:

• Półtora litra warzywnego bulionu
• Pół litra jasnego piwa
• 1 kg ziemniaków
• 1 cebula
• 30 dag kapusty kiszonej
• łyżka oleju
• sól, pieprz, liść laurowy, majeranek, kminek

przyrzadzanie:

Cebulę pokroić w kostkę, wrzucić na rozgrzany w dużym garnku olej – smażyć chwilę. Następnie dodać obrane i pokrojone w kostkę ziemniaki. Zalać niewielką ilością bulionu. Po pięciu minutach dodać pokrojona kapustę, resztę bulionu i zioła. Gotować przez 10 minut, dodać piwo. Doprawić do smaku i gotować przez następne 10 minut.

uwagi: W oryginale tego przepisu znaleźć można kiełbasę. Cóż, co kto lubi – my sugerujemy parówki sojowe…

Źródło: http://www.palcelizac.pl/przepis/113/zupa_piwna

Zupa piwna II

-Półtora litra warzywnego bulionu
-Pół litra jasnego piwa
-1 kg ziemniaków
-1 cebula
-30 dag kapusty kiszonej
-łyżka oleju
-sól, pieprz, liść laurowy, majeranek, kminek

przyrzadzanie: Cebulę pokroić w kostkę, wrzucić na rozgrzany w dużym garnku olej – smażyć chwilę. Następnie dodać obrane i pokrojone w kostkę ziemniaki. Zalać niewielką ilością bulionu. Po pięciu minutach dodać pokrojona kapustę, resztę bulionu i zioła. Gotować przez 10 minut, dodać piwo. Doprawić do smaku i gotować przez następne 10 minut”.

źródło: Internet

Zupa piwna z serem

SKŁADNIKI:

• 2 pory pokrojone w plasterki (tylko biała i jasnozielona część)
• 2 marchewki pokrojone w plasterki
• 2 łodygi selera pokrojone w plasterki
• 2 łyżeczki roztartego czosnku
• 1 listek laurowy
• 1/4 kostki masła
• 1/3 szklanki mąki
• 2 szklanki mleka
• 1 i 3/4 szklanki bulionu drobiowego
• 400 ml ciemnego piwa
• 1 łyżeczka sosu worcester
• 1 łyżeczka mielonej gorczycy
• 1 łyżeczka soli
• 1/4 łyżeczki pieprzu
• 50 dag startego sera cheddar
• 4 plastry bekonu wysmażone na chrupko i pokruszone

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA

Pory sparz wrzątkiem i osącz na sitku. Podduś na maśle razem z marchewką, czosnkiem i listkiem laurowym (5 minut). Zmniejsz ogień, warzywa oprósz mąką, smaż 3 minuty. Wlej mleko, bulion i piwo, mieszając, gotuj 5 minut. Przypraw sosem worcester, gorczycą, solą i pieprzem. Wsyp ser do zupy i podgrzewaj 3-4 minuty, cały czas energicznie mieszając (nie gotuj!). Gdy ser się stopi, wyjmij liść laurowy, a zupę posyp bekonem i podawaj.

SMACZNEGO!

związki siarkowe

Grupa związków wchodzących w skład każdego piwa. Związki siarkowe wytwarzane są przez drożdże podczas procesu fermentacji alkoholowej. Charakteryzują się pełną gamą aromatów: od warzywnych poprzez wędzone, zapałczane aż do gnilnych. Pomimo negatywnych konotacji część z nich jest pożądana w wielu gatunkach piwa i stanowi istotny czynnik kreujący ich profil smakowy.

Zwierzęta w browarze, czyli z życia drożdży

Przybysz z daleka

Drożdże używane w Kompanii Piwowarskiej – Saccharomyces cerevisiae – mają afrykańskie korzenie. Używano ich w większości południowoafrykańskich browarów SABMiller. Z RPA zostały sprowadzone do Anglii i zamrożone w ciekłym azocie, który zapewnia ich niezmienność genetyczną. Kultura-matka jest przechowywana w 200 fiolkach. To rodzaj banku, z którego korzystają wszystkie browary grupy na całym świecie.

Mało nas!

Z Londynu drożdże trafiają do KP w postaci tzw. skosów. Żeby jednak móc przeprowadzić fermentację brzeczki, potrzeba odpowiednio dużej populacji drożdży. Dlatego w komfortowych warunkach, na podłożu z brzeczki chmielonej i w odpowiedniej temperaturze zaczynamy proces propagacji. Ważna jest jego sterylność: drożdże źle znoszą obecność zarówno innych przedstawicieli swojego gatunku, jak i innych gatunków (np. bakterii czy drobnoustrojów). Z jednego skosu drożdże zwiększają swoją objętość do jednego kega (ok. 20 litrów). Keg wędruje dalej do bioreaktora, gdzie w wyniku kolejnego etapu propagacji otrzymujemy drożdże zarodowe.

Zaczyna się ciężka praca

Następnym etapem jest fermentacja krążkowa. Tu już drożdże nieźle dostają w kość. Aby oszczędzić im szoku, który mogłyby przeżyć później w tankach CKT, stopniowo przyzwyczajamy je do niższych temperatur. To trochę tak, jakbyśmy z hotelu pięciogwiazdkowego przenieśli je do hostelu. Drożdże generacji O wchodzą w dorosłość, gdy stają do pierwszej fermentacji. Po 14 dniach cała biomasa (z wyjątkiem drożdży odpadowych, które KP sprzedaje na cenną, wysokobiałkową paszę dla zwierząt) idzie do tanków. Drożdże wreszcie odpoczywają. Tyle że niezbyt długo, bo już po 24 godzinach są dozowane do kolejnych fermentacji. Takich generacji drożdży możemy mieć sześć. Wszystkie intensywnie pracują, przefermentowując cukry na dwutlenek węgla i pożądany przez nas alkohol. Chcąc nieco osłodzić im tę niewolniczą pracę, podrzucamy im „łakocie” w formie cynku i pożywki drożdżowej. Dbamy o nie, ponieważ od kondycji psychofizycznej tych mikroskopijnych stworzeń zależy, ile są w stanie wyprodukować alkoholu oraz jakie związki aromatyczne i estry wydzielą, a więc jaki będzie profil piwa.

Drożdże umieszczone w środowisku beztlenowym uzyskują energię na drodze fermentacji, której produktami są alkohol i CO2.

zythum

Nazwa dawnego piwa pochodzącego ze starożytnego Egiptu. Warzono je z dodatkiem soku daktylowego. Zythum był przodkiem piw warzonych z ziaren zbóż.